Meursius

Johannes Meursius

I. Meursius, Poemata. Leiden 1602.
Deze bundel bevat zes heldinnenbrieven:

Alcyone aan Ceyx
Ariadne aan Theseus
Byblis aan Cauno
Procris aan Cephalus
Myrrha aan Cinyras
Scylla aan Minos

Gebruikt ex.: UBL 693 D 10 : 6.

IOANNIS MEURSI

POEMATA

In Quibus

IAMBORUM Moralium Libri III.
ELEGIARUM Liber I.
EPISTOLAE Heroidum VI.
EPIGRAMMATUM Liber I.
VARIORUM Farrago.

[Vignet].

LUGDUNI BATAVORUM,
Apud Andream Cloucquium, sub
signo Angeli Coronati.

ANNO M. D. C. II.

[p. 135]

EPISTOLARVM

HEROIDUM

Liber Vnus.

[p. 136: blanco]
[p. 137]

ARGVMENTUM.

Ceyx Luciferi filius, prodigijs agitatus,
[...]

ALCYONE CEYCI.

HANC nimium abenti coniux deserta salutem
¤Mittit Ceyci, qu‰ cartet ipsa, suo.

[...]
[p. 138]
[p. 139]
[p. 140]
[p. 141]
[p. 142]
[p. 143]
[p. 144]
[p. 145]
[p. 146]
[p. 147]

[p. 148]

ARGVMENTUM.

Theseus devicto ope Ariadnae Minotauro, cum eâ Cretâ discedens, in Naxum insulam est delatus, ubi & somno altissimo oppressam deseruit. Ariadna verò posteà expergefacta, ac perfidiâ Thesei compertâ, prae doloris impotentiâ suspendio vitam finivit, ut nonnulli volunt; quos hîc sequimur. Antequàm tamen manus sibi violentas inferret, hanc ad eum epistolam scripsit, tentatura si fortè animum mutare possit: frustrà, iam enim in amorem Aeglae Panopei filiae inciderat.

ARIADNA THESEO.

En haec littoribus tibi epistola mittitur istis,
Conscia perfidiae quae mihi facta tuae.
Agnoscis, credo, quae dicam littora, Theseu?
Orba ubi periuro nunc Ariadna viro est.
(5) Cur posui nomen? cur, quo terra ipsa carere
Optet, habet gremio littera nostra suo?
[p. 149]
Sic tibi dissimilis laesum mens servat amorem,
Nec potis est primas destituisse faces.
Nec tam sancta potest oblita exstingere verba,
(10) Aut etiam spretâ vivere laeta fide.
Si tamen exemplo periuria discere posset,
Esset ab exemplo perfida facta tuo.
Non potuit. servare fidem sanctissima res est.
Quantum quis fidei, tantum habet illi Dei.
(15) At cùm virtutum laus detur maxima vobis,
Nunc spolium vestrae faemina laudis habet.
Hoc mihi vindictae reor, hoc satis esse triumphi;
Victorem supero quod malè victa meum.
Sic igitur vincis ut vinci rectiùs optes,
(20) Sorsque tibi melior nostra putanda tuâ est.
Sic pateris meritò, quas nollem, perfide, poenas:
Et mea laus vellet succubuisse tuae.
Vela refer, sic tu salvo potieris honore;
Famáque, quae laesa est, vulnera nulla sciet.
(25) Et benè perficies votorum maxima, quorum
Tu mihi pars longè maxima tanta facis.
Perfide, sic, quam deciperes, tibi digna videbar:
Et mea simplicitas fraude petenda tuâ?
Sic tibi deceptâ statuisti praemia demens
(30) Virgine, sic ingens gloria visa fui?
Cur tua mendaci me lusit imagine virtus;
Et quod non esses cur mihi visus eras?
Cur mea simplicitas, quam vellet nemo cavere,
[p. 150]
Debuit, hei, fraudis damna cavere tuae?
(35) Ipsa quod haud possem nec te quóque posse putavi,
Ingenio perij non benè capta meo.
Cur mea me virtus nihil est tutata merentem?
An quia non timui non quoque digna fui?
At tua iuuerunt multùm periuria, Theseu,
(40) Et scelus ausuro profuit ista tibi.
Perfide, facturum quis te tamen ista putasset;
Aut mala virtuti tanta subesse tuae?
Forsitan accuser temerè persuasa dedisse
Aurem, & damnetur credulitatis opus.
(45) Sed quae tam sanctè juranti numina caeli
Vellet iurato non habuisse fidem?
Blandula quae posset tam rustica spernere verba,
Aut surdâ tantas rejicere aure preces?
Et flebas, memini, nostrumque negantis amorem
(50) Ille tuus lacrymis sollicitabat amor.
Quid facerem? tandem descendi in vota rogantis,
Supplicis & precibus mollia corda dedi.
Victa fui, nec adhuc sortis me poenitet: ô quàm
Infelix neque te poenituisse velim.
(55) Unde tibi lacrymae simulanti, verbáque prompta;
Quae me blanditijs fallere docta suis.
Atque utinam miserae mens non tam laeva fuisset,
Perfidiae poteram noscere signa tuae.
Ipse tuus fletus, qui persuadebat amorem,
(60) Testis erat mihi quod non adamata forem.
[p. 151]
Et tacite (cur non sensi?) dicebat, amantem
Si sapis ô dominum nunc, Ariadna, caue.
Non amat, at certè quo fallat fingit amare;
Et dolus haud vero tectus amore latet.
(65) Non benè conveniunt cum siccis ignibus vndae:
Nescit amor lacrymas, ardet in igne suo.
Non igitur, dices, decepi; iniusta querela est.
Curnam culpa tibi hîc fingitur esse mea?
Cur fecisse tamen, quod non feci, improba, dicis;
(70) Siccine simplicitas nil tua frontis habet?
Haec referes, meritamque eludes callide culpam:
Mec [sic] mihi iusta mei caussa doloris erit.
Esto autem, nil tu peccaveris: omnia dono.
Victáque do quâuis conditione manum.
(75) Nulla queri liceat de te mihi quamlibet aequa,
Error téque meus non sinat esse reum.
Attamen hoc ipso, quod non simulanter amaui,
Digna fui quam tu non simulanter ames.
Digna fui hoc ipso ne sic deserta iacerem.
(80) Quod mihi visus amor non simulatus erat.
Ecquid amas, Theseu, Theseu, mea gaudia, Theseu,
Ecquid amas, Theseu, vita salusque mea?
Nunc, quod tu pridem, sed non mentita rogabo;
Pro vestris nostrae nunc subiêre vices.
(85) Per lacrymas, etsi fictas, suspiria ficta;
Quae mea fregerunt pectora, perque fidem.
Perque tot amplexus, tot caecae gaudia noctis,
[p. 152]
Per quae poscenti basia mille dedi.
Per vitam seruatam in Daedaleo labyrintho;
(90) Per vitae, qui te dirigit vsque, Deum.
Per quicquid tibi dulce meum fuit, aut erit vnquam:
Per quicquid poterit dulcius esse tibi.
Si nostrum fugisti exploraturus amorem,
Iam redeas, Theseu, iam tibi certus amor.
(95) Iam redeas, poteris tutò iam credere, Theseu:
Certa satis, Theseu, iam tibi signa dedi.
Adspicis absentem quàm mens desideret aegra,
Quaeque brevis tamen est sit mora longa nimis.
Sed neque debebas illo tentare periclo;
(100) Nostra tibi fuerat nec dubitanda fides.
Nec sic debebas inimicae exponere sorti,
Grandius opprobrium quae mihi fortè paret.
Scilicet haud ullo se sub custode tuetur
Forma pudicitiae non benè juncta meae.
(105) Quaeque tibi placuit multis placitura petetur:
Decipitur citiûs virgine passa virum.
Adde quod huc ipse invitare videberis omnes,
Dum sic cedenti displicuisse puter.
Irritatae animis nonnullae absente marito,
(110) Iráque desertum saepiûs ulta thorum est.
Nempe ita Mulciberum in Lemno indignata morantem
Cypris adulterium turpiter ausa fuit.
Non tamen hoc, Theseu, non hoc Ariadna minatur;
Certa vel ad manes te praeeunte sequi.
[p. 153]
(115) Non faciam. sed tu infirmo succurre pudori,
Nulla viri satis est foemina cauta dolo.
Et quid si capiar, (quod dij prius omen in hostes,)
Esses tu tanti caussa putanda mali.
Continuò fias toti mala fabula vulgo,
(120) Neglectae opprobrium coniugis usque ferens.
En tibi quo delectem animum solamine vestrâ
Languentem Theseu non rediture fugâ.
Hei, imprudenti quodnam verbum excidit ore;
Quàm vereor dicto, ah, omen inesse suum.
(125) Siccine te posthac spes sit mihi nulla videndi?
Siccine, vae miserae! non rediturus abes?
Ah, timeo nimis, & iam quod nolim anxia credo:
Quique metus fuerat fit modò certa fides.
Quin etiam nostras delata est fama sub aures,
(130) Nulla tui Aegidae est cura, Ariadna, super.
Illum autem gravis urit amor Panopeïdos Aeglae,
Colláque complexu iam peregrina tenet.
Deseror ergo, & sic iubeor deserta perire;
Et mortis Theseus est mihi caussa meae?
(135) Ille cui vitam servavi in faucibus Orci,
Ille cui demens gaudia mille dedi?
Ergo servatae debes mihi praemia vitae,
Esses ut vitae nunc homicida meae?
Inque tuâ inveni vitâ sic perfide mortem,
(140) Munere prudenter non satis vsa meo?
Ah, cur seruaui? certè haud servasse fuisset
[p. 154]
Maioris, Theseu, utilitatis opus.
Tunc poteras plenis defunctus honoribus ire,
Laesáque non ullâ gloria parte foret.
(145) Nunc occisa omnem perdet tibi faemina laudem,
Dedecus & quovis maius honore feres.
Quaeque tibi quondam servaverit improbe vitam,
Mortua dejiciet cuncta trophaea tibi.
Sic superis visum est vt scilicet vlta perirem,
(150) Utque foret sceleri poena parata tuo.
Aut igitur, Theseu, redeas, & vela reflectas:
Aut famae expectes ultima fata tuae.

[p. 155]

ARGVMENTUM.

Mileto ex fili‰ Maeandri liberi nati sunt duo, Biblis, & Caunus. Ex his Biblis
[...]

BIBLIS CAVNO.

QVAM legis in prim‰ cerae mod˜ fronte salutem,
¤A miser‰, frater Caune, sorore venit.

[...]
[p. 156]
[p. 157]
[p. 158]
[p. 159]

[p. 167]

Johannes Meursius

IOANNIS MEURSI POEMATA In Quibus IAMBORUM Moralium Libri III. ELEGIARUM Liber I. EPISTOLAE Heroidum VI. EPIGRAMMATUM Liber I. VARIORUM Farrago.

LUGDUNI BATAVORUM, Apud Andream Cloucquium, sub signo Angeli Coronati. ANNO M. D. C. II.

EPISTOLARVMHEROIDUMLiber Vnus.

ARGVMENTUM.

ALCYONE CEYCI.

ARGVMENTUM.

ARIADNA THESEO.

ARGVMENTUM.

BIBLIS CAVNO.

ARGVMENTUM.

PROCRIS CEPHALO.

ARGVMENTUM.

MINYRAE CEPHALO.

ARGVMENTUM.

SCYLLA MINOI.

IOANNIS MEURSI

POEMATA

In Quibus

IAMBORUM Moralium Libri III.
ELEGIARUM Liber I.
EPISTOLAE Heroidum VI.
EPIGRAMMATUM Liber I.
VARIORUM Farrago.

LUGDUNI BATAVORUM,
Apud Andream Cloucquium, sub
signo Angeli Coronati.

ANNO M. D. C. II.

EPISTOLARVM

HEROIDUM

Liber Vnus.