Dirck Buysero (vrij naar het L’héritier ridicule van Paul Scarron): Arlekyn, versierde erfgenaam. ’s-Gravenhage, 1719.
Uitgegeven door drs. J. Breunesse
Red. dr. A.J.E. Harmsen, Universiteit Leiden.
Ceneton016960 - Ursicula
In deze uitgave zijn evidente zetfouten gecorrigeerd en gemarkeerd met een asterisk.

Continue
[
p. 1]

ARLEKYN,

VERSIERDE ERFGENAAM.

KLUCHTSPEL.

DOOR

DIDERIK BUYSERO.

[Vignet: Nulla Quies].

TE LEYDEN,

Gedrukt voor de LEYDSE en HAAGSE
SCHOUWBURGEN, 1719.



[p. 2: blanco]
[p. 3]

OPDRACHT,

AAN

MOMUS.

WY weeten wel dat gy U verwonderen zult dat U E. dit werk werd opgedragen; ja, U licht noch meerder zult verwonderen, als doen gy hoorde dat men nevens de zinspreuk van de Leidsche en Haagsche Schouwburgen wilde voegen, NOOIT WEL: maar buiten deze is’er noch een oorzaak van verwondering, te weten de regeering van het Tienmanschap, behalven de panlikkers en snaken, die men, met een verbasterden naam, loontrekkende Suppoosten noemd, &c. als deze winkel mede eens doorzocht wierd, in vollen Oestertyd, wat zou men al leege Schelpen vinden, en voegen, nevens het woord van YVER, tot de fles, kweekt de kunst aan. En noch te meer moeten wy U E. pryzen dat gy U verstoord toonde over het zeggen van onzen Utrechtzen Mecenas, kund gy geen andere gekken vinden als my, om de B...... [p. 4] L...... aan op te dragen? Men zal U E. ook het hoofd versieren, met het loof der Vruchten die men in de maand van Mey plant, na den inhoud der Hoveniers Almanach, om dat gy U zo edelmoedig hebt gedragen, van niet te helpen antwoorden, op het Voorbericht van Joan Galeasso. Dat treffelyke Kunstgenootschap. N.V.A. zedert eenige jaren herwaards gewoon zich op te sieren met een anders vederen, ontziet zich niet, hoe zeer het ook gewaarschouwd is, de herdrukte Geschaakte Bruid, op den naam van het Kunstgenootschap in het licht te geven; het gaat in zyn onbeschaamtheid voort, en steld de Geschaakte Bruid, of Verliefde Reizigers, onder de Blyspellen van drie Bedryven, in de laaste Lyst van alle de dichtkunstige werken, van het Kunstgenootschap Nil Volentibus Arduum, met de rechte Privilegie van het Kunstgenootschap, en Tytelprenten versierd, &c. ’t is om te lachchen; te recht zegt Haagsche Barent, in de Gewaande Advokaat,
            Ik ga met goê Commissie kapen.
    Maar Spits, gy moest ons niet mede onder dezen hoop tellen, en zeggen, Arlekyn in de Elizesche Velden, Arlekyn Procureur, en de Buitensporige Minnaar, zien wy met den druk gemeen; schuild daar mede niet wat eigenbaat onder? neen: maar, gy weet wel, dat men by ons aan de Tooneellisten de Boeken moet vertrouwen, en dat den yver, of baatzucht van zommige zo wyd gaat, dat in plaats van hun Rol te schryven, zy het geheele Boek uit schryven, zo als met de drie voorgenoemde Boeken is gedaan, waar door zy eindelyk met den druk gemeen zyn ge- [p. 5] raakt. Wy prezenteeren de eigen schriften der beide Arlekyns, als mede van den Buitensporigen Minnaar, aan de Dichters ter handt te stellen, zo als die aan ons zyn overgegeven, op dat zy de waarheid van ons gezegde mogen zien; verklaren ook de Drukkers, dat zy die na gekochte Copyen gedrukt hebben, of, na Boeken die by den nacht zyn genegotieerd. Wy verzoeken dat U E. die eenige jaren met zyn praktyk stil gestaan heeft, deze onze Zaak eens recht ter harten neemt, en aan de beledigde Dichters raad, dit masker van Bedrog af te rukken, en een openbaar verbod, te doen dat men nooit zo licht een geschreven boek ter drukpers legt. U E. zoude hier op kunnen zeggen hoe kan een Drukker weeten, of het Boek dat hem geprezenteerd werd om te drukken, gekocht, gevonden, of genegotieerd is? wy zeggen hier op maar, tot een klein staaltje, dat Arlekyn Procureur, Blyspel, door het Kunstgenootschap Constantia & Labore, ons in den jare 1704. is gegeven door den Heer Kaarsgieter, het is in den jare 1705. te Leiden gespeeld, voor de eerstemaal, en daar na in de Haag, onder den bovenstaanden Tytel; hoe komt nu in het jaar 1714. Lombardyn, of de bedriegelyke Procureur in ’t licht? Wy zullen toonen, met Kaarsgieters eigen handt, dat het dezelve regels en rymwoorden zyn.
    Nu dezen Arlekyn, versierden Erfgenaam, ouderloozen wees, (die wy, by overdragt, onder uwe bescherming stellen,) is ons voor meer dan
20. jaren, door den Heere D. Buysero in eigendom vereerd, zo als de voornaamste en eerste Toneellisten, op den Amsterdamschen Schouwburg, nu noch in levende lyve, [p. 6] zouden kunnen getuigen: dit boek mede eens overgegeven zynde, en van de eene buurvrouw aan de andere geleend, is ‘er, om de kunstige aartigheid, een Baatzuchtige Juffer uitgedropen; daarom is het verzoek maakt een* redres, of men zal, tot over vyf genegotieerde Boeken toe, een Helikonschen aanklacht doen.
    Wy weten wel dat Uw nooit geprezen verstandt zoude kunnen zeggen; myn schoonder liefhebbers van den stomp, waarom doet gy uwe aanklacht niet aan de Goden van Parnas, die in de Haag resideeren? laat my doch gerust, hier in Amsterdam voor den meesten tyd in een hoek van de Plantagie geweken; door deze, en diergelyke redenen, zoud’ gy wel eenigzints gelyk schynen te hebben, maar zulks zal tot in den grond by Proserpina vervallen, zo dra als U E. hoord hoe dat die Dichters tegenwoordig in de Fransche Comedie blinken als Cyperse Ka...... in een donkere kelder: uit dezen hoofde is het dat wy U E. dezen Arlekyn opdragen, niet op dat gy hem, als een anderen Mecenas beschermen zoud tegens de steken der nyd, hy vreest die niet, maar wacht die rustig, geharnast met den roem des vaders, die hem geteeld heeft, op zyne wapenen af; neen, maar het is op dat gy zorge zoud dragen, dat hem zyn wettig erfdeel niet ontvreemd werde, door eene opgedrongene Zuster, die diefachtig met zyne kleederen pronkt; maakt door uw scherpe stekelachtigheid, en stekelachtige scherpheid, dat yder Dichter het zyne behoud, en niet meer de eene zich met de vruchten van het zweet en den arbeid eens anders op een diefachtige wyze versierd; zo U E. dit te weeg brengt, zult gy den eenigen Mecenas der Nederduitsche Dichteren zyn; ja, die U E. veracht hebben zul-
[p. 7] len uw eeren; laat vry geen krakende schoen U E. berisping ontgaan, maar ziet ook de grove feilen niet over ’t hoofd: Arlekyn verwacht dit van U E. en in die verwachting blyven wy, die wy zyn, dat is


                                        U E. &c.

                                                onder de Zinspreuk

                                                    ARTIS AMORE LABORAMUS.



[p. 8]

VERTOONERS.

HORATIO, verlieft op Cinthia.
CINTHIA, Minnares van Horatio, en Alcides.
ARLEKYN, Knecht van Horatio.
LAURA, verlieft op Horatio.
ALCIDES, Minnaar van Cinthia.
ROZETTE, Kamenier van Cinthia.
COLOMBINE, Kamenier van Laura.
KAPITANO, Knecht van Alcides.
MEZETYN, vriend van Arlekyn.
MOMENSIS, een Arbeider
Twee Knechts, stom.

Het Tooneel verbeeld een buurt aanzienlyke
Huizen, in den Haag.

Continue
[
p. 9]

ARLEKYN,

VERSIERDE ERFGENAAM.

KLUCHTSPEL.

EERSTE TOONEEL.

ARLEKYN, Zingende.
    IK wil de liefde laten varen,
        En houden ’t met den Rynschen Wyn.
    Ik wil met Lysje één Oor paren;
        En haren trouwen dienaar zyn.
    (5) Ik ben door Aaltjes en Katryntjes,
        Als in een Lysterstrop verstrikt.
    Ik hou veel meerder van de Wyntjes;
        Dien Nectar zoet, my ’t hart verquikt.




TWEEDE TOONEEL.

KAPITANO, ARLEKYN.

KAPITANO.
Fris, auf, jong megdelyn, dus frolich; auf der stroot
(10) Zu zingen! ich wolt ier, myn alderbeste moot,
Wens iem noer komt zoe pas, ont er had aus gezongen.
ARLEKYN.
De drommel haal den Mof weêr met zyn krommesprongen.
Wat zou ’t my kittelen, indien ik dezen gek,
Eens wakker, na myn lust, mocht tromm’len op zyn bek.
(15) Maar, sloeg hy eens weêrom!
KAPITANO.
                                                        Ich wolte gerne weissen,
Wo das dein Meister woond, Horatio geheissen.
[p. 10]
ARLEKYN.
Tot zynent.
KAPITANO.
                  In was oorth?
ARLEKYN.
                                        Hier; in den Haag.
KAPITANO.
                                                                      Das wol.
Ich bin hier nicht bekant, wer obs mier zâgen sol?
ARLEKYN.
Ik niet.
KAPITANO.
            Wan hat man doch ’t geluk iem an zoe schouwen?
ARLEKYN.
(20) Wanneer? als men hem ziet.
KAPITANO.
                                                    Ach! ja. Im guter trouwen,
Doe bist ein slimmer gast, ont frolich in der aart.
ARLEKYN.
,, ’k Was vry wat vrolyker, als gy hier niet en waard.
,, Gansch bloed! dorst ik dien Mof zo wat zuffletten geven.
KAPITANO.
Mier lust zo wat herom zoe slagen; das myn leben.
ARLEKYN.
(25) Gansch bloed.
KAPITANO.
                              Was ploederst doe da? by den ellement!
ARLEKYN.
,, Wel hei! wel wat is dit? wat bruid me deze vent!
,, Een Mensch zo losjes weg een kaaksmeet te vereeren,
,, En dat met voordacht! ’k zweer ik zal hem ponjardeeren.
KAPITANO.
Doe mompelst noch. Sprech, aus, sonst werd ich...
ARLEKYN.
                                                                                Niemendal.
KAPITANO.
(30) Halt smaul dan, bist doe kloek, ont tadelt nicht.
ARLEKYN.
                                                                                    Ik zal.
KAPITANO.
Bis auf ein andermaal, doe bloem von alle helden.



[p. 11]

DERDE TOONEEL.

ARLEKYN, alleen,

Hebt gy uw dienaar, Heer, niet verder iets te melden?
Wat zou ’t my kittelen, indien ik dezen gek,
Eens wakker, na myn lust, mocht tromm’len op zijn bek.
(35) Maar, sloeg hy eens weêrom! ich wolte gerne weissen,
Wo das dein Meister woond? Horatio geheissen.

Tot zynent. Im was oorth? Hier in den Haag. Das wol:
Ich bin hie nicht bekand, wer obs mier zâgen zol?

Ik niet. Wan had men doch ’t geluk iem an zoe schouwen?
(40) Wanneer: als men hem ziet. Ach! ja, im guter trouwen,
Doe bist ein slimmer gast, ond frolich in der aart.

’k Was vry wat vrolyker, zo gy hier niet en waard.
En hier op was ’t dat hy my een sufflet vereerde.
My dunkt schier dat de zaak op deze wys passeerde.
(45) Maar, ’k zal my wreeken van dit doodelyk affront,
En hem vermoorden, voor myn voeten, als een hond.
Het is de eerste reis, zo ’k beter niet kan weeten,
Dat hy de lengte van myn trony heeft gemeeten;
Maar de ongemeene zwier die hy daar in betoond,
(50) Bewijst wel, dat hy by een meester heeft gewoond,
Die ’t ambacht fiks verstaat. Maar, laat ons mede toonen
Dat wy gevoelig zyn van zulk een schendig hoonen.
Allons. Couragie; sta. Ik neem ’t alleen, in kas
Dien grooten Suffletteur hier tegenwoordig was.
(55) Sta vast, gy blaaskaak, sta; ik breek uw hals en beenen,
Waar blyft dien bloodaard nu? waar loopt dien blaffert heenen?
Avance, deze steek die gaat hem door de huid.
Zo, dat gaat braaf; maar, och! myn linker oog is uit.
Neen, ’t is gemist. ’t Is waar. ’t Is niet, ’k had my verkeken,
(60) Maar ’k zal hem deze vrees ten duursten op doen breeken;
Dat zweer ik u. Voort, voort; noch eens aan: daar, pareer,
Of anders steek ik u zo dadelyk ter neêr.
Hou daar.



[p. 12]

VIERDE TOONEEL.

HORATIO, ARLEKYN.

HORATIO.
                  HO! Arlekyn.
ARLEKYN.
                                          Daar zal den Mof weêr weezen!
Pardon! neen, ’t is myn Heer, ’k heb niemendal te vreezen.
HORATIO.
(65) Hoe! hebt gy kwestie? hoe! waarom dus in de weêr?
ARLEKYN.
Ik kwestie, Heer?
HORATIO.
                              Ja gy.
ARLEKYN.
                                        Neen, dat ’s gemist, myn Heer.
Ik heb geen kwestie, maar een brave sufflettade
Gehad; verstaat dat wel uw Hoogheid, en Genade.
HORATIO.
Schoon onderscheid: maar wie deede u zo grooten eer?
ARLEKYN.
(70) Wie? Kapitaan, de Knecht van Don Alcides, Heer.
HORATIO.
Dien lompen vlegel! ik versta dat gy ’t zult wreken.
ARLEKYN.
’k Versta dat meê, ik zal hem deur en weêr deur steeken:
Ik zwel gelyk een pad, en brand gelyk een vier.
HORATIO.
Hoe gaf hy u den slag.
ARLEKYN, slaat Horatio.
                                    Myn Heer, op dees’ manier.
HORATIO.
(75) Wel, rekel! wat zyn dit voor rechte gaudiefs stukken?
ARLEKYN.
’t Waarachtige verhaal kon zich niet beter drukken,
In ’t harssenhuis, als door een diergelyken slag.
HORATIO.
Maar zulk een vryheid die breekt ganschelyk ’t ontzag.
[p. 13]
ARLEKYN.
Ik deed het maar om ’t u te beter in te preken.
HORATIO.
(80) ’k Vergeeft, voor deze maal. Maar laat ons nu eens spreken,
Van Cinthia; gy weet hoe dat die schoone maagd,
Die parel van den Haag myn hart en ziel ontdraagt;
En dat ik haar myn trouw vrywillig heb gegeven.
ARLEKYN.
O ja, dat weet ik wel; en dat ik van myn leven
(85) Nooit zulk een daad zal doen, ik hou niet van het hout,
Waar mêe Acteon eer liep pronken door het wout.
Dat is te zeggen, ik hou van geen hoorendragers;
’k Bemin de vrindschap wel, maar ’k haat dat slag van Zwagers.
Maar luister nu wat ik u verder zeggen zal,
(90) Van ’t geen ik heb gehoord van vrinden, bygeval.
Men zei my, dat haar hart nooit zuivre min gevoelde,
Maar datze alleenig op uwe erffenisse doelde;
Want ze is van Danaës volk, dat veel van regen houd,
Wanneer de droppelen niet zyn als louter gout.
(95) Nu voor de eersten rang van Balen en Banketten,
Voor Koets en Paarden, en voor aan den want te zetten.
’t Levrei van Pagies, Knechts, en Dienaars, in ’t gemeen
Op tyd betalen, bloed, daar loopt een resje heen.
En datze alleen daarom, al heeft het weinig gratie,
(100) Acces tot harent geeft aan alderhande natie.
HORATIO.
Dat is de mode.
ARLEKYN.*
                          Ja; maar deze nieuwe snof,
Heeft gistren in haar net gelokt een ryken mof,
Die op haar is verlieft door haar maar eens te aanschouwen;
Die gistren in ’t salet wierd voor den gek gehouwen;
(105) Daar heeft zy ’t oog nu op; en Kapitaan’, de knecht
Van Don Alcides, heeft my alles onderrecht.
HORATIO.
’t Is goed dat ik het weet; dan ’t spyt my boven maten,
Dat zy my opschiet, ’t voegt my beter haar te laten,
En uit te gekken.
[p. 14]
ARLEKYN.
                            Heer, gy zult heel wysslyk doen,
(110) Want Donna Laura kan licht deze schâ vergoen.
En na ik van haar meid gehoord heb, heeftze ’er zinnen
Al vry op u gezet; ik zou haar meê beminnen,
Want zy is ruim zo fraai, en ryk als Cinthia,
En mind gy Laura niet, wel neemt dan Litia.
HORATIO.
(115) Ik volleg uwen raad, en ’t spyt my boven maten,
Dat ik haar heb bemind; dan ’k zal haar varen laten,
En zien te foppen.
ARLEKYN.
                              ’k Weet dat wel te maken,
HORATIO.
                                                                        Hoe?
ARLEKYN.
Hoor, leg je hart maar op een kussen, en hoort toe.
Om ’t hart van Cinthia te degen te doorgronden,
(120) Gaat haar bezoeken, en dien u van deze vonden.
Zeg met een droeve stem, dat gy van onlust sterft,
Om dat gy van uw Oom zo schand’lyk zyt onterft.
En zegt, dat ik, zyn neef, door hulp van loze kunsten,
Of wel door ’t los geval verkregen heb zyn gunsten,
(125) Zo ver dat hy my heeft gelaten al zyn goed,
En u voorby gegaan, hoewel gy hem in ’t bloed
Zo na als ik bestond. En om ’t meer schyn te geven,
Zo dicht een valschen brief, als of die was geschreven
Daar zich uw Oom onthoud; maak datze die maar leest.
(130) ’k Ben in myn vaderlandt, te Bergamo, geweest,
Wyl gy haar vryde, zo dat alles fiks en klaar is.
Wandt zie, ik doe myn woord gelyk als een Notaris,
Dat weetje wel: ’k zal ’t voort zo klaren, datze my
Zal stellen voor de Graaf, indien ik haar slechts vry:
(135) Gelyk ik doen zal. Help my maar; ik zal my kleeden,
In ’t maskarade pak, daar gy een jaar geleden,
Meê danste op ’t groote Bal, waar van gy Koning waard.
En hier door zult gy licht ontdekken haren aart.
Wat dat de rest betreft, ik zal my zo wel dragen,
[p. 15]
(140) Dat gy geen redenen zult hebben om te klagen.
HORATIO.
Wel; ik zal door dees vond die gy daar zo verzind,
Haast weten of zy my maar om myn geld bemind.



VYFDE TOONEEL.

ARLEKYN alleen.

’k Zie daar een kennisje, dat is een snaak der snaken;
’k Moet die eens opening gaan doen van onze zaken.
(145) Wy hebben zamen eens gediend by éénen Heer,
En lichtlyk dienen wy elkaâr nu wel eens weêr.



ZESDE TOONEEL.

ARLEKYN, MEZETYN.

ARLEKYN.
Wel, spesiaal! vind ik u hier? hoe gaan de zaken
Nu in de waereld? zal het Huuwlyk haast klaar raken,
Met uwen Heer, en zyn Matres? zeg Mezetyn.
(150) Je woond noch by hem, doeje niet? hoe zal ’t hier zyn!
MEZETYN.
Wat zou ik: neen; ik heb zyn dienst al lang verlaten.
Die vuile Klaar, die my te schandig kwam te haten,
Om dat ik telkens haar de stoven achter ’t gat
Niet na wou dragen, waar zy ging, of stond, of zat;
(155) Die valsche feex, die nooit genoeg van my gepreezen,
En opgehuld wierd, moet ik daar voor dankbaar wezen.
Die kwâ karonje heeft my deze part gespeeld,
Om dat ik eensjes heb gezegt, dat zy het eelt
Wist van haar Lichchaam schoon, en zacht, en blank te maken,
(160) Met zalfjes, daar zy haar meê smeerde, tussen ’t laken,
Als zy te bed was; en wel hondert potjes al
Verbruikt had, zedert ik daar kwam in dit geval.
ARLEKYN.
Wel, maar hoe wist jy dat?
MEZETYN.
                                          Hoe! daar zo lang te dienen,
En niemendal daar van te merken zou ik mienen,
[p. 16]
(165) Dan moest ik zeker wel een slechten harder zyn.
Neen, ik heb daar geleerd wat schoonheid is, of schyn.
Maar wel ’t voornaamste, daar zy my het meest om haten,
Was dat ik zomtyds met de Keukenmeid wat praten;
En haar eens vraagde, waarom zy haar mede niet,
(170) Zo wel als haar Mevrouw, zomtyds klisteeren liet.
Dat dit een middel was om alle rode vlekken,
En vuur’ge puisten uit haar smoel te doen vertrekken.
Waar toe ik voorts, als eens de noodt kwam aan den man,
Haar myn Siringa zelf bood als Apteker an.
ARLEKYN.
(175) Wat benje een rare snaak. Doch weet met een, na dezen,
Dat juist de waarheid niet altyd gezeid wil weezen.
’k Heb, by ervarentheid, dat zelver ook geleerd.
Maar zeg eens waarje Heer nu dagelyks verkeert?
Of ’t ook al waar is, dat ’er veel van hem gevoelen?
(180) Of hy noch ’s nachts zo laat, wel opzit in den Doelen,
Gelyk hy meenigmaal voor dezen was gewoon;
’t Zy op het plein, of wel het hofje met de kroon.
MEZETYN.
’t Is niet gelogen.
ARLEKYN.
                            Ziet men hem noch wel verkeeren
By ’t nachtgeselschap? en met die Hoogduitsche Heeren,
(185) De stille huizen, en speelwinkels, even graag
Bezoeken?
MEZETYN.
                    Dat gebeurd niet meer als alle daag
Het zelve.
ARLEKYN.
                Gaat hy zich zomwyl noch wel verkloeken,
Om in de stilte zyn vaârs geldkas te bezoeken,
MEZETYN.
Ja, dat is ook noch al geen zeven jaar geleên.
ARLEKYN.
(190) Spreekt hy zomtyds dat schoon Bruinetje noch alleen,
Dat om het half jaar eens zich van haar man laat hand’len?
Dat in de koets ryd, wyl dien bloet te voet moet wand’len.
[p. 17]
MEZETYN.
Gelyk voorheen.
ARLEKYN.
                            Is hy noch zo op la Baset,
Op Trokkadieljen, en Pasdiezen, wel gezet?
MEZETYN.
(195) Ja toch; maar waar toe al die ysselyke vragen?
Hebt gy my anders, dat gy weet, niet voor te dragen?
ARLEKYN.
Ja wis, myn kammeraad; hoor toe, en luister wel.
Zo gy my een half uur woud dienen in een spel,
Waar in gy de persoon moest van Lakei vertoonen;
(200) ’k Zou, voor uw moeite, u braaf en ruiterlyk beloonen.*
MEZETYN.
Voor u als een Lakei te speelen, of een ding!
Neen, dat ’s te slecht; was ’t noch voor Knecht, of Kamerling.
ARLEKYN.
Ja, zelf voor Edelman, kan u dat liefst behagen.
Want ’t zou maar zyn, om u de zaak recht voor te dragen,
(205) Om een bedrieglyke karonje van een meid,
Die met myn Meester lest de gek geschooren heit,
Weêr uit te stryken; en dat gierig vel te leeren,
Dat zich geen eerlyk man vergeefs laat affronteeren.
En zo gy ’t wel volbrengt, zal licht dat hallef uur,
(210) U zyn voordeeliger als zelf een half jaar huur,
Daar gy zo jammerlyk voor lopen moet, en draven.
Myn Meester is, voor die hem dienen, zulk een braven,
En noblen baas, als ik een ken in deze Stad,
En die zal ’t onder hem niet laten, datje ’t vat.
(215) Hoe kaalder, zegtmen, hoe rojaalder; ja, ’k wil zweeren,
Dat dit proverbium op hem is te appliceeren.
MEZETYN.
Daarom juist niet; want ik doe ’t om den broode niet:
Maar meest om dat my van die feex zo veel verdriet,
En leet gebrouwen is, dat, om ’t haar te betalen,
(220) Ik ’t op al ’t vrouwelyk geslacht wel zou verhalen.
Zie, daarom, zeg maar wat ik doen moet, en je zelt
Bevinden, dat ik my zal weeren als een held.
[p. 18]
ARLEKYN.
Kom flus tot onzent, daar ik netjes u zal zeggen,
Wat ons te doen staat om het werkje te beleggen.
(225) En weest verzekert, als het zaakjen is gedaan,
Dat’er een zoppige... je weet wel, op zal staan.
MEZETYN.
Ja, laat maar komen, wandt dat kan de koop niet breken;
Ik volg u daad’lyk, om u verder dan te spreken.
ARLEKYN.
Ik ga voorheen dan: nu, zo als het is gezeid.



ZEVENDE TOONEEL.

MEZETYN alleen.

(230) Hoe droes of hy dat spel mag hebben overleid!
Dat gaat zo ’t wil, ik moet dat vetje niet verpruilen,
Al zouden ’er in ’t wout de honden zelf om huilen.
En buiten dat, wat loopt ’er meenig hier en daar,
Met koorden op den rok, die, eer men ’t werd gewaar,
(235) Tot groote Meesters zyn in korten tyd verheven,
Door hen een Nicht, of Meid, ten huwelyk te geven.
Dat moetje weeten, die een groot Heers Nichtje troud,
Of met Sinjeurs matres zich zelf te vreden houd,
En zich niet schaamd om in het groote gild te treeden,
(240) Dat die wel haast een braaf officie zal bekleeden.
En deze gasjes zyn wel meest zo gedresseerd,
Dat men door haar wel haast by fraaye liên verkeerd.
En lukt het my, wat heb ik minder te verwachten,
Als goeye dagen, en gemakkelyke nachten.
(245) Een halleffleetje, ô! dat zal het my wel doen;
Dus worde ik, op een sprong, een man van goed fatzoen.
Maar, zoetjes wat; ik zou myn tyd hier wel versnappen;
Ik mag gaan zien eens uit een ander vat te tappen,
En gaan na Arlekyn, op dat hy my eens zeg,
(250) Hoe dat ik, na zyn zin, het werk best overleg.
Dat zoppig peertje blinkt my reeds al in myn oogen.
Maar was’er een dukaat of tien voor afgevlogen,
Dat zou het zaakje niet verbrodden, zo ik mien:
Doch heb ik het belooft, zo moet het ook geschiên.



[p. 19]

ACHTSTE TOONEEL.

ALCIDES, LAURA, COLOMBINE, MEZETYN, KAPITANO.

LAURA.
(255) Sta, Mezetyn. Waar is uw Heer? ik moet hem spreken.
MEZETYN.
Och! ik ben uit zyn dienst al meer als twee paar weeken.
ALCIDES.
Wol, weisser ier dan nicht wo men iem vinden kan?
MEZETYN.
Licht in de Opera, Heer, daar houd hy wonder van.
Te meer, wanneer dat hy zyn Wissel heeft ontfangen,
(260) En ’t is nu postdag.
LAURA.
                                        Hoor, ik heb op ’t hoogst belangen
Om hem te spreeken van een zaak.....
MEZETYN.
                                                            Ja, ja, ik weet,
’t Is van ’t horlogie, dat hy laast vermaaken deed
Voor u, en door een dief is uit zyn zak gestolen.
ALCIDES.
Hool iem der deibel, vrund, das zunt, das zunt man kolen.
MEZETYN.
(265) Dat loof ik ook.
LAURA.
                                  Gaat, zoekt na hem, tot gy hem vind;
Brengt my bescheid, en wacht van my uw loon dan, vrind.



NEGENDE TOONEEL.

ALCIDES,* LAURA, COLOMBINE, KAPITANO.

COLOMBINE.
Mejuffer, met verlof, ’k zie daar Rozette komen.*
LAURA.
Die snode feex verwekt in my veel schrik en schroomen.
Ik ga; vaar wel, myn Heer.
ALCIDES.
                                          Madame, bleib doch staan.
LAURA.
(270) Neen; Kolombine, volg, en laat ons spoedig gaan.
[p. 20]
KAPITANO.
Dâ komt das aartig ont potzierlich vrouwentzimmer.



TIENDE TOONEEL.

ROZETTE, ALCIDES, KAPITANO.

ROZETTE.
Die Juffer denk licht dat ik hier haar licht betimmer,
Doch ’t is’er ver van daan; ik kom alleen maar hier,
Om u te vragen of gy wilt het minnevier
(275) Van Heer Horatio zien blaken uit zyn oogen,
En hoe hem Cinthia heeft door haar schoont’ bewoogen?
Staat in dien hoek, alwaar gy stil, in dit geval,
Zult kunnen hooren, hoe dat zy hem foppen zal.
ALCIDES.
Was wolt ier das ich zal das narren spiel beschouwen?
(280) Das moest Rozette von kein Cavalier vertrouwen.
Hier, Kapitano, geen wier alzo balt nag haus.
KAPITANO.
Ich vlieg euch hinter nach, leich wie ein Vogel Straus.



ELFDE TOONEEL.

ROZETTE, alleen

Wat zyn de Minnaars ook al wonderlyke gekken!
’k Wil, in zyn voordeel, zyn Rivaal zyn straf ontdekken,
(285) En, als een dollen vliegt hy weg, eer hy eens hoord...
Maar zacht, daar zyn zy al, ik zie hun in de poort.



TWAALFDE TOONEEL.

CINTHIA, HORATIO, ROZETTE.

CINTHIA.
Ik bid u, zweer niet meer; vind ik my niet bedrogen,
Zo is uw ziel bedroeft, ik zie het aan uwe oogen
HORATIO.
Hoe, zou ik treurig zyn, nu ik ’t geluk ontvang
[p. 21]
(290) Van iets te mogen zien daar ik zo na verlang?
Al had ik onlust, ’k zou die trachten te verbergen.
CINTHIA.
Indien ik dat begeerde, ik zoude u dan niet vergen
My meê te deelen ’t geen u op het herte leid,
En daar ik deel in neem.
HORATIO.*
                                      Het waar onreedlykheid,
(295) Indien ik u de helft deed van myn onluk dragen;
Voornaam’lyk voor den tyd; ei, wilt ’er niet na vragen.
CINTHIA.*
Hoe! is de vloot vergaan?
HORATIO.
                                        O neen, ze is wel geland.
Daar by, myn Oom is dood.
CINTHIA.
                                            Wat dan?
HORATIO.
                                                          Beziet dees hand.
CINTHIA leest.
MYN HEER,
    Uw Oom, Don Fernando de Pelagos, heeft het Testament, dat in uw faveur gemaakt was, kort voor zyn dood gebroken; en heeft uw Couzyn, Don Pedro de Buffalos, tot zyn eenigen en univerzeelen Erfgenaam gemaakt. Ik heb alles gedaan, wat in myn macht was, om zulks te beletten, maar heb niets konnen uitrichten. Het is my van harten leet: dewyl ik ben
Goä den 25.
Maart, 1716.
UE. zeergenegene Dienaar, en Couzyn,
DON GASPAR DE PITROPOTTO.

’k Beken, Horatio, uw droefheid staat in reden;
(300) Hoewel een edle ziel, zich aan die kleinigheden
Niet stooren moet, noch aan al ’t geen ’t geval hem geeft.
HORATIO.
Indien my Cinthia maar niet vergeeten heeft,
Zo ben ik wel gemoed, en zal my nooit beklagen,
Van ’t wispeltuurig lot, hoe veel ’t my ook mag plagen.
(305) Stel dan niet langer uit dien lang gewenschten dag,
[p. 22]
Waar op ik Cinthia de myne heeten mag.
Voltooid dat groot geluk, en eindig myne smarte:
Geef my uw hand, Mevrouw, tot waarborg van uw harte.
CINTHIA.
Horatio mind my, ten minsten in den schyn;
(310) Ook hou ik veel van u: maar ’k vrees de bruid te zyn.
Gy hebt geen splint, myn Heer, en ik hou van spendeeren.
Verstaat gy wel, hier door, het slot van myn begeeren?
HORATIO.
Hoe, gy onttrekt my dan een goed, zo lang verwacht?
CINTHIA.
Gy hebt uw tyd geheel onnodig doorgebracht.
HORATIO.
(315) Is dat voor al myn moeite, en diensten, en vier jaren
Nalopens?
CINTHIA.
                Heer, gy had die moeiten kunnen sparen;
Ik dwong u niet.
HORATIO.
                            Gy leed myn zuchten, en gevlei.
CINTHIA.
’k Beken ’t.
HORATIO.
                    Om my, of om myn geld?
CINTHIA.
                                                              Om alle bei.
HORATIO.
’k Had nooit gedacht dat gy zo gierig waard geboren!
(320) ’k Geloof dat myn Couzyn, hoe lomp, u zou bekoren,
Om dat hy schyven heeft, en Don Pelagos goed.
Verstaat gy ’t Juffer?
CINTHIA.
                                  Ja, eer als een kalen bloed.
HORATIO.
Vreest gy het snappen dan zo weinig?
CINTHIA.
                                                            Neen; ’k zou vreezen,
Verstaat gy dat, myn Heer? met u getroud te wezen.
HORATIO.
(325) ’k Zou my gewroken zien na wensch, mocht die Baron,
[p. 23]
Of na den naam die hem best past, Sinjeur bouffon,
Don Pedro Buffalos, uw Bruidegom eens heeten:
CINTHIA.
Licht zou ’t hem neemen, en uw min daar door vergeten.
ROZETTE.
Mevrouw, wie komt daar aan? ’t lykt wel een neskebol,
(330) Hy scherremd in de lucht, en draait gelyk een tol.
HORATIO.
Dat zal myn neef zyn.
CINTHIA.
                                  Dan moet ik hem wel ontvangen.
ROZETTE.
,, Zy schynd verlieft, eer zy hem spreekt.
HORATIO.
                                                                ,, Dat ’s myn verlangen.



DERTIENDE TOONEEL.

CINTHIA, HORATIO, ROZETTE, ARLEKYN, in het Kleed van Don Pedro Buffalos, MEZETYN, twee Knecht.

ARLEKYN.
Hou, holla, Mezetyn.
MEZETYN, van binnen.
                                    Myn Heer.
ARLEKYN.
                                                      Waar blyft den guit?
MEZETYN.
Ik kom.
ARLEKYN.*
            Wat is een mensch al met zyn Knechts gebruid!
(335) Hou, holla! maar ik zie daar Cinthia, myn schoone;
Kom, spreeken wy haar aan, en laten wy haar kroonen,
Die ’t heele waerelds rond steekt lichter laag in brand.
Don Pedro Buffalos kust uw besneeuwde handt...
Maar, holla! wat is dit? hou vast! ’k schyn te verfraayen:
(340) Uw hel gestarrend licht doet my myn oogen draayen.
Ach! gy vermoord my door dat streelende gezicht,
Dat met zo lieven zwier in uw karbonkels licht.
’k Moet sterven, zo ik niet, ô schoonste der Godinnen!
[p. 24]
Uw wedermin geniet.
CINTHIA.
                                  Wie zou u niet beminnen?
ARLEKYN.
(345) Goed: z’heeft het wel gevat: myn zuikerzoete lief,
Myn hoop! myn andere ik! myn troost! myn hertedief,
Diefvegge, zo gy wilt, maar ’t zou te lelyk luyen,
Maar zo het u belieft, ik wou wel eensjes kruyen.
Maar ’k vrees uw lonken die my ’t hart door booren, sluit
(350) ’t Gezicht, de blixem valt, myn linker oog is uit!
En ’t rechter gaat niet vry! ô neen, ‘k ben niet bedrogen,
Schiet vry uw stralen, ja al had ik hondert oogen,
Als Argus had, wel eer, de Wachter van de Koe,
Ik waagdeze al voor u, ja, tot de laaste toe.
(355) Of zo ik blind was, als Homerus, by de Grieken;
Of zo ik vliegen kon, als Ikarus, op wieken;
Of zo gy Venus had met Bachchus zaam gepaard;
Of zo ik had gedacht dat gy goed lachchens waard,
Gelyk ik nu wel zie: my dunkt uw* tanden waat’ren.
(360) Gy byt vast op uw lip; komt, laat ons zamen schaat’ren;
’t Za, helder uit de borst, gy zoud ’t doch garen doen.
O myn! wat lach jy op een misselyk fatzoen!
Hi! hi! hi! hi! hi! je grinnikt als een Meertje;
Ik zeg ’t gelyk het is myn zoete zuikerpeertje.
(365) ’t Schynd dat gy u bedenkt of gy my neemen zult,
En dit vermeerdert noch te meer myn ongeduld.
Wel, Zeilsteen van myn hart, Prinsesse van myn zinnen,
Jy bent zo wit, zo wit, gelyk als Haarlems linnen;
Altyd naar deze wys, indien ’t geen mode is.
(370) ’k Zal u veranderen in Fillis, of Philis.
Maar hoe, en spreekt gy niet! wie heeft uw tong gebonden?*
Is ’t Kupido, Mevrouw?
CINTHIA.
                                      Ja, daar hebt gy ’t gevonden.
ARLEKYN, tegen Horatio.
Heeft zy verstandt?
HORATIO.
                              Ja.
[p. 25]
ARLEKYN.
                                  Want men ziet dat hier op aard,
De wondere natuur ons vreemde vruchten baard.
(375) Wandt de een heeft meerder geest en oordeel, als den ander.
Zo scheeld een Tullep met een Koolsblad van malkander.
En door dezelve reên is ’t vast, en ook gewis,
Ook kan men heel wel zien dat Tulp geen Koolsblad is.
Gy weet, het onweêr is op Zee meer als in ’t Plasje,
(380) Daarom zo ziet men,.. ja, het is geen wisje wasje...
Hou, Mezetyn.
MEZETYN.
                        Myn Heer.
ARLEKYN.
                                        Staat myn Paruik ook scheef?
MEZETYN.
Neen, om de drommel niet.
ARLEKYN.
                                          Wat dunkt u daar van Neef?
HORATIO.
Zy staat u wonderlyk.
MEZETYN.
                                  Uw Pluim is niet te deegen.
ARLEKYN.
Gansch bloed! myn oor is af.
MEZETYN.
                                            Laat ik uw hoed wat vegen.
ARLEKYN.
(385) Geef hier.
MEZETYN, laat den Hoed vallen.
                          ’t Is straks gedaan.
ARLEKYN.
                                                      Daar leidze nu! de huid
Die jeukt hem; lustig, geef: de drommel haal dien guit.
Maar hei, geef hier een stoel, dat ik die blanke borsjes
Op myn gemak bezie; ’t zyn elpenbeene korsjes:
Met Junoos melkweg laat ik Jupiter begaan,
(390) Ik zie deez’ heuveltjes voor blanker melkweg aan.
HORATIO.
Zy heeft het spek al weg. Vaar wel, zoete Engelinne,
[p. 26]
Geluk met myn Couzyn.
ARLEKYN.
                                        Uitstekende Godinne,
Laat hem maar gaan, ik zal u als een Koningin
Terwyl oppassen.
HORATIO.
                            ,, Zo, dat gaat recht na myn zin.



VEERTIENDE TOONEEL.

CINTHIA, ROZETTE, ARLEKYN, MEZETYN.

ARLEKYN.
(395) Sa, Mezetyn.
MEZETYN.
                                Myn Heer.
ARLEKYN.
                                                  Vertel het een, of ’t ander.
MEZETYN.
Van Don Quichotte de la Mancha? of Alexander?
ARLEKYN.
Neen, van myn erffenis. Maar, holla! wacht, ik zal....
Kund gy wel leezen?
MEZETYN.
                                  Ja.
ARLEKYN.
                                      Zo weet gy wel ’t getal
Der steenen, die ik heb uit Indiën gekreegen,
(400) Uit de erffenisse van myn Oom?
MEZETYN.
                                                            Niet wel te deegen.
ARLEKYN.
Dan weet gy van de steen van Atabaliba?
Hy was eerst Angenak, zoon van Gainacapa,
Recht achterzusterling van Lusikusikame.
Maar hei! wat brust myn ook die Indiaansche namen?
(405) Vaar wel, myn lief, ik moet ontvangen eenig geld;
’k Bid ondertusschen datge u zelven niet ontsteld,
Ik zal, zo ras ik kan, hier weder by u komen.



[p. 27]

VYFTIENDE TOONEEL.

CINTHIA, ROZETTE, MEZETYN.

CINTHIA.
Myn ziel zal daar door zyn met blydschap ingenomen.
Nu voel ik klaarlyk, dat de schoone muntgodin,
(410) In ’t vrouwelyk geslacht werkt onverwachte min;
Wandt zo een lompert zou my immers niet bekooren,
Ten waar hy my ’t geklap deed van zyn schyven hooren.
’t Is waar, Horatio staat my veel beter aan;
Maar wat zou ’t zyn aldus een huwelyk aan te gaan?
(415) Hy heeft geen geld, en is, gelyk my is gebleeken,
Noch daar en boven van zyn erffenis versteeken;
En dit was ’t eenigste daar ik myn hoop op had.
’t Is waar, hy was het die myn hart het eerst bezat,
Maar nu zyn goed dus is verkwist, stond het te vreezen,
(420) (Indien ik, ondanks, al zyn Bruid eens wilde weezen,)
Dat ik verminderen zou moeten van myn staat,
En dat is ’t werk daar ik zyn liefde alleen om haat;
En dat my, in zyn plaats, Don Pedro doet beminnen.
ROZETTE.
’k Beklaag hem, want het staat hem, vrees ik, in de zinnen.
CINTHIA.
(425) Dat is zyn ongeval, wandt ik kan, om zyn min,
My niet bederven; ’t heeft te veel bedenkens in.
Hy mag de schuld op my, of op zich zelven leggen,
’k Moet om Don Buffalos Horatio ontzeggen.*



ZESTIENDE TOONEEL.

ROZETTE, MEZETYN.

MEZETYN.*
Ei, ga niet weg, beminnelyk tygeresje,
(430) Nu ons Mevrouw fortuin brengt hier ter steê.
Zeg, aan wien scheeld het doch dat wy hier met ons twee
Niet op en zeggen, ’t een of ’t ander minnelesje?
Gelyk myn meester doet met zyn matresje.
[p. 28]
Za, quitanceerd hier al myn zorgen en verdriet,
(435) Dat, zonder tuigen, heel gemakkelyk geschied.
ROZETTE.
Wie durft u zo vermetel maken,
Zeg, bengel, dat gy in myn min durft blaken?
Een Knecht, wat zeg ik? een Lakei
Durft me onderhouden met zyn minnezwetzery!
MEZETYN.
(440) Al zachtjes, Juffer, wilt u daar niet eens aan stooren.
Schoon dat wy niet en zyn uit edel bloed gebooren,
Zyn wy van ’t hout niet daar men groote lui van maakt?
Mandille is heeden op een goeden voet geraakt.
Deeze eeuw die houd van alderhande kleuren.
(445) Wat weetje wat ik noch zal erffenissen beuren,
Al is myn pakje wat gestreept.
ROZETTE.
                                                Jy bend een knaapje.
MEZETYN.
Maar zeg my eens, myn zoete schaapje,
Zomtyds zo vinnig als een Leeuw,
Of ik geen krans van ossepluimen,
(450) (Wat dunktje? dat en zyn geen pruimen,)
Te wachten heb? wandt, in deze eeuw,
Kan ik de mannen best gelyken
By de Hofmeesters, die alleen de kost
Voor andre proeven, en dan daar op zitten kyken,
(455) Dewyl een ander die zomtyds voor hem begost.
Ik hou van geen verwarmde spyzen.
ROZETTE.
Daar moet ik, zeker, u om pryzen.
Maar ik bedankje voor al ’t Vrouwelyk geslacht.
MEZETYN.
Hoe, zoud ge alleen wys willen weezen?
(460) En na de mode niet? ’k geloof je lacht.
Waar zyn Susannaas nu gepreezen?
Lucretiaas zyn nu niet meer geacht.
ROZETTE.
Loop, mallen gek, jy hoeft daar voor niet eens te vreezen.
[p. 29]
Jy zult die eer niet hebben; neen.
MEZETYN.
(465) Die gaauwdiefsche oogjes, vol van vlammen, die beloven
Zo eenigzints al wat, na ’k meen.
ROZETTE.
Ik zeg ’t noch eens, gy zult de bloem niet roven.*
MEZETYN.
Zo loop ik dan een blaauwe scheen?
Hebt deernis met een hart dat in uw min moet blaken.
ROZETTE.
(470) Ik zeg hetje noch eens, wilt deze praatjens staken.
’k Hou niet van al die zottigheên.
MEZETYN.
Of wouje dat ik u de Amours zou maken,
Romans gewys, met een verwarde praat?
Terwyl myn tong niets als verheven toonen slaat.
(475) En daar, door tusschenspel van kostelyke termen,
Ik niets en doe als met verliefde lonken schermen.
Of dat ik, als een jongen financier,
Een diamanten ring u toestak, vol van zwier?
Dat ik, met force van prezente u zoch te buigen,
(480) Om u, je weet wel, te benaderen zonder tuigen?
Of wilt gy dat ik zal, gelaarst, gespoord,
Half buiten adem, en gestoord,
Verhalen hoe den Franschman is geslagen,
En Marlboroug naauw al zyn lauweren kan dragen?
(485) Zal ik, gelyk Racine, in ’t schouwspel zo volleerd,
U abbordeeren, als een die een stadt sommeerd?
Confyte bekje, spreek, ik ben tot alles vaardig.
ROZETTE.
Ik rade u, spotter, maak het my niet al te bont.
MEZETYN.
O neen, Rozette, gy zyt myn alleenig waardig,
(490) En kund my heelen door den balsem van uw mond.
Zou ’t u geoorloft zyn myn hart te bombardeeren,
En ik myn zelven tegen u niet mogen weeren?
ROZETTE.
Ik waarschouje, voor ’t laast, zo gy niet heenen gaat,
Zult gy haast voelen wat voor munt Rozette slaat.
[p. 30]
MEZETYN.
(495) Als ’t al gezeid moet zyn; waar toe al die grimassen?
’k Eisch geen vergeldingen tot loon
Van al de tranen, die ik stort met heele plassen.
En mogelyk zullen wy wel op malkander passen;
Wandt passen ben ik wel gewoon.
(500) Schroom niet voor zulk een vermakelyk verrassen.
’k Beloof, ’k zal niets doen buiten schreef.
Ziet of gy beter op een ander schrap kund raken.
’k Verzoek alleen dat gy wilt preferentie maken....
ROZETTE, hem een slag gevende.
Dit is den voorrang die ik aan de Saters geef.
MEZETYN.
(505) Dat was een klakkebos. Zy kan Colaficeren,
En hoeft dat kunsje van geen suffletteurs te leeren.
Maar...



ZEVENTIENDE TOONEEL.

ARLEKYN, zingende, MOMENSIS, met een Zak met geld, MEZETYN.

MOMENZIS.
Of jy zingt myn Heer, de drommel ’t is zo zwaar.
Hy hoord geen slechte lui, dien bonten Orembaar.
Het jongens Koffyhuis dat zal’er van gewagen,
(510) Dat ik deez’ zak met geld tot hier toe heb gedragen.
ARLEKYN.
Hoe raas jy zo vriend, van Monsieur Kabeljaustaard?
Baviaan, Charlatan, houd me zo voort den baard.
MOMENZIS.
Ja, wisten myn vrienden wat ik nou moet dragen,
Zy zouden jou haast dezen aap ontjagen.
(515) Zy zouden door Jassen, of Scherwensselen, fraai,
Wel haast jou gelyken doen Ezopus zyn Kraai.
ARLEKYN, Momensis binnen.
Hei, holla.
MEZETYN.
                  Hier, myn Heer.
[p. 31]
ARLEKYN.
                                            Waar zyt gy? botten rekel.
Kom volg, en maak my hier niet al te veel gekekel,
Draag deze Zak met geld voorby Mejuffers deur;
(520) Die nu, in ’t voorsalet vast wacht haar Serviteur.
En zoze u aanroept, zeg dat ik met groot verlangen
Van haar te zien, dit geld heb haastig gaan ontvangen.
En dat ik dadelyk haar weder wensch te zien,
Om haar myn trouwe min in errenst aan te biên.*
(525) Jy, onderwyl, kund zo wat ramm’len met de schyven,
Zo zal zy luist’ren; en door zulk een loos bedryven,
Raakt zy, eer dat zy ’t weet, gevangen in het net;
Wandt op het geld is al het vrouwvolk doch gezet.
MEZETYN.
Goed. Zouje meenen datze op ’t hooren van dat klinken,
(530) Haar overgeven zou?
ARLEKYN.
                                          Gewis; maar ’t zal ’er stinken,
Zo jy je boodschap na behooren niet verrecht.
MEZETYN.
Laat dat op my slaan, ik zal doen gelykje zegt.
Ik zal ’t je stellen uit den vieren, wilt niet schroomen.
ARLEKYN.*
’k Zie Graaf Alcides daar met mynen Heer aankomen,
(535) Gaat gy terwyl maar heen, als ik u heb gezegt.
MEZETYN.
Gy hebt my van al ’t geen ik doen moet onderrecht.



ACHTIENDE TOONEEL.

ALCIDES, HORATIO, ARLEKYN.

ALCIDES.
Ich halt euch fur myn vruynd, ond zol hin foort vergessen,
Aldas waarom ich waar auf ier Couzyn gebessen.
Ich schenk iem Cinthia, ’t is doorheid fur ein held,
(540) Das er zyn zinnen auf das frauwentzimmer steld.
HORATIO.
Zou hy ’t wel konnen doen?
[p. 32]
ARLEKYN.
                                            Het zou wel kunnen weezen;
Dan ’k loof niet dat zyn kwaal zo licht is te genezen.
HORATIO.
Maar hoe hebt gy ’t gemaakt met onze Zielsvoogdes?
ARLEKYN.
Wy trouwen morgen, na Griminima zyn les.
HORATIO.
(545) Is ’t waar, het geen gy zegt?
ARLEKYN.
                                                      Ik gaze daat’lyk spreeken.
Maar ’k zieze in ’t voorhuis staan, dat is gewis een teken
Van hare liefde, en dat* zy my mind boven al.
HORATIO.
Ik volg u zo, en meen dat ik ’t wel schutten zal.
Myn Heer, kom laat ons gaan, wy zullen and’re vinden.
(550) Daar wy door liefde en vreugd ons kunnen aan verbinden.
ALCIDES.
Myn guter vruynd, ich wil es halten mit den Wyn,
Der von der Nekkar komt, der Moezel, ond den Ryn.



NEGENTIENDE TOONEEL.

ARLEKYN, CINTHIA.

ARLEKYN.
Wanneer, wanneer zal zyn die vreugdenstond geboren,
Dat gy myn Bruid zult zyn? ô schoonste der Pandoren!
CINTHIA.
(555) Terwyl uw groote deugd my ’t hart verwonnen heeft,
Zo geef ik u myn trouw.
ARLEKYN.
                                      Wie heeft’er ooit geleeft
Gelukkiger als ik? ’k weet naauw wat ik zal spreeken
Van overgroote vreugd!
CINTHIA.
                                      Maar, wat zyn dit voor streken!
Horatio! zo laat! ei, schuil u daar zo lang.
ARLEKYN, zich verbergende.
(560) Ei, maak het toch wat kort.
[p. 33]
CINTHIA.
                                                      Ik bid u weest niet bang.



TWINTIGSTE TOONEEL.

HORATIO, CINTHIA, ARLEKYN, ter zyden.

HORATIO.
Mejuffer, ’k kom alleen door zuivre min gedreven,
Indien ’t u niet mishaagd, een goeden raad u geven.
Gy wilt gaan trouwen, maar ei, stelt het noch wat uit;
Don Buffalos is maar een buffel in zyn huit,
(565) En ook zo ryk niet als gy meend.
CINTHIA.
                                                              Ik wil hem trouwen,
In spyt van u.
HORATIO.
                      Ik meen ik zal ’t wel tegen houwen.
ARLEKYN, te voorschyn komende.
Wat bozer Neef is dat! myn schoone Cinthia...
Couzyn, veranderd dat, of kust... haleluja!
’k Laat dit, voor dezemaal, om uwent wil passeeren,
(570) Maar ’k zou hem anders voor uwe oogen ponjardeeren.
ROZETTE, uitkomende.
De Graaf die zal hier straks met Juffrouw Laura zyn.
CINTHIA.
Wel hoe! in dezen tyd? dat baard my niet als pyn.



EEN-EN-TWINTIGSTE TOONEEL.

LAURA, CINTHIA, HORATIO, ALCIDES, ROZETTE, COLOMBINE, ARLEKYN, KAPITANO.

LAURA.
Wy kwamen hier alleen op ’t horen van veel zaken...
CINTHIA.
’k Ben u verplicht, Juffrouw; maar wat komt gy hier maken?*
(575) Ik heb u niet ontboôn.
LAURA.
                                            Ik kwam, als goed van aard,
[p. 34]
U raden, wandt gy zyt als myn Vrindinne waard.
HORATIO.
Dat doch Mejuffer niet met mynen Knecht moet trouwen,
En zo uw adelyk bloed...
ARLEKYN.
                                        Wilt gy den bek wel houwen?
Al ben ik juistom niet, weest daarom toch niet vies,
(580) Hier van een kalen Graaf, of daar van een Markies...
CINTHIA.
Hoe! zyt gy een Lakei?
ARLEKYN.
                                      Madame, om u te dienen.
CINTHIA, tegen Horatio.
Wat groter smaad is dit! hoe kwam ik dit verdienen?
Verbasterd Edelman, die my dus schendig hoond,
En my hier tot een spot aan yder een vertoond.
HORATIO.
(585) Blaft tegen uwen Zot, wandt gy kund my niet byten;
Gy hebt u zelfs alleen de schuld hier van te wyten.
CINTHIA, tegen Alcides.
O dapp’ren minnaar, wreek deze uit gelachchen Vrouw,
’k Zal u beloonen met myn liefde en myn trouw.
ALCIDES.
Wie, ich euch lieben, die t’zoe geissig zyt t’zoe vressen,
(590) Die Horatius Liebte, ont wieder haabt vergessen,
Wyl das doe iem allein geliebt haabt om zyn goed;
ô Jompher, nein, ô nein! ein schellem der es doet.
HORATIO.
Hoe, ik u trouwen die te gierig zyt om te eeten!
Die u zo schendig aan myn jongen hebt vergeeten,
(595) Om dat gy dacht met hem te hebben meerder goed;
Hoe! ik u trouwen? neen, Mejuffer, zyt gegroet.
ARLEKYN.
Hoe, ik u trouwen die te gierig zyt om te eeten!
Die om dit schoon postuur myn Meester hebt vergeeten,
En my daar na weêrom zoud schoppen met den voet;
(600) Hoe! ik u trouwen? neen, mejuffer, zyt gegroet.
CINTHIA.
Het is genoeg, houd op, ik kan ’t niet meer verdragen;
[p. 35]
Maar ’k heb noch Vrinden die graag ’t leven zullen wagen,
Om deez’ geleden schimp te wreken. Vreest.
Binnen.
HORATIO, tegen Laura.
                                                                        Gy kond
Dit vonnis breeken, door een woordje van uw mond.
(605) Ik bidde om uw gunst, maar om geen haat of tooren.
LAURA.
Vertrouwd uw recht aan my, ik zal u gunstig hooren.
Kom, gaan wy na myn huis, om daar een goed besluit
Te maken van uw wensch.
ARLEKYN.
                                          Wacht, wacht, ’t is noch niet uit.
Hy zingt.
Juffers, gy moet het geld niet verkiezen,
              (610) Noch ook niet verliezen,
              Zucht tot het bloed,
              Uit adel gebooren.
              Ei, wilt hier doch hooren,
Hoe ’s waerelds goed de min doet bevriezen

          (615) Het moet pakken zyn biezen,
              Dat zuikere zoet.
              Een Knecht om een Meisje
              Dat ’s ’t beste prysje;
Dats ’t beste, dats ’t beste, dats ’t alderbeste prysje.

Hier word door Arlekyn en Arlekine gedanst.
EINDE.


[p. 36: blanco]
Continue

Tekstkritiek:

fol. *3v een er staat: eeen
p. 13 Arlekyn er staat: Arlelyn
vs. 200 beloonen er staat: betoonen
p. 19 Alcides, er staat: Alcides.
vs. 267 komen. er staat: komen
p. 21 Horatio er staat: Horatig
Cinthia er staat: Cinthio
p. 23 Arlekyn er staat: Arlelyn
vs. 359 uw er staat: nw
vs. 371 gebonden? er staat: gebonden
vs. 428 ontzeggen er staat: onzteggen
p. 27 Mezetyn. Toegevoegd.
vs. 467 roven. er staat: oven.
vs. 524 biên. er staat: biên
p. 31 Arlekyn. er staat: Alcides.
vs. 547 dat er staat: dar
vs. 574 maken? er staat: maken