Nil Volentibus Arduum: De malle wedding. Amsterdam 1671.

Uitgegeven door Diane Heuvelman, Nikki Lommen en Mieke Pulles
Redactie dr. A.J.E. Harmsen, Universiteit Leiden
Ceneton063940
In deze uitgave zijn evidente zetfouten gecorrigeerd en gemarkeerd met een asterisk.

Continue

[fol. *1r]

DE

MALLE WEDDING,

Of

GIERIGE GEERAARDT,

BLYSPEL,

In Vaerzen aan bezondere maat noch rijm gebonden.

Nooit op de Amsterdamsche Schouwburg vertoont.

[Vignet: Nil Volentibus Arduum].

t’AMSTERDAM,

By ADRIAAN van GAASBEEK, op de Voor-
burgwal, by ’t Stadthuis. 1671.




[fol. *1v: blanco]
[fol. *2r]

Den E. HEERE

Mr. HENRIK HOOFT,

Raadt Advocaat Fiscaal van ’t
Ed. Mog. College ter
Admiraliteit

t’AMSTERDAM.

MYN HEER,
DE ongemeene hoogachtinge, die ons gansche Konstgenootschap van U. E. doordringemde kennisse, en loffelyke deugden heeft, en de byzondere verpligtinge, waar door eenige van het zelve aan U. E. Edelmoe- [fol. *2v] dige beleeftheidt verbonden zijn; vereischten wel dat wy U. E. een heerelijker stuk werks, als dit Blyspel, quaamen opofferen;

    Maar de gesteltenissen des Tijdts, en de saamenloop der geleegenheeden, hebben ons tot noch geweigert, om een Koninklijk Treurspel, met barning van heevige hartstogten, en bloedige voorvallen gestoffeerd, of een aanzienlyk werk van anderen inhoudt, na de maate onzer krachten uitgevoert, voor den dag te laaten koomen.

    Wy zijn derhalven genoodtzaakt geweest, van de noodt eene deugdt te maaken, en onze erkentenisse, die geen langer uitstel scheen te moogen lijden, te doen blijken, met
U. E. Achtbaaren naam, op ’t voorhooft van dit Blyspel te prenten:

    Want, alhoewel ons niet onbewust is, hoe verre de laege stof, en stijl van dusdaanig een Tooneelstuk verscheelt, en niet te vergelijken is by de grootsheidt en hoogdraavendheidt
[fol. *3r] van eene Treurstoffe, en dat die zelve zoo veel te minder de hoogheidt uwer waardye, en het gewicht onzer schuldige dankbaarheidt opweegen kan: zoo verhoopen wy nochtans, dat, gelijk als onze Blyspeelen van de Gelijke Tweelingen, en ’t Spookend Weeuwtje by de Konstkenners niet minder aangenaam zijn geweest, als onze Treurspeelen van Agrippa of De Gewaande Tiberinus, en Orondates en Statira, dit ook door zijn natuurlijke aartigheidt, en voeglijke sieraaden van dat geluk niet misdeelt zal worden, en U. E. meede niet mishaagen.

    Te meêr, alzoo des zelfs inhoudt en geschiedenis, die eenigsins uit het Spaansch en Fransch ontleent, en na onze heedendaagsche tijdt, en zeeden geheel gepast en verandert is, in geestigheidt en woelende werklijkheidt voor de voorgaande niet behoeft te wijken: Behalven de vloeyendheidt, en nieuwigheidt van de maate en ’t rijm der vaerzen, die niet altijdt eene streek van langte en rijming gegeeven is; maar zoo als ’t vallen wilde, nu [fol. *3v] lang, nu kort, en dan na elkanderen, dan over ’s handts gerijmt zijn, gelijk ons weetens noch nooit in eenigh Nederduitsch Tooneelstuk gepleegt is geworden.

    Om deeze en andere reedenen, hebben wy niet ongeraaden gevonden, dewijle reets voor weinig Jaaren, door een lidt van ons Konstgenootschap, het gansche opstel gemaakt, en voor een groot gedeelte berijmt was; dat het voltrokken wierde, en met de hoop van
U.E. bescherming vereert, en versterkt, in ’t light mogte koomen: met inzicht, dat U.E. als zy van de gewichtige bezigheeden haars ampts eenige uitspanning zoekt, den geest daar door wat moghte verquikken, en met eenen alle oprechte Beminnaars der Tooneelspeelen dat vermaak deelachtigh worden.

    Dit is, mijn Heer, het oogmerk, daar in ’t maaken, en uitgeeven van dit Blyspel, op gedoelt is, en met het zelve, aan U.E. op te draagen, hebben wy voor, aan al de waerelt [fol. *4r] te doen zien, en een waarteeken op te rechten, van onze hoogachting en verplichting t’uwaarts, met vertrouwen, dat het U.E. niet onaangenaam zal zijn, noch ook, dat wy daar beneevens,
                                    Mijn HEER,

                                                            U.E.

                                                Onze schuldtplichtige, en onder-
                                                    daanige dienst aanbieden

                                                          onder de naam van

Amsterdam, den 11 van
    Hooymaandt, 1671.


                                            NIL VOLENTIBUS ARDUUM.



[fol. *4v]

VERTOONERS.

LEONORE, Vryster van Eduard.
EDUARDT, Vryer van Leonore, en Vriendt van Karel.
GEERAARDT, Amsterdamsch Koopman, Vryer van Leo-
                        nore, en Broeder van Izabelle.
IZABELLE, Zuster van Geeraardt, en Vryster van Karel.
LUIKAS, Oom van Geeraardt, en Izabelle.
KAREL, Vryer van Izabelle, en vriendt van Eduard.
JOCHEM JOOL, een Haarlemsch oudt Vryer, goede be-
                    kende van Geeraardt.
KORNELIA, Kamenier van Leonore.
JORIS, Kantoorknecht
KATRYN, Dienstmeidt
}van Geeraardt.
HEINTJE, Dienaar van Karel.

        Het Tooneel is t’Amsterdam, in en omtrent de
            Huizen van Leonore, en Geeraardt, die in de
            zelfde buurte staan.
        Het Spel begint omtrent ten achten voor, en ein-
            digt omtrent ten drie uuren na de middag.
_______________________________________

        Eenige Misstellingen in den Druk te verbeeteren.

Op ’t26 bladt, de14 reegel,voor dat leest dit.
39achter drinken zet, Geer. ’t Kan
niet schaden;
3126achter zijn zet, na ’k schat.
Continue
[p. 1]

DE
MALLE WEDDING

Of

GIERIGE GEERAARDT,

BLYSPEL.
___________________________

EERSTE BEDRYF.

EERSTE TONEEL.

Leonore, Karel, Eduardt.

Leon. HEer Karel, uw gevry schijnt my een zeldzaam werk,
        Daar Izabelle, van haar Broeder opgeslooten,
        Zoo weinig uw gezelschap heeft genooten.
Kar. Ik sprak haar nooit, dan in het uitgaan van de Kerk;
            (5) Maar ik heb haar myn smart, en lijen,
            En wat men zeggen kan in ’t vrijen,
            Door minnebrieven uitgeleidt.
            Leon. Hoe kreegze die? Kar. Katrijn, haar meidt,
        Kon mijnen Knecht, aan wien zy lang voor deezen
    (10) Verlooft was, met gemak hier in behulpig weezen;
    Want, hoe dat Geeraardt op zijn Zuster heeft gepast,
    Mijn dienaar Heintje wist altijdt een weg te vinden,
    Om hem in schijn van de een of de ander te verblinden;
            Dan was’t, als maakelaar, dan was’t,
            (15) Als schipper, pakker, draager, weeger,
            Slijpschaeremes; ja schoorsteenveeger,
        En vullisman; waar door ik niet alleen
            Een middel had om haar te schrijven;
    Maar, wijl hy geestig is, wist hy met goede reên
    (20) Te mywaarts meêr en meêr haar neigingen te stijven;
[p. 2]
    En nimmer quam hy daar of was zeer wellekom.
        Leon. Maar schreefze u nimmermeer weêrom?
Kar.’k Heb minnebrieven van de schoone by pakketten.
Leon. Wat let u dan, dat gy haar Bruidegom
        (25) Niet wordt? Kar. Mejuffrouw, ach, wat zou my letten!
    Haars Broeders gierigheidt. Leon. Maar zooze u mint mijn Heer,
        Gelijk het blijkt, wat vraagt gy na haar Broeder?
            Want zonder Vader, zonder Moeder,
    Is zy haar eigen voogdt, en wat begeertge meêr,
    Kar. (30) Haar Broeder, en haar Oom zijn haare Voogden;
            En Izabel maakt zwaarigheidt
    Zich weg te geeven, zoo zy ’t beide niet gedoogden;
    Ja die haar anders raadt, meent zy, dat haar verleidt.
    Men hielt haar steeds in ’t school by meesters en matressen
        (35) Geduurig onder ’t sim van zotte lessen,
        En slaafsch ontzag, datze in haar Broeders huis
    Noch onderhoudt, gelijk in ’t school, zoo datze ’t kruis
    Gewent is, en niet van haar schouderen durft smijten:
            Ook vreest zy geene straf zoo zeer,
            (40) Als Geeraardts kijven, en verwijten;
    En meent dat daar aan hangt haar oneer, of haar eer:
            Doch ik heb haar zoo ver gekreegen,
    Dat zy gevoelig wordt, en noemt haar dwang een pijn,
            Waar van zy wenscht verlost te zijn.
            (45) Maar Izabelle is zeer verleegen,
    Dat door de Laatste-wil haars Vaders, het bewindt
    Van al haar erfnis aan haar Voogden is bevoolen,
    Tot dat zy trouwt, terwijl men haar, noch zijnde een kind,
                Besteeden zou ter schoolen;
            (50) En of ’t gebeurde, dat haar zin
    Viel op een Jongman, en zy na het welbehaagen
        Van haare Voogden niet wou vraagen;
    Maar na haar eigen keur voortvaaren in haar min;
        Zoo zouden zy haar in een Klooster steeken;
    (55) Ja, zoo zy dees hun wil bestondt te weederspreeken,
[p. 3]
    Zoo hoefde men haar legitime deel,
        Dat is, een derde van ’t geheel,
            Der erfnis maar te geeven:
Want hy liet niemandt, als hen beyde, na in ’t leeven;
(60) Aldus kreeg Geeraardt door de goedheidt van haar Oom
’t Geheel bewindt, en viert zijn gierigheidt den toom.
    Doch laatstmaal heeft hun Oom hem voorgehouwen,
        Dat hy zijn Zuster uit moest trouwen,
        Wanneer haar iemandt vryen quam,
    (65) Die haars gelijk was; doch in Amsterdam
        Was niemandt na zijn zin te vinden.
    Ik kreegh de leus van ’t voorneem van haar Oom;
En dacht, dat op mijn staat, en goedt, en naam, en vrinden,
Gants niet te zeggen viel; en dat ik buiten schroom
            (70) Haar mogt ten huuwlijk vraagen.
            Maar is het te verdraagen!
        ’k Had hem mijn toeleg niet ontdekt,
        Of ik wierdt van de gek begekt,
    En uitgelacht, hy zey, dat ik in kleêren,
(75) En linten d’intrest van mijn geldt wel kon verteeren;
Dat ik een kruyer al te rijklijk had geloont;
    Dat hy gehoort had, dat ik kon verkeeren;
    Dat ik te lang in Vrankrijk had gewoont,
        Dat ik hem al t’eerbiedig groette,
            (80) Wanneer ik hem ontmoete,
’t Welk op een’ quaade moêr te leggen scheen, zoo dat
        Ik op haar niet te denken hadt.
Maar d’Oom, haar andre Voogdt, heeft my heel wel bejeegent,
        En mint haar uittermaten zeer?
(85) Ook is hy mildelijk met middelen gezeegent,
        En heeft geen erfgenaamen meêr,
    Als Izabel, en Geeraardt met hen beijen.
        Maar hy laat zich door Geeraardts praat
            Heel by de neus om leijen,
[p. 4]
            (90) Zoo dat hy alle ding verstaat,
            En laat zijn gang gaan, zoo als ’t gaat;
            En noch zou Izabel verdraagen,
        Dat Geeraardt met haar omspringt, als hy doet;
            Zoo haar haar Oom niet onvermoedt
        (95) Gezeidt had, dat haar Broêr had voorgeslaagen
        Haar uit te trouwen met een ouden Bloedt,
            Maar groot van middlen, en vermoogen;
    Dus schreef zy gistren my met traanen in haar oogen;
        En dat de dagh van heden was bestemt,
    (100) Om dicht by Haarlem op een Hofsteê te gaan eeten;
        Het welk haar zeer ontstelde, en wonder vremdt
            In ’t oor klonk, wijl zy niet mogt weeten,
    By wien het zijn zal, en dat hy haar nimmermeer
        Voor deezen heeft geleidt uit speelenvaaren;
    (105) Hy had alleen gezeidt, ’t was een aanzienlijk Heer,
    Verzien met zeer veel geldt, en maatelijk veel jaaren,
    Zoo dat zy vreest, dat hy de zelfde man zal zijn,
    En dat men teegens dank haar Huuwelijk zal sluiten,
                Krijgt Geeraardt haar na buiten;
    (110) Des zy mijn hulp verzoekt, om haar van deeze pijn,
    En Broederdwang t’ontslaan; doch dat ik wel moet letten
    Niets aan te vangen, dat haar goede naam kan smetten.
            Zoo ver is ’t eindelijk gebraght.
    En zoo gyme allebey voorts uwe hulp wilt bieden,
                (115) Acht ik haar in mijn maght.
Ed. Kan Leonoor, of ik u helpen, ’t zal geschieden.
        Leon. Maar zeg ons, Heer, het wit daar gy na tracht?
Kar. Hun reis te breeken. Leon. Hoe denkt gy dit uit te werken?
Kar. Weet Geeraardt noch van uw’ geslooten Huuwlijk niet?
    Ed. (120) Hy heeft ’er nooit het minst van konnen merken,
    Schoon dat hy my altijdt by Leonore ziet,
                Als hy haar komt bezoeken;
            Want onder naam van bloedtverwant
[p. 5]
    Is een jaloersche vent gemakkelijk te doeken.
Leon. (125) ’k Maak Geeraardt wys, dat ik om hem in liefde brand;
    Maar dat men my aan u ten Huuw’lyk wil besteeden,
            Gelijk gy my lang hebt gebeeden.
        Des gy alleen, en niet myn Eduardt,
            Hem ligt geduurig op het hart;
    (130) Op die voet sta ik noch by Geeraardt: laat my hooren,
        Hoe gy hun reis, en ’t Huuwlyk meent te stooren?
Kar. Ik zal ’t u zeggen; maar men dient op staande voet
                Na Geeraard toe te stuuren,
            Dat hy hier daadlijk komen moet,
    (135) Eêr zy vertrekken, wijl de koets voor neegen uuren
            Aan ’t huis van Geeraard weezen zal,
                En ’t is niet ver van achten.
                Indien wy langer wachten
    Zo mis ik al mijn hoop in dit gevreest geval.
Leon. (140) Maar Karel, zeg eerst... Kar. Ey, ’t geluk zou ons ontschieten,
            Zoo wy dees kans vervliegen lieten;
    Ey stuur straks na hem toe, ik zal u midlerwijl
    Vertellen, eêr hy komt, wat ik heb voorgenomen.
    Leon. Kornelia.


TWEEDE TOONEEL.

    Leonore, Karel, Eduardt, Kornelia.

                    Korn. MEjuffrouw. Leon. Ga ter yl
    (145) Na Geeraardt, vlieg, en zeg, hy moet straks by my koomen,
    En zonder tijdtverzuim, om zaaken van gewicht.
    Maar breng me straks bescheidt. Korn. Wel Juffrouw.


DERDE TOONEEL
Leonore, Karel, Eduard.

                                                  Kar. ’k BEn verpligt,
    Uw’ heuscheidt steeds in mijn geheugenis te prenten.
[p. 6]
        Leon. Heer Karel, zonder komplementen,
        (150) En zegme slechts, wat vorder dient gedaan.
Kar. Ik zal. Als Geeraardt komt, wat aan een zijde gaan,
            Terwijl moet gy hem doen gelooven,
    Dat ik van u, en van uw Huuwlijk af zal staan,
                Indien hy slechts den dooven
    (155) Niet langer maake, en my zijn Zuster geef tot Bruidt,
        En dat hy door zoo reedlyk een besluit
        U lichtelyk tot vrouw zal konnen krygen.
    Leon. Heer Karel, dat te zeggen, of te zwygen
    Is eevenveel; ’t schijnt, of gy Geeraardt noch niet kent;
            (160) Hy zal u nooit zijn Zuster geeven.
    Kar. Dat weet ik wel, ’t geschiedt maar om de vent
    Wat wijs te maaken, op te houden, weêr te streeven:
            Want in het heetste van uw praat,
            En als hem ’t hooft begint te maalen,
    (165) Zal ik verschynen, om te weeten, hoe ’t al gaat;
                En of hy onze quaalen
    Wil eindigen, of niet; dan zal in overmaat
        Zijn haastigheidt hem na gewoont verrukken,
    En my licht alles na mijn wensch en wil gelukken.
Leon. (170) Wat is dat? Kar. Weet gy niet, dat, als hy een geschil
                Met geene schijn van reeden
    Kan staande houden, hy dan altijdt wedden wil,
            Voornaamlijk in geleegenheeden,
            Daar hy, bedroogen door de schijn,
        (175) Zich inbeelt heel verzeekert van te zijn?
    Zulk een geleegenheidt verhoop ik te verwekken,
            En hy zal wedden, ’t is gewis,
            Zoo gy my ’t werk maar helpt voltrekken.
    Leon. Daar belt men, licht dat hy daar is.
    (180) Wat moet ik vorder doen, Heer Karel. Kar. Spreek my teegen,
        Geef hem geliik, terwijl hy wordt gesart
            Van my, en van Heer Eduardt,
    Om hem na zijn gewoont tot wedden te beweegen.
[p. 7]
        Leon. Wat wedding? Geef me meêr bescheidt.
    Kar. (185) De tijdt is veel te kort, daar is de meidt.


VIERDE TOONEEL.

Leonore, Eduardt, Karel, Kornelia.

Korn. MEjuffrouw, Geeraardt staat u in ’t Salet te wachten.
        Leon. Zeg, dat hy hier koome in den Hof.


VYFDE TOONEEL.

Leonore, Eduardt, Karel.

    Kar. ’k ZAl u van gints verspiên, met uw verlof.
            Speelt u mijn les wel in gedachten;
Leon. (190) Ga heene, en weest gerust, ik zal het wel betrachten.


ZESDE TOONEEL.

Leonore, Geeraardt, Eduardt.

        Geer. Van waar komt my dit luk, Lenoor,
            Dat jy mijn by jou doet ontbieden?
Leon. ’t Heeft iet bezonders voor ons beide te bedieden.
Geer. Ja wel, recht uitgezeidt, het komtme ook wonder voor
    (195) Wat is ’er gaans? Leon. Ik heb niet langer konnen wachten,
    U meê te deelen, dat Heer Karel afstandt doet
    Van zijne vryery, zo gy hem weêr ontmoet
        Met vriendschap. Geer. Dit maakt allerley gedachten.
            Wat drommel is ’er in de weeg,
            (200) Zijn ook jou middelen vermindert
    Door quaade schulden, of zyn d’aksiën weêr leeg,
    Dat hem in ’t voortgaan van zijn vryery verhindert?
            Of is jou ergens eenig landt
        Verdronken door ’t inbreeken van de dijken?
        (205) Is ’t ook jou huis, dat onlangs is verbrandt?
    Daar moet iets schorten; ey, hoe sta je, doe ’t my blyken.
[p. 8]
            Leon. Neen, Geeraard, ’t is noch altemaal,
            Gelyk het is geweest voor deezen.
Geer. Ik kan niet denken, kijk, of daar moet onraad weezen.
            (210) Hoe veul acht jy jouw kapetaal?
            Leon. In als twee honderdt duizendt gulden,
                In obligasiën op ’t Landt,
    In kustingbrieven, daar de grondt voor is verpandt,
    In landen, aksiën, en huizen. Geer. Zonder schulden?
Leon. (215) ’t Is alles onbezwaardt. Geer. En noch staat Karel of?
    Wel ’t is een groote gek! maar, waarom, moet ik vraagen?
        Leon. Om u, en my slechts te behaagen.
Geer. Maar zeeker? Leon. Ja, daar in stelt hy zijn vreugdt, en lof,
                Hy kan uw ongunst niet verdraagen,
    (220) En wenschte, dat gy zijn geneegenheidt maar wist.
Geer. Wel, is in Amsterdam een eerlijk man, hy is ’t.
                Leonoor, dat ik hem niet moght lijen,
                Was, om dat hy jou ook quam vrijen;
                Maar, nou hy ofstaat, als ’t behoort,
                (225) Heeft hy me weêr opnieuw bekoort;
            ’k Beloof, ik zal hem meê te bruiloft nooden.
            Leon. Wy hebben noch niet eens Geboden:
            Ook twyfel ik, of gy my wel tot Bruidt
            Begeeren zult. Geer. Wel hoor, heb jy geen schulden,
                (230) En tweemaal honderdt duizendt gulden,
    Zo min ik jou met hart, en ziel: daar meê is ’t uit.
Ed. Wat anders schort’er. Geer. Wat? Ed. Uw’ dankbaarheidt te toonen
    Aan Karel. Geer. Eischt hy geldt, zo is het huuw’lyk of?
    Ed. Hy eischt geen geldt. Geer. Ik dorst hem ook zo grof
    (235) Niet achten, dat hy hem met geldt zou laaten loonen.
            Hy wil misschien dat ik hem groet,
            Zo nederig, als hy me doet.
            Heel wel, ’k zal tot der aardt toe bukken,
    En fraay bonzjoeren, al zou ik mijn nieuwe hoedt
[p. 9]
    (240) Vuil maaken. Ed. Dat gaat wel, wouw ’t vorder maar gelukken.
Geer. Wat? Ed. Dat gy hem akses by uwe Zuster gunt.
Geer. Hoe! heeft hy ’t weêr op nieuw op Izabel gemunt.
    Die deugniet. Ed. Hoor eerst eens. Geer. Die lichtmis! Ed. Hoor me eens spreeken.
Geer. Het is een fielt, ’k wouw dat ik hem den hals zag breeken;
    (245) Ik heb het hem zoo vaak geweigert met fatsoen,
    Dat weet hy wel; wat zou mijn Zuster met hem doen?
            Ed. Ik docht gy moght hem zoo wel lijen.
Geer. Het is een fielt, zou zoo een gast mijn Zuster vrijen?
Ed. Wel, waarom niet? Geer. Waarom? hy zoume ’t halve goedt,
            (250) Dat Vaader ons heeft nagelaaten,
    Wel eisschen durven; hy heeft geen oprecht gemoedt;
        ’k Heb ’t overlang gemerkt aan al zijn praaten;
    Hy heeft veel lieden naar ons midd’len ondervraagt,
    En meent, ik zou aan hem haar heele hellift geeven,
    (255) Daar ’k iemandt weet, dien zy voor minder geldt behaagt,
        En die haar ook zal hebben, hou ik ’t leeven
    Noch slechts een maandt. Ed. Komt haar de helft van ’t goedt niet toe?
            Geer. Ja, zooze met mijn wil trouwt. Ed. Hoe?
        Indien gy haar dan nimmer uit woud trouwen,
    (260) En zy getrouwt wou zijn? Geer. Dan ben ik maar gehouwen
        Een darde deel van haar gerechtig part
            Te geeven, vat je ’t Eduardt.
    Ik had met goedt beleidt daarom ook voorgenomen
    Nooit toe te laaten, wie ook om haar uit mogt koomen,
    (265) Dat hy haar met mijn wil zou krygen tot zijn vrouw,
    Dan net het zesde part van ’t erfgoedt, zoo als nou
    Een Haarelemmer, rijk van midd’len, mijn bekende,
    Mijn Zuster hebben wil, zelfs zonder bruiloft, of
            Uitzetting, en al ’t geen zoo grof
        (270) Doet tasten in de beurs; daar door ik ’t ende
            Van al mijn quelling zie te moet;
[p. 10]
    Ja dat ik Izabel niet meêr hoef t’onderhouwen,
    En maar een zesde deel zal geeven van al ’t goedt.
Ed. Hoe heet die Haarlemmer, daar gy haar meê wilt trouwen?
Geer. (275) Joachim Jolius. Ed. Ho, ho, ’t is Jochem Jool;
    Die ouwe Saggelaar; ik ken hem, die oomkool.
Leon. Wat! geef haar liever aan Heer Karel, dat ’s een vrijer,
            Die beeter by u Zuster past,
            Als zulk een dorre, en drooge gast;
            (280) Doe my de gunst, en breng hem by ’er,
            Men moet op ’t geldt zo naauw niet zien;
    Ik heb genoeg om met ons beijen van te leeven.
Geer. Genoeg? foey schaamje wat, ik zo veul geldt uitgeeven
    Veur niet een beet? neen, dat zal nimmermeer geschiên;
    (285) Genoeg, genoeg, ja wel Lenoor, ik ben bedurven,
    Zoo jy niet anders praat; wie heeft genoeg, zo lang
    Hy op de waereldt leeft, voor dat hy is gesturven?
    Acht jy het geldt niet meêr? genoeg! ik word zo bang!
    ’t Zweet breekt mijn uit; ik vrees, dat jy mijn Vrouw zelt weezen.
    (290) Genoeg! ja wel dat woordt, genoeg, dat doetme vreezen;
    Genoeg! noch eens, genoeg is wel een gruwlijk woordt;
        Wie heeft zijn leeven van genoeg gehoort?
Ed. Maar, daar komt Karel om bescheidt; wat zult gy zeggen?
Geer. Dat hy zijn zinnen op mijn Zus niet hoeft te leggen.
Leon. (295) Toon hem ten minsten dan een vrindelik gezicht.
        Geer. ’k Zal hem gezichten! Leon. ’t Is uw plicht,



[p. 11]

ZEEVENDE TOONEEL.

Leonore, Geeraardt, Eduardt, Karel.

            Kar. MEjuffrouw, ’k wensch u goede morgen,
        U insgelijks, Messieurs. Ed. ’k Wensch u zoo veel weêrom.
Leon. Ik ook, Heer. Kar. Geeraardt, weet door u, waarom ik kom.
Leon. (300) O ja, wy spreeken ’er zoo saamen van; maar zorgen,
            Dat gy vergeefs u moeite spilt.
    Gy kunt het uit zijn mondt zelf hooren, zooge wilt.
    Hy zwijgt, gelijk gy ziet, en wacht licht na uw vraagen.
Kar. Mijn Heer gy hebt verstaan, wat u mijn liefde biedt,
            (305) Ey, weiger doch mijn aanbodt niet;
            En gun my ook mijn welbehaagen;
            ’k Zal u verplicht zijn al de daagen
    Mijns levens, en gy zult volkomen in ’t bezit
            Van uwe wenschen konnen raaken;
            (310) Is schoonheidt, of is schat uw wit,
    Gy kunt u meester van die alle beide maaken.
        Dat Izabelle, uw Zuster, zy mijn Bruidt.
            Gy zwygt? wel, wat of dit beduidt?
        Gy schudt het hooft? Wat hapert ’er? Wat reeden
            (315) Hebtge om mijn aanzoek af te slaan;
            Heb ik u eenig leedt gedaan?
    Waar schort het? aan mijn staat, geslacht, of goedt, of leeden?
            Valt op mijn leeven, of mijn eer
        Het alderminst te zeggen? ey, mijn Heer,
            (320) Voldoen wy alle beide ons wenschen:
    Neem gy’t geen u behaaght; gun my, ’t geen ik begeer.
Geer. Ja wel, wat vindt men al verwaandheit in de menschen;
            Dat Vrankrijk, ô dat Vrankrijk maakt,
            Dat meenig op den doolweg raakt.
Kar. (325) Waarom? mijn aanzoek is niet buiten het betaamen;
        Ik zeg dat ik Mejuffrouw Leonoor
    U overlaaten zal, zoo gy... Geer. Wel wat ik hoor?
[p. 12]
Kar. Gy hoort gansch niet, daar ik my over heb te schaamen.
    Indien.... Geer. Indien, wel wat of ons gebeuren zal?
        (330) Van deezen Loskop, is ’t hier al van ’t mal?
    Zo gy... indien... Ja wel, ja wel, waar wil dit heenen?
            My dunkt, jy zoud my op het lest
            De wet wel stellen, en met eenen
        Ook aan Lenoor; wel ja toch, dat waar best:
    (335) Of zy niet wist, wat haar te doen stond, of te laaten.
Kar. Hoor, wat haar keur belangt, laat ons daar niet van praaten,
            Zy heeft meêr zin in u, als my,
            Dat weet ik wel; maar ’k weet daar by;
        Indien haar Voogden hun beloften houwen,
        (340) Dat zy met niemandt, als met my, zal trouwen;
        En wat haar aan haar eene Voogdt, mijn Neef
                Gelegen is, dat geef
            Ik aan haar zelve te bedenken;
    Nochtans heb ik u haar vrywillig willen schenken.
        (345) ’k Beken, ’k heb die vergelding niet verwacht;
            Maar nu gy met mijn heuscheidt lacht,
    Zal ik mijn zaaken op een and’re wijs voltrekken,
            En lichtlyk u eens weêr begekken.
    Geer. Ja wel, wat wou je doen, mijn lieve man?
            Kar. (350) Altijdt voor eerst uw trouwen
        Met Leonoor beletten. Geer. Wel, en dan?
Kar. Uw Zuster, die van u gevangen wordt gehouwen,
        En niet een eerlijk man te woordt mag staan,
        Uws ondanks deezen dag noch vryen gaan.
            Geer. (355) Ik wed van neen, en durf je ’t waagen,
    Ik geef jou, in de plaats van deze dag, acht dagen,
            Waar in je ’er niet eens spreeken zult.
        Kar. Gy zult me ’t altijdt niet beletten.
Geer. Wie dan? Ja wel, ’k verlies ’t geduldt.
    (360) Wat heb j’er onder te verzetten?
Kar. Een zakje dukatons. Geer. Ik ben ’er meê te vreên.
Leon. Ik sta ’t u half. Geer. Holla wat, neen.
[p. 13]
        Dat ’s niet gezeidt, ik hou het hem alleen.
            Ed. Messieurs, wat wilt gy luy beginnen?
            Geer. (365) Zwijg stil, zwijg stil; ’k heb hem al binnen.
                Wat zeg je Karel? durfje noch
                Jou woordt gestandt doen, spreek. Kar. Ja, doch.
    Een woordt, een man; al ben ik niet gewent te wedden,
                Ik moet m’er nu zien door te redden.
        Ed. (370) Wat, wat, Heer Karel, scheidt’er uit,
                Gy zijt het quijt. Geer. Wel dat ’s verbruidt,
                Wat roert het jou? Gants selleweeken,
                Dat jij jou snuit hier in moet steeken.
Ed. Hoe nu toe Geeraardt. Leon. Ey, neef Eduardt, zwijg stil,
    (375) ’t is buiten u, laat hem maar wedden, zoo hy wil.
            Geer. Hoor hier, om alle twist te weeren,
        Wy zullen elk een zakje dukatons
        In handen van Lenoor doen consingneeren,
            En wie de wedding wint van ons
            (380) Zal allebey de zakjes strijken.
            Kar. ’t Is goedt, ik zal van stonden aan,
                Om ’t geldt na huis toe gaan.
    Geer. Holla, dat schut ik: neen, dat zou niet lijken,
            Jy zoudme zoo een kans af kijken,
    (385) Terwijl ik hier bleef: neen Amice, zoo niet door
            Te gaan: ik eerst: dat gaatje voor.
            ’t Werk diende zoo niet afgesponnen.
    Lenoor, ik zalje strak twee honderdt dukatonnen
    Doen brengen. Kar. En ik ook, Mejuffrouw Leonoor,
            (390) Al geef ik het by na gewonnen.


ACHTSTE TOONEEL.

Leonore, Karel, Eduardt.

Leon. WEl nu, Heer Karel, hebt gy ’t zoo ver na uw zin.
Kar. Volkomentlijk; ik ben geheel gehouden in
    Uw bystandt. Leon. Hoe meent gy ’t nu verder aan te leggen.
            Kar. Ik zal u ’t heele werk gaan zeggen.
[p. 14]
                (395) ’k Heb Izabelle lang verzocht
                Te vlieden van dien onbeschoften
                Zieldwinger, onder trouwbeloften,
    Die ik steeds by my draag, of ’t eens gelukken moght,
        Dat zyze aanvaarde. In ’t endt is mijne beede
                (400) Verhoort, en heeft zy ’t my belooft;
    Indien haar Broeder met een onverstandig hoofdt
        Ten haaren opzichte iets bespotlijks deede,
        Dat teegen d’eer, en welbetaamlijkheidt
        Zoo aanliep, dat zijn onbehouwen hoonen
    (405) Haar uit den huis vliên by de waereldt kon verschoonen.
                Ik heb voorlang dan tegeleidt
    En na geleegenheidt gewacht met groot verlangen,
        Dat hy iets zoo onheblijks aan moght vangen,
                ’t Welk nu in ’t einde, zoo gy ziet,
                (410) Door deze wedding is geschiedt.
        Leon. Maar, Karel, zyt gy niet verleegen,
    Dat u de wedding niet wel slaage. Kar. Niet met al;
    Myn dienaar Heintje, die hier daadlijk koomen zal,
        Weet daar toe honderdt duizendt weegen,
                (415) Om Geeraardt* in de val
    Te lokken.


NEEGENDE TOONEEL.

Leonoor, Karel, Eduardt, Heintje.

            Ed. DAar is Heintje zelf. Kar. Hoe gaat het?
    Wat zeidt de Juwelier? Hein. Mijn Heer, hier is ’t portret.
            Kar. Mejuffrouw Leonoor hoe staat het?
Leon. ’t Gevalt my wonder wel, ’t is rijkelik bezet.
Kar. (420) In plaatze van een ring, meen ik ’t op trouw te schenken.
    Aan Izabelle, om steedts op ’t principaal te denken.
Leon. Uw overslag is goedt. Hein. Maar hebt gy al gewedt.
Kar. Ja ’t is gelukt, het gelt een zakje dukatonnen.
    Hein. Dat ’s treffelijk, ik reeken ’t al gewonnen.
            Kar. (425) Ik zal ’t u schenkken, zoo ik ’t win.
[p. 15]
Hein. Heb dank, mijn Heer. Leon. Maar zegme, Heintje, zoo gy ’t wedden
    Gewonnen acht, hoe meentge u zelf daar door te redden?
    Want Geeraardt, als gy weet is gierigh, en niet min
    Omzichtigh; hy zal ’t huis wel maaken dicht te sluiten.
            (430) Hoe helpt gy Izabel daar buiten,
            Of hoe brengt gy ’er Karel in?
Hein. Mejuffrouw, Geeraardt zondt, omtrent voor twalef jaaren
    Een Neef na Spanjen, met een taamlijk kargezoen ,
            Op hoop van groote winst te doen;
            (435) Maar die is achteruitgevaaren,
            En met een koninklijk Galjoen
    Voorts na Oostinje toe; zoo dat men taal noch teeken
    Van hem gekreegen heeft, ’k zal in die Neef zijn schijn
    By Geeraardt komen, van heel groote dingen spreeken,
            (440) En ’t heele werk wel zoo besteeken,
    Dat Karel, eer hy ’t merkt, by Izabel zal zijn.
        Leon. ’t Gelijkt mijns oordeels niet met allen,
            Dat die Kozijn zoo onverwacht,
    Terwijl de wedding staat, als uit de lucht kom vallen.
            Hein. (445) Daar is voorlang al op gedacht;
            Ik deê voor zes of zeeven weeken,
    Een Passasjier, heel Spaansch gekleedt, met Geeraardt spreeken,
        En zeggen, dat zijn Neef met zeer veel schat,
        Die hy in Kalikoet gewonnen hadt,
            (450) Te Kadiks weêr was aangekomen,
            En daar by, dat hy hadt vernomen,
        Dat zijn Kozijn op ’t overkomen stondt,
            En groote rijkdom aan retoeren
            Zou herwaarts met zich overvoeren:
            (455) Daar op maakt Geeraardt reeds zijn mondt.
Leon. Weet gy die Neef zijn naam, en alle omstandigheeden?
            Hein. O ja, de Meidt van Geeraardt, daar
        Ik aan verlooft ben, heb ik zelf gebeeden,
            Van zich tot zijnent te besteeden,
[p. 16]
            (460) Voor vijftien gulden in het Jaar;
        En ’t lukt juist, dat zijn oude dienaar Joris,
    Die als Faktotum in het huis, en op ’t kantoor is,
    Haar lief heeft, zo dat zy van hem te weeten krijgt,
    Al watze weeten wil, wijl hy haar niets verzwijgt.
            (465) Hier kuntge lichtlijk uit besluiten,
    Dat zy daar binnen tot ons voordeel niet verneemt,
            Of wy luy weeten ’t straks daar buiten.
        Leon. O ja, nu dunkt het my niet vreemdt;
            Maar, zult gy die Kozijn wel lijken?
        Hein. (470) Dat weet ik niet; ’k heb goede moedt
    Van Geeraardt leelijk op zijn neus te laaten kijken;
            En lukt het niet, al eeven goedt,
            Als van te vooren; ’k weet den bloedt
    Door honderdt weegen, zoo dees vondt mist, uit te strijken.
    (475) Doch dees moet d’eerste zijn; ’k heb alle toestel reê.
            Maar ’k heb aan u noch eene beé,
    Heer Eduardt, dat ik u, als een Spek magh kleeden.
    Ed. Heel gaerne; maar om welke reden?
    Kar. Ik zal ’t u daatlijk wel verslaan,
    (480) Alsge u verkleedt; ’t is om ons werk te helpen redden.
        Maar eêr wy iets beginnen aan te gaan,
            Zal ’t noodig weezen t’onderstaan,
        Of Izabelle door dit malle wedden
    Zich zelven meenen zal genoeg gehoont te zijn.
    Hein. (485) Voorzeeker, ’k zal in d’een of d’and’re schijn
            Tot haarent binnen zien te raaken;
    Mijn Heer, gy kunt, terwijl ik mij verkleeden ga,
            De kist en andre zeeven zaaken
    Hier brengen doen, en haar de wedding kenbaar maaken
            (490) In eene brief, ik zal hier dra
        Weêrom zijn, omze aan Izabel te geeven,
        Met uwe troubelofte, en schildery.
    Kar. Wel haast u dan; mijn brief is straks geschreeven.
    Hein. Ik ben u in een oogenblik weêr by.

                          Einde van ’t Eerste Bedrijf.

Continue

[p. 17]

TWEEDE BEDRYF.

EERSTE TOONEEL.

Geeraardt, Joris.

Jor. (495) IK zeg, Sieur, zo gy ’t wedspul meent te winnen,
Zal ’t noodig weezen, dat men vijf zes wachters tracht
            Te krygen, om ons huis van binnen
        En buiten ga te slaan by dag en nacht,
            En zoo uw Zuster te bewaaren.
Geer. (500) Wy moesten het met minder kosten klaaren.
        Neen Joris, want dus doende zou de winst
        Te duur staan, elk bewaarder zou op ’t minst
        Voor elken dag een gulden hebben willen,
        En dan de kost. Ik zoo veel geldt verspillen
        (505) Veur niet? ô neen, ’k denk daar niet an te tillen.
Daar boven diende men voor elken wachter noch
            Een tweede wachter schier te houwen,
Die op den eersten paste, en toezag; want, och, och,
            Men mag geen menschen meêr vertrouwen,
(510) Zoo loos en boos zijn nu de tyden. Jor. Dat is waar.
            Maar nochtans moetje een middel kiezen,
        Om ’t wedspul, noch jou Zuster te verliezen.
Geer. Ja Joris, ik beken, ’t is vol gevaar;
        Want op Katrijn durf ik me niet verlaaten,
            (515) Die moet veur eerst het gat uit. Jor. Hoe!
            Katrijntje weg, Sinjeur? waar toe?
        Geer. Waar toe? wel hey, dat ’s ook een praaten,
            Omdat zy om te koopen is.
Jor. Katrijntje, och! z’ is zoo trouw, als ik ben; dat is wis,
    (520) Ik sta daar veur; een kerk magme op Katrijntje bouwen.
Geer. Ja wel, ’k weet zelf niet, of ik jou al mag betrouwen;
        Jor. Wie in de waereldt dan, Sinjeur?
[p. 18]
                ’k Heb dartig jaaren by jou Vaader
    Gewoont, en elf by jou. An wie kan jy jou nader
        (525) Vertrouwen dan an mijn? waar vreesje veur?
Geer. Ik vrees veur alle ding, in dees verdurven tijen.
        ’k Vrees veur Katrijn, veur Izabel, veur jou,
                Ja veur mijn zelf; want ziet, ik zou
                Een vreesselyke aanvechting lijen,
        (530) Als Karel my tien, twintig pond, of zoo
                    Kontant in speesie boô,
    Ik was de wedding quijt, het geldt zou my verlokken,
    Hoe veul te meerder jou. Jor. Maar meen je ’t ook? Geer. Wel ja,
    Met zoo veul geldt, en dat kontant is niet te jokken;
    (535) Zoo veul te weigeren is ommers zo veul schaâ.
        Jor. Sinjeur, hoe zal men ’t dan beginnen?
Geer. Dat weet ik niet, het raakt mijn hallef an mijn zinnen;
    Want Izabel... Jor. Die is al t’eerlyk van gemoedt,
    Als datze een vrijer... Geer. Ik vertrouw haar met allen,
        (540) Zy lijktme al meê wat vrijerziek te vallen;
    Z’is jong, en onbedocht, als al dat goore goedt.
Jor. Al hadtze iets quaadts in ’t zin, wy zouwen ’t haar beletten.
    Geer. Ja, mogt ik daar myn hart gerust op zetten.
Jor. Och, doe dat vry. Geer. Maar liet men jou eens acht, of tien
        (545) Jakobuzen, of Soevereinen zien?
Jor. Windt. Geer. Als ’t nou twintig was? Jor. Sinjeur, al was ’t ’er honderdt.
        Geer. De drommel! Jor. Maaktje dat verwondert?
Geer. Ja Joris, zoo veul geldt. Jor. O neen, zoo waar ik leef,
    ’k Verriedtje niet, om al ’t goedt van de waereldt. Geer. Geef
    (550) Me daar de hand op. Maar zel jy jou woordt ook houwen?
        Jor. Ik zweer het. Geer. ’k Mag’t je dan vertrouwen,
    Ik moet doch wel; maar al mijn vrees is veur Katrijn.
[p. 19]
        Jor. Die hoeftme juist de wedding niet te zeggen;
                Leg jy maar al jou zorg op mijn,
                (555) Ik zal het werkje wel beleggen,
    Dat hy geen voet krijgt om het allerminste woordt
                Met Juffrouw Izabel te spreeken.
                Ik ken Katrijns humeur: zy hoort
    Geweldig na me. ’k Heb heur dat al ofgekeeken.
            Geer. (560) Maar Joris, och myn hart dat beeft,
    Twe honderd dukatons, het is geen kleintje. Jor. ’t Heeft
            Geen noodt, ik wil mijn kop of laaten hakken,
                Sinjeur, zal ikje dat niet bakken.
            Geer. Maar zonder wachters, datje ’t vat;
                (565) Want ik begeer geen kosten. Jor. Dat
                Verstaat zich, stelje maar te vreeden.
Geer. Je moet Katryn ook niets belooven, niet een speldt;
                Want ziet zy is mijn meidt. Jor. Met reeden.
    Geer. Zy wint in ’t jaar een dard’half pondt an geldt.
Jor. (570) Zoo doetze. Maar hoe zul jy ’t nu met Jochem maaken:
    Ry jy na Haarlem; licht dat Karel op de koets
        Zal passen, en jou Zuster onverhoedts
        Anspreeken, en met haar an ’t vrijen raaken,
            En dan was ’t heele werk verbrodt.
    Geer. (575) Dat vrees ik ook. Ik zel ’er wel een schot
        Veur schieten, laat jy mijn dat varken wasschen.
        Jor. Maar, als ik op het huis zal passen;
    Diende ik de sleutel van de huisdeur in mijn maght
                Te hebben. Geer. Zoetjes, wacht;
    (580) Jy hebt gelijk, daar, pas het huis wel bewaaren,
            En maak het met Katrijn te klaaren,
            Dat... maar daar is zy zelf.



[p. 20]

TWEEDE TOONEEL.

Geeraardt, Joris, Katrijn.


                                                        Katr. SInjeur,
            Daar staat een koets met paerden veur de deur;
    Daar is al angeklopt, en ik docht op te maaken;
        (585) Maar ’k vondt de deur in ’t nachtslot. Geer. Joris ga,
    ’t Zal Jochem weezen, laat hem by mijn komen, dra;
    Maar loer met een eens, of zy ook ons huis bewaaken.
Jor. Ik vat jou zin, Sinjeur.



DERDE TOONEEL.

Geeraardt, Katrijn.

                                    Geer. KAtryn, wat Joris jou
    Belasten zal, dat doe. Katr. Wat zel hy my belasten?
Geer. (590) Iets, daar jy mijn een dienst meê doen kunt. Katr. Licht met vasten?
        Geer. Neen, neen, betoon jou maar getrouw,
            ’k Zal op een halfje broodt niet kijken.
Katr. Wat is ’er dan te doen? Je bent zoo kordiaal,
        Zoo doende zou jy wel een quistgoedt lijken.
        Geer. (595) Hoor, Joris zal ’t jou altemaal
            Wel zeggen, ga maar met hem binnen.
            Daar komt hy, let ’er op met zinnen.


VIERDE TOONEEL.

Geeraardt, Jochem.

Joch. IK wensch je goeden dag: hoe gaat het, benje klaar?
    Waar is je Zuster? Geer. Die is boven, denk ik; maar
                (600) Ik ben in groote zorgen,
[p. 21]
    ’t Van huis gaan zul jy ons veur dit maal moeten borgen.
            Wy kunnen veur dees tijdt niet meê.
        Joch. Heer Geeraardt, alle ding staat reê,
            ’k Hadt staat gemaakt jou met jou beijen
    (605) Te onthaalen na mijn maght, en zoo daar uit te scheijen,
            Wel dat gaat ommers heel niet an.
    Geer. Het is my hart’lijk leed, dat wil ik zweeren,
        Heer Jochem: maar jy moet my ekskuzeeren.
Joch. Zo zegje in waarheidt, dat het nu niet weezen kan?
    Geer. (610) Ja zeeker, maar ’t is uit geen quaade intensie.
        Joch. Wel, als ’t niet weezen kan, pasjensie.
            ’k Mag dan mijn koets, en mijn koetsier
        Weêr na mijn plaats toe zenden, en doen zeggen,
            Dat zy het eeten van het vier
            (615) Ofneemen, en geen spit anleggen,
    Indien ’t noch tijdt is, om dat ik tot t’avondt hier
    Te blijven denk. Ik heb ook met een vriendt te spreeken.
    Ik mag ’t te middagh op de beurs met eenen doen.
    Maar dat je ons huuwlik dus zoudt willen laaten steeken,
            (620) Dat wil ik immers niet vermoên.
Geer. Neen, neen, is ’t malligheidt; heel niet; maar wel verstaande
        Dat jy jou woordt ook houwen zult, aangaande
            Van weegen dat jy niet een duit
            Zult pretenderen, als duwarie,
        (625) Geen bruiloft, of al wat men ordinarie
        Gewent is meê te geeven an een bruidt.
Joch. O neen, al was zy naakt. Geer. Wel fiat naakt, rondtuit
    Ik schenk ze jou, en zal mijn Oom ook wel beweegen,
            Dat hy der niet veel teegen
        (630) Zal hebben; want die goede man verstaat
    Het meesten tijdt, als ik, en luistert na mijn raadt.
[p. 22]
Wanneer jy nou de witten.
Maar uit wilt doen, zo zal men op het sluiten zitten.
Joch. Hoe eer, hoe liever; maar ik bid je, vind niet vreemd,
Wyl onze reis geen voortgang neemt,
Dat ik te mddag hier blyf eeten.
Geer. My myn. Joch. Wel ja. Geer. Ik heb geen’tyd;
’k Had anderszins met jou al lang al opgezeten.
Maar ’k heb den heelen dag te doen: het spyt
Me zeker. Joch. Moet gy zelf niet middagmaalen?
Geer. Dat doe ’k maar effen veur de beurstyd, met een’snap.
Joch. Heel goed; want ik heb niet ontbeeten; dat zal knap,
En fraaitjes in zyn werk gaan, zonder draalen.
Geer. Maar ’k heb geen kost, om zo een vrind, als jy, te onthaalen.
Joch. Wat kost? het is me om ’t eeten niet te doen.
Geer. Wel, waarom dan toch? Joch. Om uw’Zuster te onderhouwen;
Want ziet, het staat nou op een trouwen,
En ’t is wel reden, en fatzoen,
Dat wy malkand’ren eens voor ’t huuw’lyksluiten spreeken,
En zien, wat deugden, en gebreken
Wy in malkanderen bevinden. Geer. ’k Vat dat wel.
Katryn.


VIJFDE TOONEEL.

Geeraard, Jochem, Katryn.

Katr. WAt is jou wil, Sinjeur? Geer. Zeg Izabel,
Dat zy zo daad’lyk of moet komen.
Katr. Sinjeur, zy is niet half gekleed.
Geer. Roept ze evenwel, dat ’s niet een’beet,
Al was zy naakt, zy hoefde niet te schroomen.
Zeg dat haar Bruidegom, die haar wel naakt begeert,
Beneden is, en haar met zyn bezoek vereert.
Katr. Is dit heur Bruîgom? veel geluks, men Heer.
Joch. ’k Wil hoopen,
Dat ik het worden zal, en wou wel, dat ik ’t was.
Geer. Kom, roep jy Izabel. Katr.’k Was lang al heen ge-
loopen,
Maar juffrouw die is ook niet al te wel te pas.
Geer. Al weêr kwaad water? Wel dit lykt de droes in spesie.
Roept ze evenwel. Joch. Ey, ze is misschien beschaamd,
En wil niet, als gekleed verschynen, zo ’t betaamt.
Geer. Ga, zeg dat ze ofkomt, of... Katr. Men Heer, bruikt
meer diskresie,
Als jy doet, Sieur, en weet wel, hoe het hoort.
Geer. ’k Zeg nog eens, roept’er, en ga voort.
Joch. Neen, kind, blyf hier. Ey, laat uw’Zuster zich metvreden
Palleeren, en wat mooitjes kleeden;
’k Mag dat wel zien, myn Heer. Ik meen
Het middagmaal met u te houden, en met een,
Gelyk ik strakjes zey, uw’Zuster te onderhouwen.
Geer. Maar ik heb kost, noch tyd, het zou je zeker rouwen.
Joch. Heel niet, al was’er maar droog brood.
Geer. Maar zeker... Joch. Zie, of gy me nood,
Of niet, ik kom toch aan. Geer. Maar hoor, ik moet je
zeggen...
Joch. Gy zult het my voor dees tyd niet ontleggen;
’k Vraag na geen lekkerny,

Continue

Continue

Continue

Continue