Poëzy van Pieter Huisinga Bakker (1731-1801). Drie delen.
Te Amsterdam, By Pieter Meyer en By de Erven P. Meijer, en G. Warnars. 1773-1790.
Geraadpleegde exemplaren: UBL 709 E 1-3 en UB-Gent BL 1985 1-3.
Heldinnenbrieven van Susanna van Oostdijk aan Arnoldus Geesteranus,
en van Magdalena Moons aan Francisco Valdes.
Gedicht op de afbeelding van Maria Tesselschade.

Continue

POËZY

VAN

PIETER HUIZINGA BAKKER.

[Gravure].

TE AMSTERDAM

BY PIETER MEIJER, OP DE DAM.

MDCCLXXIII.



Uit de ‘Voorreden’, fol. *3r:
    Het is onnodig by de Versen, hier gevonden, langs te gaen; derselver opschrift en jaertekening doen de onderwerpen genoegzaam kennen. De stof van den Brief van ZUZANNA VAN OOSTDYK aen ARNOLDUS GEESTERANUS, is ontleend uit het III. Deel van de Hist. der Reform. van G. Brandt, aldaer op bl. 932. te vinden. Van elders weet men, dat deze Gelieven, op den 27 Dec. 1627, in Loevestein getrouwd zyn, en dat de vader van ARNOLDUS, JODOCUS GEESTERANUS, die de Contra-Remonstrantsche zyde was* blyven aankleven, en, ten dien tyde, Predikant te Gorinchem was, de trouwplegtigheid van zynen Zoon, in het Slot, verrigt heeft; dat de Gehuwden in de Gevangenis kinderen hebben verwekt, in het Jaer 1631, met de overige gevangen’ Predikanten, uit Loevestein* ontkomen zyn, en zig in den Hage hebben nedergezet, waar ARNOLDUS het Leeraarschap by de Remonstranten, tot zynen dood, bediend heeft.

[p. 47]

ZUZANNA VAN OOSTDYK

AAN

ARNOLDUS GEESTERANUS.

ONtvang in Loevestein, dat, buiten ’t oog der menschen,
    De wreed-gehoonde deugd in zyne vesten sluit,
Myn Arnold! deezen brief, en, met deez’ bief, de wenschen
    Der Brielsche maagd, een weez’, u lang-verloofde bruid.
(5) Hoe dikwerf, maer vergeefs, wilde ik dien tyd vergeten,
    Toen u de vryheid nog ny uw Zuzanne zondt;
Toenge, aen de waerde zy van moeder neêr gezeten,
    Haer oude troost verschafte, uit uw’ beschaafden mond!

[...]

Continue

POËZY

VAN

PIETER HUIZINGA BAKKER.

DERDE DEEL.

[Gravure].

TE AMSTERDAM

BY DE ERVEN P. MEIJER, EN G. WARNARS.

MDCCXC.



[p. 96]

MAGDALENA MOONS,

AEN

FRANCISCO VALDEZ,

SPAENSCH BEVELHEBBER;

IN DE BELEGERING VAN LEYDEN.

BEmint gy MAGDALEEN, of eischtge teedrer termen?
    Bemint by uw Vrindin, uw minnares, en bruid?
En wenschtge, op ’t eerbaer bed, die ongerepte in de armen?
    Ruk dan den Spaenschen aert ten wrangen boezem uit.
(5) Uwe Iber kan zo min met onzen Ryn zig mengen,
    Als Neêrland met Kastilië, en kan een Duitsche maegd
Een’ dienaer van Filip, als egtgenoot, gehengen,
    Die ’t lieve Vaderland een’ dolk in ’t harte jaegt?
Neen Valdez, schoon uw moed en mannelyke zeden,
    (10) Toledo en zyn Zoons, met hun verwaten stoet,
Beschaemen, ’k zie, helaes! uwe onbedagte schreeden;
    Verschuptge my, uw min, baldaedig met de voet.
[p. 97]
Dit had ik niet gehoopt, en wyt myn leed myne oogen:
    ’t Was geen ligtvaerdigheid, eenvoudigheid, misschien,
(15) Die myn gezigt tot u, ter uwer gunst, bewoogen;
    ’k Dagt in een Spaensche borst een Hollandsch hart te zien:
Ik toonde u, wie ik was, wat zeden my bezielden;
    ’k Lei by uw minnary myn zielgevoelens bloot,
Schoon wy in eene kerk voor ’t zelfde kerkbeeld knielden;
    (20) Dit vormde u niet alleen voor my ten egtgenoot;
Ik eischte meer dan dit, eer ik uw liefde voeden,
    Uw min begunstigen, uw aenzoek dulden, kon:
Eenstemmigheid van aert, gelykheid van gemoeden
    Kweekte ooit de beste trouw, die voor ’t altaer begon.
(25) Geen wufte kozery der Castieljaensche schoonen
    Beheerscht den juffren hier, hier vryt men stil en kuisch;
De jalousie, na d’egt, zou Neêrlands vrouwen hoonen,
    Voor haer maekt hier de man geen kerker van zyn huis.
In ’t eind, ik schilderde aen uwe oogen en uwe ooren
    (30) My zelve en ook myn hart: gy riept, verrukt van geest,
Ach Magdaleen! dat ’s recht, gy kont me alleen bekooren:
    Maer, Valdez, ’k vrees dit woord is los, of valsch geweest.
Noem dit geen ydle klap, geen wuft gemoed van vrouwen:
    Hebt gyme niet beloofd, dat gy het Leyds beleg
(35) Omzigtig stieren zoud om Leyden te behouwen;
    En naedren tot zyn’ muur met raed en overleg?
[p. 98]
Nu hoor ik, in den Haeg, ’t zy aen den disch gezetten,
    Of rustende op myn koets, of vaerende in ’t Voorhout,
Dat Leyden, zwaer gedrukt, geslingerd, en gereeten,
    (40) Door hongersnood verteerd, zyn jongsten val aenschouwt.
Ik hoor het baldren uit kanonnen en musketten;
    Geen zomer dondervlaeg beklemde ooit meer myn ziel:
Ach! zal men ’t Haerlems zwaerd op Leydens halzen wetten;
    En zulk een’ moord begaen als wreed op Naerden viel?
(45) Heeft Valdez dit beloofd, en meent hy, na ’t verwoesten,
    Verheeren van de stad, dat hy een’ oogst van min,
Uit Magdalenes egt, op ’t huwlyksbed, zal oegsten,
    Dan heeft hy zekerlyk een’ gantsch verdwaesden zin.
Hadt hem de Mokerhei zien sneuvlen op haer gronden,
    (50) En ’t zand van die woestyn zyn bloedend rif bedekt,
Myn rust, zyn eigen eer, bleef heden ongeschonden,
    En hadt nu deezen stryd niet in myn ziel verwekt.
Dus redent myn gemoed: dit weegtme als lood op ’t harte:
    Ja, Valdez! ’k heb een borst daer Hollands bloed in speelt;
(55) Al volg ik’t roomsch altaer en zyne wyze, ik tarte
    Den Arragonschen dolk, en buig niet voor zyn beeld.
Myn Roomsche zede zugt voor Vaderland en vrinden:
    De vryheid, die myn land door Willems deugd geniet,
Kan my, met vasten hoop, aen haer belang verbinden,
    (60) Daer Spanjes dwinglandy niet teelt dan zielverdriet.
[p. 99]
Heeft Alva niet reeds lang de zegelen en brieven,
    Die blyken van ’s Lands eer, vermeesterd, of verscheurd,
En zouden wy gerust berusten in die grieven,
    Nog lachgen, daer alom de landzaet kermt en treurt?
(65) Neen Valdez: denk niet meêr aen Magdaleen, haer minne
    Zal met dit goed gewest verkwynen in zyn’ rouw,
En weet, na Leydens val, agt zy, korts uw Vriendinne,
    Zig glad ontslagen van haer woord, en onze trouw.

        1784.

Continue

OP DE

AFBEELDING

VAN

MARIA TESSELSCHADE.

Is Tesselschade u vreemd, zo moogt gy weeten
    Dat zy een Telg van Roemer Visscher was,
Datze in den kring der zangren heeft gezeten,
    En met haar stift schreef geestig in het glas.
En wiltge meêr verdienste en gaven vinden?
(5) Spreek Huigens, Hooft en Vondel, haere vrinden.

1787.

Continue

Tekstkritiek:

deel 1, fol. *3r: was er staat: wat
deel 1, fol. *3r: Loevestein er staat: Lovestein