JANUS BROUKHUSIUS

CARMINA.

[Fleuron].

TRAJECTI ad RHENUM,
______________________________
Apud FRANCISCUM HALMA,
Academ. Typogr. Ordinarium, 1684.


VIII, 95, [1] p.

Continue
[p. 32]

AD
NEAERAM.
E vernaculo Hoofdii.

SI non ingenuam nobilis indolem
Mentitur facies, & decus inclytum
    Formae pectoris imis
    Respondet penetralibus;
(5) Illis me, mea Lux, conde recessibus:
Illo sepositus commodius loco
    Mutatae stationis
    Vivam sorte beatior.
Sed nubes animi pellere candido
(10) Si te, Vita, juvat sidere; cor tuum
    Illa sede repone
    Qua nostrum modo sumseras.
Hic voti modus est metaque fervidi.
Nam quis tam fatuis uritur ignibus
    (15) Ut, fido sine corde,
    Nudis gaudeat artubus?
Quamvis Hippomenes fraude potens nova
Tardarit volucrem virginis impetum;
    Et Schaeneïda pomi
    (20) Jactu ceperit aurei.
Quid tu, consilio si superat tuo,
Succenses juveni, Cypria, credulo
    Festis ignibus orba, &
    Grati turis honoribus?
(25) Non istis animus concidit artibus:
Sed fallax Atalantam & celeris fugae
    Cursum fregerat aurum,
    Et versa in pretium Venus.
Quod coeli tenebris, quod nemorum coma
(30) Furtivos operit Luna cupidines;
    Viderunt tamen astra
    Et Noctis vigiles chori,
Vidit caeruleo Vesper ab aethere,
Dum saxis residens Cynthia Larmiis
    (35) Sopitum Endymiona
    Longo detinet osculo.
Cur non (si vacuum corpus amabimus,
Nec spes est animi prospera mutui)
    Blando figimus ore
    (40) Duris basia cautibus?
Quod si plena mihi guadia destinas;
Me dulci gremio, me patere unicum
    His haerere labellis
    Cordis participem tui.


[p. 38]

AD
NEAERAM.
Liberius expressum è vernaculo Hoofdii.

JAm super intonsos montes atque humida rura
    Candida formoso nascitur ore dies.
Jam Rheni tremulis resplendens Phoebus in undis
    Auricoma gratas luce saluta aves.
(5) Tu placido somnos exhalas, cara Neaera,
    Pectore, sopitis languida luminibus.
Nec te purpureo perfusae mane fenestrae,
    Temporis aut species deliciaeque monerit?
Nec matutinae volucrum potuere querelae
    (10) Somnium sidereis excutere ex osculis?
[...]



[p. 65]

GALATEA
Adumbratum ex Hoofdii vernaculo.

DAphnidis occultu Galatea peribat amore;
    Flammarumque satis, nec satis oris, erat.
Ne posset sanare, novum ne prodere vulnus,
    Stabat in excubiis hinc Amor, inde Pudor.
(5) Tentabat quem saepe fateri lingua dolorem,
    Haesit, & in cursu substitit usque suo.
Et nutus oculis, & desunt verba labellis,
    Et tactum timido frigore pectus hebet.
Ipsa quoque articulis si dextra loquacibus ignem
    (10) Exprimat, articulos deserit ipsa suos.
Quid facis? exclamat. quid inania vota fovemus,
    O anime, & certum quaerimus exitium?
Nesciat hoc Phyllis, hoc aemula nesciat Aegle:
    Fabula ne pagi sit Galatea sui.
(15) Et tamen aut unus Galateam Daphnis habebit,
    Aut certe nullus Daphnin habebit amor.
Mane erat: in gelidae se sola crepidine ripae
    Collocerat, incultas sispotura comas.
At puer ut sensit (nam senserat omnia) Daphnis,
    (20) Non observatis prosilit e latebris.
Et sensim post sepem adrepens, proximus illi,
    Trans humerum puros prospicit in latices.
Horruit, ut vidit Galatea in imagine Daphnin:
    Respicit, & veri Daphnidis ora videt.
(25) Imo, ait, insidiis si sit locus, accipe palmam:
    Vincis, Daphni: impar una duobus eram.
Continue

JANI BROUKHUSII
POEMATUM
LIBRI SEDECIM.
Editore
DAVIDE HOOGSTRATANO.

[Vignet: In hoc signo].

AMSTELAEDAMI
______________________________
Excudit FRANCISCUS HALMA, Illustr. Frisiae
Ordinum Typographus ordinarius.
M D CCXI.



p. 33

ELEGIARUM LIBER TERTIUS

p. 47

IN FUNERE
NICOLAI HEINSII
Literatorum ac Poëtarum principis.

SI potuit lacrimas Orpheus meruisse Dearum,
    Si Linus; Aonio fletus uterque choro;
Demite odoratis genialia serta capillis,
    Pierides: laetis demite serta comis.


p. 67

ELEGIARUM LIBER QUARTUS

p. 86

ELEGIA VIII.
AMOR ELUSUS.

Irriguae valles, gelidaeque in vallibus umbrae,
    Et trepidans liquido caerula lympha pede;
Auraque per cultos suspirans molliter hortos,
    Saxaque muscosis frigida porticibus.
(5) Quam bene consuluit vestro natura decori!
    Quantum non comtis detulit illecebris!
Vos licet horrentes nivibus concreta capillos
    Acriter immiti frigore adurat Hiems;
Vinciat & fontes, & latos vinciat amnes,
    (10) Et moestam lapsis velet humum foliis;
Ver tamen amissam renovat cum foenore formam
    Pictum purpureis ora sinumque rosis.
Ver impacatae compensans damna senectae
    Perfundit solitis omnia deliciis.
(15) Grataque odorati praebent umbracula rami,
    Hospitium Nymphis, hospitium Satyris.
Nec volucrum dulces desiderat alta querelas
    Silva, nec ingenuum florea rura decus.
Starem utinam longis nixus radicibus ipse
    (20) Ad caput arguti pinus amans fluvii!

ELEGIA XI.
GALATEA
ex Hoofdii vernaculo adumbrata.

[Vide 1684]



p. 153

HENDECASYLLABORUM
LIBER

CARMEN XIV.
IN
DAVIDIS HOOGSTRATANI
POEMATA VERNACULA.

MUSA candida candidi poëtae,
Dulcis Aoniae colona silvae,
Ut te exosculor! ut juvat suaves
Suspensa inbibere aure cantilenas!
(5) Seu myrto nitidum decora crinem
Castas connubii faces celebras,
Et vitae pia praemia innocentis:
Seu tu funeream tenens cupressum
Sanctis manibus is comes, gravemque
(10) Solaris tumulis diserta luctum;
Seu te ludere, seu juvat jocari,
Et doctas sale, sed pudente, chartas,
Intertinguere nobili paratu.
Duces versiculi, venusti, amoeni,
(15) Et graves simul, & simul tenelli,
Dulcis Pieri candidi poëtae
Semnper vivite, semper invidendo
Batavi eloquii vigete cultu,
Dum stabit Batavis honos Camoenis;
(20) Dum terram pater ambiet Batavam
Nereus murmure belluosus udo;
Canum Nerea dum secabit audax
Pubes litoris inquilina nostri.

Continue
[Uit Hoogstraten Poemata]

Davidis Hoogstratani Elicium.

CUncta Salebrosis tumeant cum scrinia nugis,
    Decoquat & nomen suada Latina suum:
Cum pro thesauris carbones venditet ater
    Lucius, & fatui gnatus Aristagorae:
(5) Quis ferat in tenebris & merti carceris umbra
    Carmina Romano digna sapore premi?
Ite foras agedum genuinae pignora Musae;
    Vos favor expectat publicus; ite foras.
Florida simplicitas, & honestae gratia formae
    (10) Nos juvat, & casti ros novus eloquii,
Et pudor, & Latiis eductae collibus artes,
    Et non mentito verus in ore colos.
Infelix Iolium ac steriles mirentur avenas,
    Quîs sapiunt rubri mactea Lexiphanis.

                JANUS BROUKHUSIUS.


[Uit Lykdichten op het afsterven vanden Weledelen Heere,
Constantyn Huygens. ’s-Gravenhage, Pieter Perier, 1687].

          ILLUSTRISSIMI VIRI
                CONSTANTINI
                  HUGENII,
EQUITIS, TOPARCHAE IN SULI-
                  CHEM &c.
                MEMORIAE
                          S.

INter honoratos Clio Sulichemia manes
    Venit in Elysium, nobilis umbra, nemus.
Plauserunt laeti vates, animaeque piorum,
    Hugenio sacri jus moderante loci.
At Pater indoluit graviter Musaeus, & udis
    Fata querebatur tristia luminibus.
Non ille ereptos tamen indignatus honores,
    Non decus antiquae, non titulum, cytharae:
Hugenii moerens gemuit morientis in uno
    Funere Pierides occubuisse novem.

                JANUS BROUKHUSIUS.
Continue
François van Bochoven (Franciscus Bochovius)
UBL 201 B 14 : 4
[fol. A1r]

F. VAN BOCHOVENS

LYKGEDACHTENIS

VAN DEN HEERE

JOAN VAN BROEK-
HUIZEN,

PRINS DER LATYNSCHE DICHTEREN.



[Vignet: Qua patet orbis].

Te Dordrecht,
_________________________________

Gedrukt by JOANNES VAN BRAAM, Boekverkooper,
IN MECENAS.


[fol. A1v: blanco]
[fol. A2r]

F: VAN BOCHOVENS

LYKGEDACHTENIS

VAN DEN HEERE

JOAN VAN BROEKHUIZEN;

AAN DEN HEER

DAVID VAN HOOGSTRATEN.

        MULTIS ILLE QUIDEM FLEBILIS OCCIDIT:
        NULLI FLEBILIOR, QUAM TIBI. —
HElaes! het legt’er toe! de hooftpoëet verscheien
Verbaest Apolloos koor! De zangberg slaet aen ’t schreien!
Apollo ryt van smart het ongesneden haer
Met gansche lokken uit; en treurt met zulk misbaer,
(5) Als of zyn Orfeus weêr van Bacchus priesterinnen
Te deerlyk waer verscheurt. De Moeder van het minnen
Krabt haren boezem op, nu hy, die op zyn lier
De kracht der liefde zong met onnavolgbren zwier,
[fol. A2v]
Is voor den fellen haet van Atropos bezweken.
(10) Het lust den Mingodt niet zyn fakkels aen te steken;
Maer hy dwaelt pyleloos, en met gebroken boog,
De vleugels slepen na: zoo las men uit zyn oog
Den broederlyken rou, die hem het harte scheurde,
Toen hy eertyts by ’t lyk van prins Eneas treurde.
(15) De drie Bevalligheên, in ongesiert gewaedt,
Slaen op de bange borst, die zucht op zuchten laet.
Zoo treurt de Helikon: zo treuren al de goden:
Zoo treurt de droeve rei der dichteren, geboden
Door ’t heiligh negental den allerlaetsten plicht
(20) Aen ’s mans verdiensten af te leggen in gedicht.
    Doch u treft deze ramp, hoe algemeen ook, nader
Dan iemant; gy verliest uw’ kunstgenoot, uw’ rader,
HOOGSTRATEN, op Parnas met hem al lang gewoon
Te stappen, schoon hy al het sterffelyk in toon,
(25) In vinding, en vernuft, oneindigh ging te boven:
Gy volgde hem (en dit kan uwen glans niet dooven)
Langs ’t steile dichtspoor, daer zyn geest, zoo ver voor uit
Geronnen, vee en mensch aen ’t goddelyk geluit
Van zyne snaren hield gevangen, en de harten
(30) Door kracht der zangkunst kon ontheffen van hun smarten.
Nu mist gy hem, en zult, gelyk de nyvre by,
Uit zynen mondt niet meer den geur der poezy
Vergaderen, niet meer aen zijne lippen hangen.
Nu wekke dit verlies uw heete klaghtgezangen:
[fol. A3r]
(35) En wien voegt deze plicht oit beter dan uw’ geest,
Opvolger zyner kunst, en hem het allermeest
Gelyk in zuiverheit? De Venuzynsche snaren
Beschreiden zoo Quinctyl, ten starren ingevaren;
Zoo klaagde Nazo om Tibuls ontydigh lyk;
(40) En Febus weende zelf om Linus: en wat blyk
Van treurigheit ontstak ’t gemoedt van onzen dichter,
Als hy het lyk van Heins, den grooten Heins, dien stichter
Der Roomsche zangkunst, zagh geleiden naer het graf:
Hoe stak de lof van Heins toen op zyn bladen af!
(45) Nu legt die last op u, en nevens u op allen,
Die recht gevoelen, wat de poëzy vervallen
Van haren glans, en door de bastaerdy te driest
Besprongen en bezwalkt, aen hem alleen verliest.
    Ik durve my dan meê uit loutren plicht vermeeten,
(50) De lykcypressen voor den Fenix der poëeten
Te sieren, en by ’t lyk den wierook van zyn’ lof
Te zwaeien: magh myn toon naer mate van de stof,
En waerde van ’s mans deugt, bevrydt zyn van gebreken
’t Gaet wel: ik voel myn’ geest verquikken, en ontsteken
(55) Door ’t licht des Dichters, die, van daer de morgenzon
De kim met roozen verft, tot daer zy in de bron
Van Thetis neêrwaert daelt met haer saffrane toomen,
Op ’t quelen van zyn lier zoo veel vermaerde stroomen
Ten rei geleidt heeft, en der vloedtgodinnen oor
(60) Betovert en gelokt; zelfs daer men noit het koor
[fol. A3v]
Der dichtren eerde, by gedrochten en barbaren.
    D’aeloutheit zing’ vry, hoe Arion de gevaren,
En lagen hem gelegt ontvluchtte op een’ dolfyn,
Dien hy gevangen aen de lieffelyke lyn
(65) Van zyn gezangen hield. d’Amerikaensche golven
Geheugen, hoe de kiel van ’t pekel was bedolven,
En gruwzaem werd gesolt op ’t ziedend element,
Als eindlyk d’Aertspoëet, van ’t godendom gekent,
Zyn citer roert; en strak laet zich de storm gezeggen;
(70) De zee wordt stil en kalm; de buien zyn aen ’t leggen;
De Tritons steken ’t hooft verrukt ten golven uit,
Nu ’t zich al vlydt tot rust, op ’t noit gehoort geluit
Der Roomsche snaren, zelfs hier om haer ongewoonheit
Geëert van zeegoôn, en zeenymfen, ryk van schoonheit.
(75) Of voerd ’t nootlot hem, door ’t zwalpen van de zee,
Weêr in zyn vaderlant, aen wellekomer reê,
Dan daverde al het strant van onbepaelde weelde.
Zoo groeide Thebe, toen eertys Amfion speelde.
    Verlaet hy weêr de rug van vader Oceaen;
(80) Dan voert zyn yvervier hem, daer de halve maen,
En ongepreste macht van Mechaes vloekaltaren
Den Roomschen adelaer komt in zyn’ schildt gevaren,
En Hongaryës gront dryft in vergoten bloedt;
Daer wekte zyn gequeel alom der helden moedt,
(85) Gelyk Tyrtëus zang, des dichters van Athene
Het heir van Sparte ontvonkte in ’t stryden met Messene.
[fol. A4r]
De gryze Donau, door 't onmenschlyk krygsgewelt
A E (90) O N D D M (95) D E E H O (100) V Z E Z E (105) A N H E V (110) H G V [fol. A4v]
S Z (115) G E ¤Z W O (120) V D O Z D (125) N H D D T (130) B Z B I Z (135) O F Z E [fol. A5r]
T (140) B G P V V (145) A D A D M (150) O O E Z D (155) Z W B G D (160) K I E D V [fol. A5v]
(165) D E H H G (170) O H D R D (175) A O M E D (180) D T M E O (185) D N Z D Z (190) D [fol. A6r]
E O O H (195) H D D H W (200) G G Z Z V (205) Z D H E H (210) Z V V T I (215) D D [fol. A6v]
¤Met welk een prael zal 't Y den Aertspo‘et nu sieren,
Die evenaren kan de glans van zyn laurieren,
Gevlochten om zyn hooft, toen hem d'onsterflykheit
(220) Op Pindus toppen door Apollo is bereid!
Wat Fidias zal hier in duurzaem marmer houwen
Een pronkgewelf zoo schoon als hy 't zich zelf kon bouwen,
Lagh dat doordringend licht in 't duister grafgesteent'
Niet uitgeschenen, en op Helikon beweent;
(225) Wan dat kon al de pracht der Masoleen verdooven.
Nu dale Klio met de zaelge schaer van boven,
Van Minnegoden en Bevallighen verzelt,
En treure op 't koudt gebeent van haer bezweken helt:
Terwyl zyn Delia de bus bedekk' met roozen,
(230) Violen, myrten, en adonissen, die bloozen
Om Cypris lieveling: waer by een blanke zwaen,
Zoo als ze op 't scheiden heft haer' eigen lykzang aen,
Gehoort worde; en zyn lief, by Orfeus lier te stellen
Aen 't starrelicht gewelf, zal haer voor 't laetst verzellen.
(235) Dan schryve Febus zelf met onnavolgbren toon,
Een grafschrift op de zerk van zyn' vergoden Zoon.

Gestorven den XV.
    van Wintermaent
    MDCCVII.
                                                UIT.
Continue