Conradus Goddaeus: Nieuwe gedichten. Harderwyk, 1656
Gebruikte exemplaren: UBL 1200 F 34; UB Gent
Continue
Continue



Continue

CONRADI GODDAEI

NIEVWE GEDICHTEN.

Sonder rym, naa de Griexe en Latynse
Dicht-maten, op allerhande soorten van
Verssen, ingestelt.

Noit voor desen in Neder-duits gesien,
noch gebruiklik.

[Vignet: David met harp]

TOT HARDERWYK,

By JOANNES TOLL, Ordinaris Drukker der Academi
des Vorstendoms Gelre, ende Graefschaps Zutphen.
In ’t jaer, MDCLVI.



VOORREDE.

Horatius
Sannazaro
Continue
[p. 132]

HELLE-BRAND,
Vertoont in een Brief des Ryken Brassers
Aen syne vyf Broeders.

Heroica.
Luc. XVI.
SOo uit d’ Helle wel oit een brief op’er aerde geraakt is,
Wenscht’ ik, dat dees’ ook dan vailig wierde behandigt
Aen myn vyf Broeders, ’t leven als noch zynde genietend’;
Soo s’ hun niet schamen my voor haer seste te houden.
(5) Neemtse dan in dank aen tot u voordeel ende behoudnis;
Want geen van beiden voor my meer staat te verhopen:
Eeuwelik ende te vast de genaads-poort zynde gesloten.
O ellendige staat van my ramp-spoedige schepsel!
Herwaerts wendt u toch af van het aaklixt gat van’er Hellen.
[p. 133]
(10) En schuwt myn stappen, van my voor synde betreden.
    Hier is geen schynsel des Sons, maer duistere nachten:
Mits een yslike schaau den dag dryft verre te rugge,
Ende bedekt alles met dikk’ en tastlike dampen.
Wy zyn vast rondsomme besloten in isere muiren;
(15) Met duisend stalen deuren seer dichte gegrendelt,
Dats gants geen uitkomst ons blyft uit dese gevangnis.
Maer zyn alle geklemt als haeringen in de pak-hoeken,
Krielende doormalkandre gelijk garnelen op hopen.
Hebbende geen rust-plaats door al te genauwe geprangsel:
(20) Buiten zynde beset met mennigerhande benouwers,
Ende gequelt binnen met gants onlydlike pynen.
’T-huis is vol naerheed door stinkrige sulfige rook-damp:
Pikkige brand-hopen met blakrige knerssende stammen,
Grousamer uit-berstend’ als t swanger gebergte van Aetna.
    (25) In dees stam liggen wy branden in eeuwige gloeden;
Wy worden nachtans verbrandt tot genige tyden,
Maer samtlik door ’t vuir als weer op ’t nieuwe geboren,
Tot ’t onleschlike vuir, en raken noit tot het einde.
Geen dood ons aenkomt, hoewel ’t ons d’ eeuwige dood is.
(30) Mocht ik in het branden tot stof verbranden en assche!
Mocht ik in het braden verbraden in hittige kolen!
Ende dan afbreken dien langen draad van elenden;
Soud’ ik het al lyden bly-geestelik ende gewillig;
Jaa noch wel dubbel: ’k had ’t voor een gunste te reeknen.
(35) Maar wat is het kermen? wat baatt hier ’t bittere klagen?
’T is maer vergeefs: ’t is voor den doofs deure gerammelt.
Dees straf zynd geprent voor langs in stale geschriften;
[p. 134]
Daer Gods rechtere hand, end’ onweerroeplike vonnis,
Ons te fel ende geduirig, en al t’ onophoudig en eeuwig:
(40) Willende sich niet meer over ons ontfermen: en onder
Dit boos’ Helse gespuis weet niemand van mede-lyden.
Maer ’t oeffent tegen ons in ’t jammern meerere wreedheed.
    Daer is’er een, die my met pikkrige brandende tortsen
Komt te bestoken, en heet met swavlige stam te begieten.
(45) Daer ik; zynde gewoon, fyn linwaat plagte te dragen,
En seer kostlike kleer, gewrogt an suivere vliesen;
Daer komt my d’ ander met sulfrige vlies te bedekken.
Dees steekt myn vingers in brand met Vuirige fakkels,
Die voortijds blinkend’ vol staken in edle gesteenten.
(50) Daer ik verciert waer aen d’ arm met goude gesmyden,
Moet ik ’er een dragen van soo veel vuirige swaerte.
In plaats van ketenen myns hals voel ikker alomme
Krielen het oncyfer van padden, slangen en adders;
In plaats van rood-kleurd’ scharlakige pupure kleding
(55) Moet ik met smerten lyden rood-purprige stammen.
Hoe is my ’t kruis hair en myne gekrullede lokken,
Daer ’k mee plag cierlik pronken naa wyfse maniere,
In ’t kruipend’ ondiert, en slangen t’ same verandert:
Waervoor my yst, end’ hier en daer slingrende, gryselt.
    (60) Een dry-muiligen hond met syn opsperrede kaken
Dikwyls met vuirig speeksel my komt te bespuwen.
’K hadde gemeint, dattet waren slechs ydle gedichseln
Die van d’ Hel waren versiert van d’oude Poëten.
Schoon dat het ons leed is, moeten wy ’t al nu geloven,
(65) Schuilende daeronder kostlik verborge beduiding,
[p. 135]
Die wy dus komen met schand en smaat te bemerken.
’K rolle geduirig alhier den steen van Sisyphus, ende
Tantalus ik self ben door duirig snappen en happen;
Als om niet alles, daermen noit komt tot het einde.
(70) ’K moet ’t onrustige wiel Ixions al mede draejen,
En veel ook Tityi lever in myn eige gewanden;
Als hebbend’ dagelix weer nieuw en sertelike pynen,
    En och of het dit waer al ’t geen dat ik hebbe te lyden.
Hier zyn duisenderhande noch andre gruwlike* plagen,
(75) Die in maete, getal, noch naem niet zyn te beschryven.
Houdt my ten besten, dat ik in dees Helse benaudheed
Geen order volg, terwyl hier geen ordre gevolgt word.
’T welk over al lieflik, vermaaklik is, ende bevallig,
Heeft hier geen plaats, maer is verr’ van d’ Helle te soeken.
(80) ’T welk over al droevig, verschrikik is ende tyrannig
Vol van elenden en anxt, word hier al ’t same gevonden.
    Hoewel dese dan all’ zyn gruwlik; niettemin isser
Een de my boven al valt pynelik ende besaerlik:
Welk’ in ’t eeuwige vuir my met d’onlydlike dorst quelt,
(85) En seer fel woed in myn uitgedroogde gehemelt’,
Op tong’ en lippen zynd’ als een flammige fakkel
Sonderling als ik myn vorige lust te bepeinsen
Aenvang ende gedenk, dat ik eertys myn tafel hadde
Prachtelik ende volop stoffeert met goude platelen
(90) En bekers, dagelix levend’ seer vrolik en uppig.
Hoe dat myn buik was myn God, welk moeste beladen
Zyn met kostlike spys, van lieflike drank mede vol zyn;
En dronken drinken plag voor geen sonde te houden.
[p. 136]
[p. 137]
[p. 138]
[p. 139]
[p. 140]
[p. 141]
[...]
Continue