HUGO DE GROOT: NEDERLANDSE POËZIE

Zeilwagengedichten
Het onsen Vader
Klaghte der Vrouwe van Mechelen
Versoek-schrift van Maria van Reygersberg, om Louvesteyns uytgang
Aanspraak aan de kist
Gedichten van Vondel
Uitgegeven door A.J.E. Harmsen,
Universiteit van Leiden.
Met bijdragen van P. Koning.
In deze uitgave zijn evidente zetfouten gecorrigeerd en gemarkeerd met een asterisk.
Zie ook: Grotius Latijnse poëzie.

Continue

DE ZEILWAGENGEDICHTEN

Vertalingen van de Latijnse gedichten verschenen:
    1. compleet als bijschriften bij de gedrukte prent (1603);
    2. voor een deel in het Toneel der Steden van Blaeu (1652);
    3. in de vertaling van Prudens van Duyse (1846);
    4. gedicht XIX in de vertaling van Johannes Vollenhove (1686).


Bijschriften bij de Nederlandse prent (1603):

Wtlegginge der Wintwagens van sijn Vorstelijcke Ghenade.
Wt het Latijn.
I.
Aen den doorluchtichste Vorst
Maurits van Nassauwen, &c.

Genadelyckste Vorst, en seer geliefde Vader
Van t’lieve Vaderlandt, en onser al te gader,
ORAENGIE, die gevreest werdt van de Spaensche macht;
De welcke d’ander Werlt heeft onder t’jock gebracht,
So ghy tot korter stondt de sorgh van Hollandts saecken
Kondt stellen uyt t’gemoet, en t’hart gerustigh maecken,
Dit bladt ootmoedigh bidt, dat ghy u oogen slaet,
Op t’geen dat hier gedicht van u Windtwagen staet.
Ick sal een ander tijt met hooge schoenen treden
In t’schrift van uwen Krijgh, en d’overwonne steden,
En t’groote krachtigh heyr vernielt op t’Vlaemsche strandt,
Den slagh oock dien ghy slought in Turnhouts dorre landt.
Die sal een voorspel zijn: midts dat ghy wilt verdragen,
Dat ick my dus seer haest te mogen u behagen.

II.
Hoort die nakomen sult, de Wagens vande Goden,
Die in een kort gedicht u werden aengeboden.
Der Goden moeder Ops, en Attys haer gesel,
Door vreemde geest verwoet gaen met de Leeuwen snel.
Met Adlers Iuppiter placht door de locht te varen.
Dolphijnen trecken voort Neptunum door de Baren.
De Muylen voeren met de schoongehoornde Maen,
Als sy wil na het bedt Endymionis gaen.
Diana tot haer vlucht de Herten selfs gaet jagen.
In witte Duyfkens heeft Vrou Venus haer behagen:
Haer mede staet ten dienst den schoongeveerde Swaen:
Die oock met Phoebus wil en met de Nymphen gaen.
Mars en den gulden Son doen hare tocht met paerden.
Den dagecrayer houdt Mercurius in waerden.
Triptolemus wel eer die t’ploegen heeft versint,
En Ceres als sy socht Proserpinam haer Kindt,
En Esculapius met Slangen heeft gevaren,
Als oock Saturnus doet den Vader vande Iaren.
Lyaeus t’hooft gecranst met Wijngaerdbladren bandt
Met Tygren heeft gereen door t’Indiaensche landt,
Met al sijn groot gevolgh der Satyrs wildt van sinnen,
En t’leger Maenadum gekleet met huydt der Hinnen.
Wat is Slang, Vogel, Visch, Muyl, Hert, Leeu, Tygre, Paerdt?
GRAEF MAURITS is alleen die met de Winden vaert.

III.
De Spaegniaerdt als hy sagh, dat die van Hollandt gingen
Wijdt heerschen door de Zee, en d’ongeremde plas,
Ick sal hem, seyd’ hy, noch te lande gaen bespringen,
Daer hem noch zeyl en baedt, noch Windt en comt te pas.
Bedrieght u selve niet: wilt u niet seer behagen:
Hier is doch niet voor u. Ia d’Aerden is ons mee.
Denckt ghy om Leyden niet, so denckt om dese Wagen:
Als t’volck van Hollandt wil, so werdt oock d’aerde Zee.

IIII.
Het Hollandtsch volck dus lang had door de Zee gerent.
Geen wegh des Oceaens voor hen was onbekent.
Het Amsterdamsche schip na Westen is gevaren,
En ver aen d’ander kant na d’Oosterlijckste baren.
En daer de Straet bedwingt de Werlt van Magellaen,
En na t’volwindigh meer daer Iava leyt gegaen,
En daer des Ganges stroom sich spoeyt het goudt te losen,
En onder t’Beersche licht daer t’water is bevrosen:
En als het in de Zee niet meer voor sich en vandt,
So ging t’volck om de konst noch zeylen over landt.

V.
Als t’Schip werdt voor de wint door t’natte velt gebracht,
So rijst het water op, geperst door snelle kracht.
Men siet daer tegen t’hout opstijgen d’hooge baren,
Die door haer waterbergh benijden t’haestigh varen.
Hoe dat het stercker waeyt, hoe t’grooter golgen maeckt,
So dat de windt altijdt door windt in hinder raeckt.
Den Vorst had dat gemerct: (wat soud’ hy doch niet mercken,
Dien d’Aerden is bekent, en al des Hemels percken?)
En niet geleden dat de Windt so luttel doet:
Maer door dit edel werck getuyght sijn hoogh gemoet.
Hy heeft daer mast en zeyl doen stellen op de Wagen,
Of heeft de raen gheset om t’boveschip te draghen.
T’zy schip, of wagen dan, t’gaet over Hollandts strandt,
En weet niet dat het draeght den grootste van het Landt:
Den Vorst is aen het roer, en tusschen beyde gaende
Siet onder sijn gebiedt t’landt ende t’water staende:
En keert sich dickwils om, en siet hoe snel hy gaet,
Hoe grooten wegh alree hy achter ruggen laet:
Nochtans hoewel men hoort den Wint het strant door luyen,
So voelt hy t’minste niet van d’ongestuymde buyen:
Niet dat de Windt hem vreest te raecken sulck een Heer:
De Wagen en de Windt die loopen even seer.
Dan siet hy altemet, sich kerend’ tot de golgen,
Dat hem op t’derdendeel de schepen niet en volgen:
En als m’er wel op let, t’Schip tegen t’water klimt:
De Wagen valt voor windt: T’een vlieght, en t’ander swimt.

VI.
Die oyt sien vliegen heeft op t’Hollandsch strant de Wagen,
Dewijl dat d’ebbes kracht de Zee gaet zeewaert dragen,
Op een so kleinen wegh, also op d’eene kant
De Zee, aen d’ander zy den Duyn benaut het strandt,
Verschrickt hem dat het hout gevoert werdt van de Winden,
En datmen nau genouch op d’aerde t’spoor kan vinden.
Maer denckt wat soud’ het zijn, als op een even veldt,
Of een wijdstreckend’ hey, de Wagen waer gestelt.
Men soud’ al met gemack den windt ten halven breken,
En al met eenen bocht voortgaen op sesthien strecken:
Iae oock met tegenwindt sou t’werden gelaveert,
Als t’zeyl op ons gebruyck wierdt na de windt gekeert.
Ist wonder dat men siet, hem so veel wonders maken,
Wiens spel dat selver is so vol van ernste saken?

VII.
Ghy die niet veel en houdt van Scyllaes avontuyren,
Centauren, en Chimeer, en van Minoôs stiefkindt,
Siet hier een wonder werck van tweederley natuyren,
Op datmen u niet meer so wangeloovigh vindt.
Aenschout het crat, en d’as, de lindts, en de beslagen:
De waering, d’overloop, de mast, het roer, de kiel.
Het Zeyl is aen het Schip, het Zeel is aende Wagen,
Het eene gaet met Windt, en t’ander met het Wiel.

VIII.
Die t’Vaderlandt beschermt, de doot sijns Vaders wreeckt,
In t’Ooste werdt geeert, en werdt gevreest in t’Weste,
Die ist die nu bezeylt des groote Waters veste,
Daer hy het Hollandsch strandt met sijne wielen breeckt.
Met opgetoge zeyl gaet sijn snelle Wagen,
Met een Zuydweste windt deursnijden t’zachte zandt.
Eer dat ghy omme siet, terstondt verdwijnt het landt,
En van de koelte werdt de koets so ras gedragen,
Dat ghy den duyn verliest, en siet nu daer, dan hier.
Wie sou t’gelooven doch? Ick hebt gesien dees Wijlen,
Dat in twee uyren tijdt gereyst zijn veertien Mijlen.
De Wagen ongeschut ontloopt haer Winden schier:
En al dat ergens vlieght, en al dat swimt de same,
Het eene door de Locht, en t’ander door het Meer,
T’wijckt dese Wagen al. Dan een loopt wel so seer,
Dat is de Wagen van GRAEF MAURITS groote Fame.

IX.
Doen hier de Walvisch lag, soo groot schier als het strandt,
Daer Catwijck houdt den naem van t’oude Vaderlandt,
En sagh men nergens na den Zeeman so verschieten,
Als doen hy vliegen sagh de Wielen met de sprieten.
(5) Hy seyd’ is dat een werck als Argo, of noch meer,
Dat Pallas heeft gemaect haer grijsen oom ter eer?
Is dit de Wagen niet, waer mee den Heer de baren
Met sijnen drietandt heeft laetst over t’landt gevaren,
Doen al het volck verschrickt, als voor den jongsten dagh,
(10) Den omgeroerden grondt van d’Aerde beven sagh?
Sie ik de Nymphen niet daer onder t’vaenken springen,
En Triton op den hoorn met heesche stemme singen?
T’mach zijn dat Boreas Erichthin dien hy mint,
Of Chlooin Zephyrus gaet soecken met sijn wint.
(15) T’mach zijn dat Aeolus met flesschen is gecomen
Alhier, en van Neptuyn sijn afscheyt heeft genomen.
Hy rade meest al mis. dan een ding was gewis,
Want dit een Wagen doch der groote Goden is.

X.
Als dese Wagen liep,
Den Schipper uyt Zee riep:
(Want hy te seer sijn baken,
Dees Wagen sach genaken.)
T’is al verloren nu,
Een ongestuynde Buy
Heeft al het lant verdroncken,
En t’strant de zee geschoncken.
Nu Schipper zijt te vreen:
Want ghinder isser een,
So lang hem Godt wil sparen,
Kan t’lant niet qualick varen.

XI.
O Span der Winden snel, die in de Wagen gaet,
Die door de wijde locht, door d’ongebaende velden,
Voert met u sterck geblaes, wiens loop noyt stil en staet,
Den Veltheer van het Lant, den grootsten Heldt der Helden;
Gaet na de Sterren toe, en d’alderhoochste vlam,
En segt het hemelsch volck, en al die jonge Sonnen,
Segt dat een groote Spruyt, uyt der Nassouwen Stam,
So schoonen stercken lant door t’Swaert heeft overwonnen:
Dat hy Neptunus zee heeft onder hem ghebracht:
Dat nu t’rijck Aeöli voor hem heeft moeten swichten,
En al der winden aerdt. Daer rest niet voor sijn macht,
Als t’gout verwulfsel noch en d’onghebluste lichten.
Het comt hen mede doch al toe met groot ghelijck.
Maer wy het Hollandsch volck, en t’Nederlandsch geslachte,
Wy bidden, dat hy noch den tocht nae s’hemels Rijck
Wtstelle voor een tijt, en hier met ons verwachte.
En dat hy zy te vreen den Hemel door t’verstant
Te boven zijn gegaen, dewijl hy al het dwalen
Der Sterren, en des Maens, en oock des Sonne brandt,
Met een groot onvermoeyt vernuft gaet achterhalen,
Navolger van wel eer Euclides stout bestaen,
En het Wiskonstigh spits des Geests van Syracúse,
En overwinner in de voorghetrede paen
Van t’hoogh-gemoet verstandt gesproten uyt Pelúse.
Laet hen veel liever hier een Vader s’Vaderlandts,
En Schermheer zijn genoemt van t’volck en d’Heere Staten:
Laet hem t’hooft cieren hier met eenen laurenkrans,
So dick den Castillaen sal moeten t’veldt verlaten:
En tot des Zegens merck in t’Eylandt van den Rhijn
Laet dese wagen hem tot een Triumph-coets zijn.

XII.
Hadt dese vondt geweest den ouden tijdt gewesen,
Een groote watervloet en stont hun niet te vresen.
Wilt dit met peck, en lijm, besluyten, en bedecken,
Tsal op u nat en droogh voor schip en wagen strecken.
Wie sou dan vresen noch ondiepte, zandt, of strandt,
Als t’radt liep over zee, en t’zeyl liep over t’landt?

XIII. Dit is een recht toneel des Aertrijcx. Waer het mijn,
Ick sou ghelijck den Rus een Wagewooner zijn.

XIV.
De Wagen spreeckt.
Maeckt Iupiter een plaets in t’hemelsch vyer voor my,
Op dat ick by de twee een derde Wagen zy.
Ghy moocht my mee met haer in t’Noorden wel gaen setten,
Dat my bestove raen het water niet en letten.
(5) Ick heb nu al geleert te mijden s’waters kant
Dewijl ick hier mijn reys droogh vorder over strandt:
So sal my niet geschien, dat my niet soude lusten,
Te raken t’Westersch stroom ontrent de Spaensche kusten.
Doet my de eer dien ghy den Dolphijn en den Stier
(10) Wel eertijts hebt gedaen, en t’goudgevelde Dier.
Arion, Hellen mee te voeren, of Europen,
Is t’meer als onder t’jock van sulck een Heer te lopen?
Dit is genouch: maer doch alleen de reden niet,
Also de krans coemt toe de geen die snelste vliet.
(15) Den Arendts vlucht en mijn en kanmen niet veel liegen:
Oock Ledaes lief de Swaen en sal t’my niet ontvliegen:
Noch Perseus snel gehielt, die door den Hemel vaert:
Noch van Bellerophon het ongetemde paerdt,
Is hy gestert die oyt de paerde span versinde,
(20) Denckt wat dat ick verdien die eerst vaer met de Winde?
Men siet in ’t hoochste dack Argo geschildert staen,
De welcke dorst alleen door natte wegen gaen.
Wilt ghy niet ick en sal de Bergen niet vergaren:
Maer met mijn As en Windt nae s’hemels percken varen.

XV.
Dat my bestove raen het water niet en letten.
Ick heb nu al geleert te mijden s’waters kant
Dewijl ick hier mijn reys droogh vorder over strandt:
So sal my niet geschien, dat my niet soude lusten,
Te raken t’Westersch stroom ontrent de Spaensche kusten.
Doet my de eer dien ghy den Dolphijn en den Stier
Wel eertijts hebt gedaen, en t’goudgevelde Dier.
Arion, Hellen mee te voeren, of Europen,
Is t’meer als onder t’jock van sulck een Heer te lopen?
Dit is genouch: maer doch alleen de reden niet,
Also de krans coemt toe de geen die snelste vliet.
Den Arendts vlucht en mijn en kanmen niet veel liegen:
Oock Ledaes lief de Swaen en sal t’my niet ontvliegen:
Noch Perseus snel gehielt, die door den Hemel vaert:
Noch van Bellerophon het ongetemde paerdt,
Is hy gestert die oyt de paerde span versinde,
Denckt wat dat ick verdien die eerst vaer met de Winde?
Men siet in ’t hoochste dack Argo geschildert staen,
De welcke dorst alleen door natte wegen gaen.
Wilt ghy niet ick en sal de Bergen niet vergaren:
Maer met mijn As en Windt nae s’hemels percken varen.

XVI.
Aan den gevangen admirant.
O Konincklijcke stam van Arragoen, die Kleven,
En al t’Westfaelsche landt nu laestmael hebt doen beven,
En t’water daer den Rhijn sijn eerste hoornen staen,
Hoe haest is dijne pracht Mendoza nu vergaen?
In onses Vorsts Triumph werdt ghy geleyt gevangen,
De Wagen die u voert is met een zeyl behangen,
En hadt ghy sulcken een gehadt op t’Vlaemsche strandt,
Ghy hadt daer mee seer wel ontvloon des Winners handt.

XVII.
Nu laestmael was op t’Strandt een ongepaerde Wagen,
Men siet een heele Vloet nu vande Windt gedragen.

XVIII.
O Son, zijt niet verbaest: siet vry de Wagen aen:
Want had ghy sulcken een, den dach sou sneller gaen.


DE REYS.

Hoort wonder, doch by my gesien, en wel bekent,
Hadt ickt noyt selfs gesien men deedt my noyt gheloven.
Daer Hollandt streckt nae t’West met d’Oceaen belendt,
Dit noemen wy de Zy, het is oock daerenboven
De rechte Zy vant Landt; de Zee alhier ons scheyt
Van t’Rijck van Engelandt, met golgen ende baren.
Neptun die laeft hier t’zandt dat droogh en dorstigh leyt,
En nu de watren dwingt, nu wijt en breet laet varen.
Sijn palen hy hem selfs gestelt heeft, dese wal
Selfs groeyend’ uyter Zee bedwingt sijn onbedwanckheyt.
Een mijlken vanden Haech men Schevring vinden sal,
Alwaer van versche visch de best’ en meeste vanck leyt:
Van hier tot Petten toe, of aen der Zypen dijck
Men veerthien mylen telt, waer van elck op een uyre
Een ganger clouck en radt pas soude gaen, ghelijck
Een Kempenaer, of een van Luyck, of sijn gebuyre.
Dees wegh men vliegen most ter wagen; elck sat neer;
Voor d’oogen Hemel was, en strandt met des Zees wichte.
T’seyl stont so ras niet ront, de Vyerboet was heel veer.
Ia d’pincken, en t’gants Dorp van Schevring uyt t’gesichte.
My docht hier of de Windt hem belchde dat hy niet
Sijn eygen vracht en voerd’, en scheen geheel te ruysschen,
Bycans gelijck daer snuyft een pijle die daer vliet
Snel van een fieren booch in Ruysschen en in Pruysschen:
Of als het yser huylt, twelck uyt een half Kartou
T’voorleden Iaer voor Berck en Meurs, nu voor der Graven
Geschoten werdt deur last des Vorste van Nassou,
Maer stracx hier na de Windt en coud’ ons heel begaven.
So ras wy onse streeck nu hadden vast geset,
Aeolus sijn gemoet scheen heel te laten dalen:
Het was meer swoel dan kout, des Wints cracht scheen verplet:
T’zuytwesterlijck geblaes cond’ ons niet achterhalen.
T’was, daer de raders snel ons voerden, stil en sacht,
Sulcx t’somers op een bergh de Windt men siet verflouwen;
De rasheyt van het Wiel nau t’spoor op d’ouver wracht,
Dan daert bol was en gul, twelck ons dan dee weerhouwen.
Alsdan men wolcken sach van stof, het schuym der zee,
Twelck Venus oorsprong gaf, sprong ons dan om der ooren,
Soutwatersregen viel, van stof, van schilpen mee,
Ick docht nu isset waer dat wy van Syrten hooren.
Het Dorp van Catwijck houdt van langen tijt den naem,
En brengt den oorsprong me daer wy van zijn gecomen.
Der cloucken Hessen Landt ter oorlogh seer bequaem
Sandt hier de Bataviers dien wy Hollanders nomen.
Op Brittenburger gront stondt Caius toorn, Seveer
Hadt hier sijn Wapenhuys: zandt, zee daer over loopen:
Steen, yser is vergaen, selfs de rivier dats meer,
De mondt des Rhijns is wech, sijn kil met grooter hoopen
Van duynen hemels-hoogh verheven men hier siet:
De raders loopen nu daer oyt de schepen plaghen,
Tstrandt is aen een verheelt, twelck twater niet toeliet,
Van t’een tot t’ander eyndt bebaent dit padt de Wagen.
Hier na comt Noortwijck aen, wiens Heer is vander Does.
Gegroet zy t’Vaderlandt der grootste twee Poëten:
Ick wilde Santvoort sien te rugge, maer, gans droes,
Wy waren Wijck voorby eer wy dat conden weten.
Ghy Egmondt eel gesticht, die hier de wiegh eerst waert
Vant Christelijck geloof, ghy huis van oudt heercomen
Der Coningen, ick acht u heylgen selfs vervaert
Van sulcken snellen vlucht, dit meynden te zijn dromen.
So vloogh de Wagen voort, schip nochte vogel ras
So veer voorheen niet was wy gingent’achterhalen.
Wie is die niet gelooft t’Siciliaens gebas,
Daer d’Hollantsch Oceaen heeft honden op sijn palen.
Tis Scylla daer genaemt, het welck hier Honsbosch hiet,
De Schipper vreest dees plaets om schipbreeck niet te lijden,
Het hooft ter zeevaert in men bruysschend’ alhier siet,
Het Bosch van hout en steen de baren t’landt doet mijden.
Want anders Nereus soect te doen hier sijn profijt
Met schade van ons Landt, en meent daer in te boren,
Gheen plaets in Hollandt werdt so seer besorght met vlijt,
T’landt anders stont in vrees hier deur te gaen verloren.
Ten waer dit sterck gebou der stormen cracht benaem,
Gants Hollandt waer geen Landt, t’ging als in Noës dagen,
Ia selver het gewelt van steen en d’eycken raem
Breect ende berst van een, en leyt langs strandt verslaghen.
Maer werck op werck gewrocht, hoop steens op steen gehoopt
Maect dat den grimmen moet sijn wil niet kan volbrengen.
Hier werden wy geschut, also t’werck dat hier loopt
Dwers over t’Petmer strant geen voortgang woud’ gehengen
De Moschlen groeyen hier aen boomen, d’oude faem
Werdt by ons metter daet waerachtich nu bevonden,
Sy hebben versch en wit van Petten haren naem:
Lucrijnsche Woesters noyt so lecker smaecken konden.
Hier deun aen leyt de Zijp, in ons tijt weer bevorst,
Twelck nu Landt en dan Zee geweest is tot meer malen,
Den acker korenrijck alhier nae t’water dorst,
Alwaer men t’schobgediert met netten plach te halen.
T’Marsdiep met Lallings ooch, en t’Vlie niet veer van hier
Gelegen is, een gat in storm niet lang om duyren.
Voor dus veel plaets so beeft den Spangiaert trots, en fier:
Wy zeylden al dees wegh ter Wagen in twee uyren.

VAN DEN VINDER.
Het Windtvoortvliegend’ hout heeft Tiphys in de baren,
En Iupiter daer na gebracht in s’Hemels perck?
Maer door Stevijnen konst, is t’over t’landt gevaren,
Want dat noch Tiphys was, noch Iupiter sijn werck.

VAN D’AFBEELDING.
So d’eene Wagen is te sien op t’Hollandtsch strandt,
So d’ander in de plaet van konst seer eener handt.
Dien heeft Stevijn (die t’Wicht, en t’wercken der getalen
Eerst sach, en hoe de Zeen door vloedt en ebbe dwalen,
T’eerdcloot stof roersel mee) gevonden en verzint:
En over t’zandich veldt doen zeylen met de Windt.
De konstigh’ handt de Geyns heeft dese doen gelijcken,
Voor alle Koningen, en alle Koninckrijcken.
Ick acht aen t’zeyl de Windt bedrogen komen sal,
Altijdt te lande vlieght oock desen over al.

VAN DE SELVE.
Ghy siet in konstigh werck Neptuyns geschuymde veldt,
En t’water dat door kracht des bernings werdt geweldt,
En t’hoochgekrulde blaeu, daer t’woest getier der baren
Van t’schoongemarmert nat t’geklanck t’strandt door doet varen.
De pincken spreyden uyt t’bedriegelijcke Wandt;
T’geschildert Scheepken snijdt het water over kant.
De versche vang op t’strandt verwacht aldaer sijn heeren,
En doet t’aensiende volck des hongers lust vermeeren.
Ghy siet wel Hollands vreucht, maer noch het wonder niet,
Dus lang so moocht ghy noch gelooven dat ghy siet.
Siet daer, hoe dat de Windt de Wagen wech gaet rooven,
Want dat t’radt aerde raeckt t’spoor ons nau doet gelooven.
Den Buy werdt in de schoot geschut. Zeyl, en Bezaen
Verbieden het geblaes verloren wegh te gaen.
De paerden achter aen ver hijgen ende sweten,
Die t’opgeblase zeyl te volgen haer vermeten.
Der honden jacht beswijckt, en kan niet langer gaen,
Noch t’branden vanden dorst, noch d’hitte tegenstaen.
Het volck staet al verbaest, en als het eens sijn oogen
Van t’schouspel heeft gekeert, ist schouspel hem ontvlogen.
T’welck altemael de Geyn heeft konstigh nagemaeckt,
En door t’graefyser is’t daer na in t’licht geraeckt.
Men siet de saeck hier self. t’kan geen geloof verkrijgen.
Wat baet het seggen dan? Nu Musa laet ons swijghen.

Tot Leyden, by Hans Christoffels van Sichem, ende
        Hendrick Haestens. Anno 1603.


Willem Blaeu: Tooneel der steden. Amsterdam 1652.

[Fol. 2Gg1r-2Gg1v:]

DE ZEYL-WAGEN

die de doorluchtige Vorst
MAURITS VAN NASSOU,
Prins van Oranje, Graef van Nassou, &c.
heeft doen maken.

DE doorluchtige Vorst MAURITS, Prins van Oranje, Graef van Nassou, Catsemelibogen, Vianden, Diest, Meurs, Buren, &c. Gouverneur van Gelderlant, Hollant, Zeelant, &c. Opper-Veltheer van de legers der vereenighde Nederlanden, en Admirael der zee, &c. nu in een aengenaeme rust sijnde, na soo veel heerlijcke oorloghs-daden, nae ’t winnen van soo veel stercke steden en schanssen, pooghde met een eerlijck vermaeck, den Vorsten betamelijck, de moeyelijckheden der vorige groote en gewichtige beesigheden te versachten. Hier toe liet hy dese Zeylwagen op een wonderlijcke wijse maken, daer hy en de Grooten van het hof sich somtijts in verlustighden. Indien gy acht neemt op de asse, raderen, en diergelijck toestel, ghy sult seggen, dat het een wagen is: maer soo ghy de seylen, en het roer aensiet, en bemerckt dat het de wint doet voortgaen, dan sult ghy toestaen, dat men ’t een schip behoorde te noemen. In voegen, dat men om dese saecken over een te brengen, dit kunstigh stuck een Schip met raders, oft een Zeylwagen, gelijk in ’t gemeen geschiet, moet noemen. Acht-en-twintigh menschen konnen daer bequamelijk in gevoert worden, en dat met sulck een gewelt en snelheyt, als de wint goet is, dat men die niet onderscheyden, ja naeulijcks het bewegen der raden sien kan: want in twee uren kan hy veertien Hollantsche mijlen seylen, te weten, van Schevering, een dorp by ’s Gravenhage, langs de strant der Noortzee, tot Petten.
    De nieuwigheyt en wonderlijckheyt van dit varen oft rijden, oft eygentlijcker beyde te gelijck, scheen ongelooflijck, en trock yders nieusgierigheyt; soo dat veele Grooten, als Princen, en Graven, en de Gesanten van Vranckrijck, Engelant, Denemarcken, ja self van de Keyser, d’ondervinding hier af begeerden en verkregen. Franciscus de Mendosa, Admirant van Arragon, die in de Slagh in Vlaenderen by Nieupoort gevangen was, en omtrent ’s Gravenhage bewaert wierd, had lust en verworf verlof om daer in gevoert te worden. De Poëten versieren, dat Berecynthia, der goden moeder, in een wagen van leeuwen voortgetrocken, en Iupiter van een adelaer door de wolcken gevoert word, dat Diana herten, Venus swanen, Apollo oft de Son paerden, Triptolemus slangen, en Iuno pauwen, voor haere wagens hebben. Maer Maurits alleen verdiende, dat de winden, die over ’t geheele aertrijck vliegen, hem langs de Hollantsche Zeekusten voerden, terwijl ’t gerucht van sijn heerlijcke daden door de gantsche weerelt klonck. De vinder en toesteller van dit overkunstigh stuck wercks was Symon Stevin, een vermaert Mathematicus oft Wiskonstenaer, die Prins Maurits bysonderlijck beminde, om sijn uytnemend vernuft in een wetenschap, die hy niet niet alleen ten hooghsten achte en eerde, maer self oefende. Iacques de Geyn, een kunstigh schilder en plaetsnijder, heeft dese Zeylwagen eertijts in ’t groot uytgegeven. De onse heeft sijn geestigheyt niet vergeten in de gene die ick u hier vertoon, en ghy sult ’er volkomelijck de minste dingen, die de kunst kan voorstellen, in gewaer werden. De lof, die een yder van dit seltsaem werck sprack, was d’oorsprong van vele gedichten: maer boven alle andere munten uyt de gene, die de doorluchige geest van de weergaloose Hugo Grotius, eertijts Gesant van de Koningin van Sweden in Vranckrijk, in Latijn en Neerduyts gebaert heeft; waer van ick die van d’eerste tael, om haer welsprekentheyt, scherpsinnigheyt, en diepe geleertheyt, in ’t Latijnsche Tooneel der steden gevoeght heb: wat de Neerduytsche belangt, die hier terstont volgen, daer van laet ick u self oordeelen; hoewel ick vertrou, dat de verstandige sullen bespeuren, dat dese groote Poëet, door sijne onsterflijcke lof-rijmen, dese Zeylwagen veel verder, dan de snelle winden met al haer blasen vermogen, voert en bekent maeckt.



H. GROTIUS RYMEN
op de selve
ZEYL-WAGEN.

DOen hier de Walvisch lag soo groot schier als het strant,
Daer Catwijck hout den naem van ’t oude Vaderlandt,
En sagh men nergens nae den Zeeman soo verschieten,
Als doen hy vliegen sagh de wielen met de sprieten.
(5) Hy seyd’, is dat een werck als Argo, of noch meer,
Dat Pallas heeft gemaeckt haer grijsen Oom ter eer’?
Is dit de Wagen niet, waer meê den Heer der baren
Met sijnen drietandt heeft laetst over ’t landt gevaren,
Doen al het volck verschrickt, als voor den jongsten dagh,
(10) Den omgeroerden gront van d’aerde beven sagh?
Sie ik de Nymphen niet daer onder ’t vaenken springen,
En Triton op den hoorn met heesche stemme singen?
’t Magh zijn dat Boreas Erichthin dien hy mindt,
Of Chlooin Zephyrus gaet soecken met sijn windt.
(15) ’t Magh zijn dat Aeolus in Hollandt is gekomen,
En van den Watergodt sijn afscheydt heeft genomen.
Hy rade meest al mis. Dan een dingh was gewis,
Want dit een Wagen doch der groote Goden is.

MAeckt Iupiter een plaets in ’t Hemels’ vyer voor my,
Op dat ick by de twee en derde Wagen zy.
Ghy mooght my meê met haer in ’t Noorden wel gaen setten,
Dat mijn bestoove raên het water niet en letten.
(5) Ick heb nu al geleert te mijden ’s waters kant,
Dewijl ick hier mijn reys droogh vorder over strandt:
Soo sal my niet geschiên, dat my niet soude lusten,
Te raken ’t Westersch nat omtrent de Spaensche kusten.
Doet my de eer dien ghy den Dolphijn en den Stier
(10) Wel eertijdts hebt gedaen, en ’t goudgevelde Dier.
t’Ontvoeren Hellen, of Arions, of Europen,
Is ’t meer als onder ’t jock van sulck een Heer te lopen?
Dit is genoegh: maer doch alleen de reden niet,
Alsoo de krans komt toe de geen die snelste vliedt.
(15) Den Arendts vlucht en mijn en kan men niet veel liegen:
Oock Ledaes lief de Swaen en sal ’t my niet ontvliegen:
Noch Perseus snel gehieldt, die door den Hemel vaert:
Noch ook Bellerophon uw ongetemde paert:
Is hy gesternt die ooyt de paerde-span versinde,
(20) Denckt wat dat ick verdien die eerst vaer met de winden?
Men siet in ’t hooghste dack het schip geschildert staen,
Dat eerstmael dorst alleen door natte wegen gaen.
Doch wilt ghy niet, ick sal de bergen niet vergaren:
Maer met mijn As en Windt na ’s Hemels percken varen.

DIt is een recht tooneel des Aerdrijcx. Waer het mijn,
Ick sou gelijck den Rus een Wagewooner zijn.

ACht en noch twintigh zijn van dit Gespan gedragen.
’t Getal alleen ons doet verwondren van de Wagen:
Noch meer ’t gewicht van dien doet schricken ons verstant;
Oranjen is daer eerst des Hemels liefste pandt:
(5) Den broeder van den Heer der Deenen is daer mede:
Graef Hendrick: oock die naest zijn Broeder is de tweede
Daer onse saeck op steunt: en ’t Huys van Nassous eer,
Veel krijghsliê wijt beroemt, en Duytsche Vorsten meer:
Den Heer van Busenvael die is daer oock t’aenschouwen
(10) Des grootsten Konings beelt, mijn çiersel en vertrouwen:
Den bloem van Engelandt en Vranckrijck vroom gemoet,
Zijn tegenwoordigh daer, en ’t Hollantsch edel bloedt.
Den Spanjaert is getuygh gevangen hier te landen,
Die ooyt was Admirant der Arragonsche stranden:
(15) En onder al het vreemdt dat hier is omgegaen,
Van sijn Gesanten, sal den Keyser dit verstaen.
Want wat wil ick hier doch de Stuurluy gaen verhaelen,
En ’t Wage volck, en die ’t zeyl hoogen en doen dalen?
Soo ick my noemen nu by sulcke Heeren magh,
(20) ’t Is moogh’lijck dat men my meê onder allen sagh.

Aen den Gevangen
ADMIRANT.

O Konincklijcke Stam van Arragon, die Kleve’,
En al ’t Westfaelsche landt nu lestmael hebt doen beven,
En ’t water daer den Rijn sijn eerste hoornen staen:
Hoe haest is uwe pracht Mendoza nu vergaen?
(5) In onses Vorsts Triumph wert ghy geleydt gevangen,
De Wagen die u voert is met een zeyl behangen,
En hadt ghy sulcken een gehadt op ’t Vlaemsche strandt,
Ghy had misschien onvloôn des Overwinners handt.


De Zeilwagen van Simon Stevin, naar de Latijnsche gedichten van Hugo Grotius. Gent 1846. [TMD 224]
Gebruikt exemplaar: KBH 763 K 19.
(In dit boek is naast de Nederlandse vertaling door Prudens van Duyse ook de Latijnse tekst uitgegeven.)

Eerste Puntdicht.
Aen Prins Maurits.

O Vader van de Nederlanden,
Wiens vuist naer ’t wrekend lemmer greep;
Voor welken hy, die in zijn handen
Een halven wereldbol verneep,
Terug krimpt, wil ’t de zorg gedoogen,
In hof en heir u toegevlogen,
O Maurits, onvermoeibre Vorst!
Aenhoor wat op den Wonderwagen,
Met linnen wiek door ’t ruim gedragen,
My stroomde uit diepverrukte borst.

De tijd genaekt met reuzenstappen,
Waerop ik, met verheven broos
Voorttredend, u zal tegenklappen;
Als Turnhout u tot schild verkoos,
Na ’t, afgestreên, zijn trotsche wallen
Voor uw bazuingeschal zag vallen,
En Vlaendren voor u boog. Verschoon
Dit zwakke lied, weldra vervangen
Door statelike zegezangen,
En weze uw gunst mijn lier ten kroon!

II.
Leeuwen draefden, door Cybeel
Stout geslagen in ’t gareel;
De Aedlaer droeg op breede vlerken
Jupiter ter hemelperken.
De Dolphyn sneed, fier de kruin
Opgeheven, met Neptuin
Door de zee; by ’t muilen-sporen,
(’t Voorhoofd trotsch op dubblen horen)
Reed de Zuster van de Zon
Naer uw sponde, Endymion!
Herten dreef Diana henen;
Venus, in de lucht verschenen,
’t Duivenpaertjen, of de Zwaen,
Ook der Muzen teedre liefde.
Met een Paerdenspan doorkliefde
Phoebus d’open hemelbaen.
Woeste Mavors zweepte mede
Rossen, pletterend de Vrede.
Hermes koos den wakkren Haen.
Triptoleem deed vreesbre slangen
Aen zijn minste wenken hangen
Onder ’t ploegjuk: Proserpyn
Zag die onderdanig zijn,
Als haer oog gebiedend vonkelde.
Het voorzichtig dier, ten toon
Door Saturn gesteld, omkronkelde
Uwen staf, Apolloos zoon.
Pauwen, by het oogstaert-wemelen,
Trokken de Godin der hemelen.
Door de thyrsen voortgespoord,
Rolden tigers Bacchus voort,
’t Eeuwig blonde hoofd omslingerd
Met het loover van den wingerd,
By des Saters huppeling,
In een uitgespatten kring.
Maurits heeft alleen voor wagen
Winden, in ’t gareel geslagen.

III.
’’ ’k Beken (riep de Iber uit), o Batavieren!
        Stout heerscht gy op der golven baen;
Maer wyken zult ge in ’t veld voor mijn banieren:
        Dien weg ziet gy niet openstaen
Voor ’t bolle zeil, of voor des Austers gieren.’’
        O dwazen, wat verdoolde waen!
Ons is ook ’t veld: niets blijft u, Soudenieren.
        Is Leydens zege uw geest ontgaen,
Ziet dan de zeilen van de Scheepkoets zwieren.
Zoo Batoos telg ’t bevel slechts uit wil stieren,
        Wordt de aerde ook Oceaen.

IV.
Wy, Batavieren, wy beploegden ’t ruim der baren,
Zoo verre de Oceaen zyne armen slaet om de aerd.
Zag Gibraltar de vloot des Amstels nadervaren,
Ook de Arabier aenschouwde ons moedig waterpaerd,
In Magellanesstraet, trots stormen, rotsen, kolken;
Op Javaes woeste golf, en Ganges gouden vloed,
En waer de winter heerscht by eeuwig grauwe wolken,
En eeuwig yskristal, ten zetel van zijn voet.
Op gantsch den Ocean bleef ons geen eereloover
Meer te vrybuiten: zie! wy zeilen ’t aerdrijk over.

V.
Als een schip door zee, al dobbrend, by genegen winden snijdt,
En door ’t kunstige bewegen ’t tegenbruisend nat bestrijdt,
Rijst dit somtijds berggewyze: de opgestoven afgrond loeit,
En de kiel, ten trots der winden, ligt daer pal en vastgeboeid.
Dit zag Maurits; hy, die de aerde, die het starrenrijk doorpeilt,
En hy wil niet dat het vaertuig ruste, als op een klip verzeild.
Neen, hy wil niet langer dulden, dat het werkloos windenchoor
Zich de vleugelen zie knotten, en zijn heerschappy verloor.
Maurits sprak; reeds staet daer ’t vaertuig, dat op zee of aerd’hem voer’.
Is ’t een schip, of is ’t een wagen, met een dijssel of een roer?
Schonk men masten aen den wagen? Schonk men wielen aen het schip?
’t Vaertuig glibbert over d’oever, vry voor waterberg, of klip.
Onder ’t zwaer gewigt niet buigend, dat het voert in zynen schoot.
Aen den steven zit held Maurits, Maurits door den geest ook groot;
Maurits, die met kalme blikken op de zee en aerde staert,
En den staf op allebeide zwaeit, met hulpe van het zwaerd.
Eéne stond (om ’t ruim te aenschouwen, zoo voorspoedig afgeleid)
Wendt hy ’t aengezicht daer henen, in ontzachtbre majesteit;
Schoon de stormige oever davert, schoon de wind in ’t aenschijn snort,
Uit het Noorden opgebroken, met de wieken onverkort:
Maurits laet zijn blikken waren langs den naesten Oceaen,
En ten minste driemael trager ziet hy ’t snelste vaertuig gaen.
In de golven, op den strande vaert, door stroom noch zand beklemd,
Wagenschip of Scheepkar even: deze vliegt, het gene zwemt.

VI.
Hy, die de vliegende Koets mag zien op het strand der Bataven
        (Wen nu de brandende zee deinst, met bezwykende golf),
Baer, waer nauw eene baen zich ontsluit, en heerschzuchtige Tethys
        Prest van den eenen kant, en van den andren tot duin
’t Oeverzand rijst, ziet verbaesd, haer schichtig by gunstige winden
Dryven, en laten geen spoor van hare glippende vaert.
En wat waer het, zoo langs ’s Oceaens onafmeetlyke velden,
        Tot onafzienbare baen ’t ruime daer grootsch voor haer lag?
Dan zou de Koetse gewis, tot spijt der onzekere winden,
        Zelfs by hun schuinschen tocht, stout nog de reize bestaen.
Ja, waer’ de wind ook vyandig, de vaerder (gelijk de Bataef doet)
        Wendde in beurtlingschen zwaei ’t wederom zwellende zeil.
Wie, die het ernstige werk van Maurits niet zoude bewondren,
        Steekt er alreeds zoo veel nuts in zyne uitspanning alleen?

VII.
O gy, die de Chimeer zoo stout ontkennen dorst,
                Van drakensteert voorzien, en leeuwenborst,
En Apis, wien half mensch, half os de wierook steigerde,
                Aenschouw (waer ge ook geloof aen weigerde
Te slaen) dit saemgemengd gewrocht, dat ginder koomt.
Zie schoot, en wiel, en mast, en zeil, en roer, en steven;
                Zie ’t Schip, door winden voortgedreven,
                        Door ’t radspan ingetoomd:
Een wonderwerk, waervan nooit de oudheid heeft gedroomd.

VIII.
Hy, dien het Oost bemint, voor wien het Westen beeft,
Zijns Vaders wreker, de beschermer van den lande,
        Zeilt in een wagen langs den strande,
Bestoken door de zee, die toornig naderstreeft.
Zijn wielen ploegen ’t zand: by koele Westerwinden,
Bruist ’s Austers ademtocht in d’opgezwollen schoot
Van ’t zeil: de Wagen schijnt de ruimte te verslinden;
Terwyl er menig windgenoot
Tot riem en spaen verstrekt, om door het zand te zwalpen,
Ontdekt hy, en verliest steeds nieuwgerezen Alpen.
’k Zag op twee uren tijds niet minder ingekort
Dan veertien mylen; ’k zag de wondre Scheepkoets wiegen,
En, door geen golf omwoeld, snel als de winden vliegen.
        Al wat op vinnen snort,
        Of rent op vleugelen,
Strijkt voor dit kunsttuig. Door geen hinder te beteugelen,
Vliegt, overheerschende het aerdrijk en den vloed,
Slechts Maurits zegekar met bliksemender spoed!

IX.
Min verstomde elk strandbewooner, wen te Katwijk aen de reê
De onafmetelyke walvisch, uitgesmeten door de zee,
Lag gestrekt, als toen de landman uitriep, na hy ’t wonderwiel
Met de zeilen heen zag snellen: ’’Dit, dit (op myne arme ziel!)
Zag ik gantsch mijn levensdagen op het water, noch op de aerd.’’
En te recht: hier voor dooft Pallas schepping, Argoos fier gevaert.
Ja, men zegt, dat op die zeilkoets onlangs zelf Neptunus kwam,
Langs de baren, met den elger in de vuist, verschriklijk gram.
De aerde beefde van des elgers forschen bons, als van d’orkaen,
En men zag de water-Nymphen rond de koets ten danse gaen.
Triton toette op krommen horen, en de winden allegaêr
Speelden, fladderden vriendschaplijk, by het dartlen van de baer.
Aen Neptunus heerschappye, Aeolus, beweest gy eer,
Zoo gy dacht: gy waert bedrogen, maer bedroogt u niet te zeer!

X.
Terwijl deez’ wonderkoets langs de aerd
Voortfladdert, ziet haer in zijn vaert
By ’t naderen van strand en baek,
Een zeeman, met verbleekte kaek:
’’Geen strand meer (roept hy): Oceaen
Zoo ver, zoo ver myne oogen gaen.
’t Is met het Vaderland gedaen!’’
Neen, beste makker! geen gevaer
Begrimt u: Maurits is nog daer.
Die wagen, met zoo fiere kruin,
Voert Maurits nog, en zijn fortuin.

XI.
Ga, Windgespan, die ’t eindloos luchtgebied
Doorrent, en ’t aerdrijk aen uw voeten ziet,
En toch de dienst des Bataviers u wijdt.
Stijgt hooger dan uw hoogen zetel! Rijdt
Ter starren heen, en meldt aen ’t Godendom,
Dat de overwonnen, aerd van eerbied stom,
Vóór Maurits ligt, en dat hy d’Oceaen
Wist zonder drietand, in den band te slaen.
Ja, dat hy zelf (o wonder nooit gezien!)
U met zijn zegescepter wil gebiên;
Zoo dat alleen de hemel overblijft,
Waerheen hy eens vol heldengrootheid drijft.
Dan, Holland wenscht dat zulks maer spade zy:
Hy blijve op aerd nog lang; hy blyve ons by,
Te vrede, dat hy, op verheven strael
Van ’t zielenoog, de hemelen doordwael’,
De Zon- en Maen- en Starrenloop bespied’,
Berekene, en op ’t spoor stapp’ van Euclied
En Archimeed; en burchten overal
Neêrdondere, by wraektrompet-geschal.
Lang streele ’t hem, dat volk en raed te saem
Hem Neêrlands Vader noemt, een heilge naem!
Moog’ hy nog vaek Hispanjes overmoed
Verpletteren met zynen reuzenvoet,
En voere hem voor ’t oog van Nederland
Deez’ Wagen rond, d’olijftak in de hand!

XII.
Had vroeger eeuw met zulk een vond zich zien verryken,
Wie had er dan gevreesd voor de onafmeetlijkheid
Des zondvloeds? - Zoo men slechts die koetse wil bestryken
Met ondoordringbaer pek, is zy tot schip bereid.
        Door de golven kan ze streven,
        Langs den bodem kan ze zweven.
Men vreez’ geen noodloot meer, of ’t zeil langs de aerde wieg’,
        Of ’t wiel op ’t water vlieg’.

XIII.
Door de winden voortgedragen
Langs de golven, op den grond,
Geef my enkel zulk een wagen,
En ik vaer den aerdbol rond.

XIV.
Omkroon, o Jupiter, my ook met starreglansen;
’t Zal de eerste koets niet zijn, die blinkt aen de oppertransen:
Twee wagens pryken daer. Al stelde my uw hand
In ’t Noord, opdat geen golf mijn wielen moge omspoelen,
Geen nood! Ik leerde reeds my aen de zee ontwoelen,
En droog doorloop ik ’t vlak van ’t onafmeetbaar strand.
Zoo kome ik nooit in ’t oord van Hercules pilaren!
Zoo moge ik verre van Hesperië steeds varen!
Gun my ook de eereplaets, geschonken den Dolphijn,
Arions vriend - den Ram, waer Helle zich aen kleste -
Den blanken Stier, waerop Europe’s min zich vestte;
Of is’t min eer, zoo’n held tot oeverpaerd te zijn?

’k Verg daerom niet alleen die schittrende belooning:
Mijn snelheid is mijn kroon. In uw bestarnde wooning
Versteek’ geen Starrebeeld my van dien zegepalm:
Geen klepprende Adelaer; geen Zwane, Leda lievend;
Geen Perseus, ’t luchtperk met gewiekten hiel doorklievend;
Ja, geen gevleugeld Paerd, fier op der Dichtren galm.

Wie ’t paerdespan eerst vond mag, nachtflambeeuw, ginds flonkeren:
Wilt gy den luister van het Wagenschip verdonkeren?
Zie Argo (de eeuwge kiel!) barnt aen de hemeltin,
Zy, die slechts golven ploegde! En mocht ge onbillijk weigeren,
’k Behoef geen bergen, als de reuzen, om te steigeren
Tot u: my voere dan de wind ter starren in!

XV.
Acht en twintig droeg de Wagen,
Die voor zeilschip tevens geldt.
Fier mocht de achtersteven dragen
’s Hemels wellust, Nieuwport’s held.
By dien wakkren landbehoeder
Zat des Deenschen Konings broeder,
En wie na den Prinse treedt,
Fredrik-Hendrik, in ons leed
Onze nieuwe hoop en bystand;
Met nog vorsten, uit den tronk
Der Nassauwers, en den vyand
Vreeslijk om hun heldenvonk.
Gy ook, Busenvael, mijn luister,
Die des franschen Konings beeld
Trouw weerkaetst: naest de echte teelt
Van den Celt en Pict, die kluister-
Schuwen, en de schoone blom
Van Bataefschen edeldom.
Gy bleeft aen dit schouwspel hangen,
Trotsche Spanjaert, krijgsgevangen,
Die den staf van Admirant
Over ’t schoon Hesperisch strand
Zwaeide, met manhafte hand.
Gy, Germanjes afgezanten,
Zaegt, met blikken t’ alle kanten
Snellend, ook den wondervond,
Niet den minsten van dien grond.
Wat zou ik de stuerliên tellen,
En de wakkere gezellen,
En wie by het vreemde roer
Ter besturing zat te loer?
Zoo ik na die groote namen
Me om den mynen niet moet schamen,
’k Melde, als blyden tochtgenoot,
        Huig de Groot.

XVI.
O bloed van Arragon, Vorst, voor wiens bliksemslagen
En Kleve sidderde, en de ontzachelyke Rhijn,
Mendoza, gy verhoogt uws vyands zegewagen:
Hoe spoedig zonk uw trots, versmolt uw vreugd tot pijn!
Der winden kerker neemt in houten ingewanden
U op; gy wiegt, en vliegt in ’t Wagenschip langs de aerd
        Met vaste vaert.
Vorst, hadt gy ook zoo’n koets bestuert op Vlaendrens stranden,
Wellicht ontsnaptet gy aen ’t zegeryke zwaerd.

XVII.
Een enkle voerde een ongelijkbren waterwagen:
Door zulk een vaertuig wordt nu gantsch een stoet gedragen.

XVIII.
Wat ziet ge, O Phoebus, neêr op aerde
        Verwonderd! - Ja, zie vry:
Zoo gy met zulk een Zeilkoets vaerde
Nog spoediger reedt gy.

XIX.
Deed Tiphys ’t schip de wiek in bare zee verbreiden,
En Jupiter in ’t oord, waer ’t starrenchoor ontbrandt,
Stevin’s ontembre geest bestond iets meer dan beiden:
        Hy wil: zijn Schip vliegt door het zand.

XX.
Men ziet te Schevening een van de Wagens pryken,
En d’andren, hier gemaeld, als kunststuk hem gelyken.
        Stevin, wiens geest en yvervolle moed
De Weeg- en Cyferkunst, als schepper, kon verryken -
                Stevin, die eerst der zeeën vloed
                En ’s aerdrijks omzwaei heeft bevroed,
        Beval het zeil zich d’oever te vertrouwen.
Van Geyne’s groefstael geeft ons d’andren ook te aenschouwen.
Bedrieg ik my, of vliegt (waer in zijn heerlijkheid
                Deez’ nieuwe Wagen is verschenen)
De bulderende wind reeds naer zijn zeiltop henen,
En voert, als zijn’ genoot, hem naer de onsterflijkheid?

XXI.
Vrees niet voor ’t lot van Icarus,
Al rolle ’t rad ook dubbel snel.
Want vliegen kunt ge als Dedalus,
Bestuert ge maer den Wagen wel.

XXII.
Gy ziet dit groene meir, door ’s kunstnaers hand geschapen -
Dien kronkelende vloed, die rijst en nederzinkt,
        Als daer, waer, by des afgronds gapen,
Het forsche golfgeklots met vreesbre woede klinkt.

De looze netten zijn ten zeebuit uitgesmeten;
’t Geschilderd scheepje ploegt die onafmeetlijkheid.
        De visscher denkt, by ’t strand gezeten,
Aen ’t schubbig kroost der zee, waerop de huisdisch beidt.

Gy, die hier ’t lustbedrijf der Batten moogt aenschouwen,
En niet hun wonderwerk, gelooft uwe oogen licht.
        Maer, zie! een koets, by ’t zeilontvouwen
Door ’t windenheir slechts achterhaeld, snelt als een schicht.

Ter nauwer nood raekt zy den grond, terwijl zy ’t vlugge
Toesnorrend windgebruis in ’t bolle zeil vergaêrt:
        De klepper, wien van hals en rugge
Het zweet ontdroppelt, volgt vergeefs haer reuzenvaert.

De ranke jachthondtroep, met afgetobde lenden,
Bezwijkt, door zonnegloed van dorst gantsch afgestreên.
        De aenschouwers van dien Wagen wenden
Eéne enkle stond den blik er af - en hy verdween.

Zoo praelt het kunsttafreel, met stoute hand gedreven,
De Gheyn, in stalen plaet! Wie of hier zingen wil?
        Men ziet het levend wonder zweven,
En staet er voor verstomd. Verrukte Lier, zwijg stil!

LOOP DES ZEILWAGENS.

Ik zing iets wonders, maer dat menigeen aenschouwde;
Dat ik betwijflen zou, had ik het niet aenschouwd.
Daer, waer de bodem, dien de Batavier bebouwde,
Naer ’t Westen zich verbreidt, scheurt ons het zwalpend zout
        Van ’t neevlig Brittenland; daer strekken
        Zich de akkers uit ten oeverboord,
Dien vader Oceaen wil beurtelings bedekken
Met zynen groenen dosch. Hy zelf heeft in dat oord
        De pael gesteld, waerin zijn plassen
                De velden overwassen,
        Of rugwaert vliegen op zijn woord.

Daer heft, niet verre van den Haeg, ’t bly Scheveningen
Het duinenryke hoofd, en roemt zijn vischvangst. Daer
Loopt de effen oeverbaen langs Petthem, en zijn klingen,
Die veertien mylen telt. Hy, die een draver waer’
Als Iphiclus, kon nauw, met wieken aen de hielen,
Haer op dien tijd betreên. Daer zouden ’s Wagens wielen
Nu wentlen. Elk zit neêr: zoo ver het oog verdwaelt,
        Slechts duinen, oever, zee, en hemel.
Pas zwelt het klettrend zeil by ’t windgebruis, reeds daelt,
        By ’t ons omdansende gewemel,
                De vuerbaek neêr.
Als verontwaerdigd om die zege, zucht het heir
        Der winden, morrend in den hoogen.
                Zoo sijffelt, afgevlogen
Van ’t trillend koord, de pijl, die ter verwoesting snelt,
Geschoten door den arm van een Sarmaetschen held.
Zoo sist de zwavelgloed, al buldrend losgebroken,
        Als Nassau, met den donder in de vuist,
Langs de oevers van den Rhijn de siddering doet spooken.

Wanneer nu de eerste wrok des winds was uitgebruist,
        Wanneer wy, voortgedreven
                Langs vaste baen,
Voortwemelden, by ’t gram gebrom van d’Oceaen,
Scheen ’t rustloossnorrend wiel van ’t windenheir begeven;
        Als of ’t de koets niet volgens kon,
En ’t was alom zoo zwoel, waer zy ons henenrukte,
Als wen het windeken verkwijnt by zomerzon,
                Die hem den adem jukte.
        Het wiel beschaûwde nauw den grond,
Ten zy als ’t mulle zand ’t vertraegde ééne enkle stond.
Nu viel een stofwolk, als een dwarrelwind gestegen,
                Op ons ter neêr.
Dan vloog een schelpenjacht ons in het aenschijn tegen,
                Gelijk by storremweêr.
        Te Katwijk, dat de naem der Katten
Voor ’t laetste nakroost leven doet,
        Uit welker tronk de aloude Batten
        Geteeld zijn, trotsch op d’eigen moed,
        Stond eenmael Caius gryze toren;
        Severus koornaerd lag er meê.
        Van allebei geene enkle sporen:
                ’t Is alles zee.
        Zelfs ’t puin bezweek: dan, waertoe klagen!
Of dempte niet de Tijd, met zyne ontzetbre vuist,
De monden van den Rhijn, die in verzwolgen dagen
        Vol majesteit daer heeft gebruist?
Daer vaert de Wagen nu, waer ’t ranke bootje eens vaerde,
        En ’t strand met effen pade lacht.
Hy nadert Noordwijk, dat een’ waerden Dichter baerde:
U, Dousaes heilge wieg, werd onze groet gebracht.
’k Wou Sandvoorts tempeldak aenschouwen, en ik staerde,
                En ’t was niet meer.
O Egmonts grijs gesticht, waer vorsten uit ontsproten,
Die, als der Godsdienst wieg, omvonkeld zijt met eer,
U is, met vliegend zeil, de mast voorbygeschoten
(Geen vogel is zoo snel, die d’Oceaen doorwaert).
Verstomde ’t schimmenheir uws puins niet by die vaert?
Het scheen, als gingen zeegedrochten hier aen ’t bassen.
        Wie kent er ’t Hondsbosch niet,
Om schipbreukramp altijd des vaerders bang verdriet?
        Niet verre van die streken schiet
        Een woud omhoog, der golf ontwassen,
        Die machtloos aen zijn voeten knaegt.
Geen ander oord, waer meer gevaren u verrassen.
Waer’ geen ontzachelijk gevaerte er opgedaegd,
        Reeds lang zou daer de golf weêr grommen.
Schoon steen en eik ze terg’, ligt steen en eik daer neêr-
Gestort, steeds vruchteloos door kracht van armen weêr
                Omhooggeklommen.
Hier staen we: een hoogte rijst, die Pettems oever scheidt;
’t Lucrijnsche strand gelijk, waer ’t oog wellustig weidt
In vergezichten, zielverrukkende tafreelen.
        Waer de afgrond woedde, ziet men geelen
        De milde korenairenschat,
En in de verte kromt en kronkelt Flevoos nat.
Wat tijd behoefde er, om die streken te doorsnellen?
                Een dubbele uer alleen.
Zoo krimpt het oord in voor ’s Lands Held, en zijn gezellen -
Het oord, Hispanjes schrik, al is het nog zoo kleen.

Statius: At nunc quae solidum terebat,
        Horarum via facta vix duarum.
De baen van éénen dag krimpt tot twee uren in.

Aantekening van Prud. van Duyse:
Het verhaal van de zeilwagen speelt ook bij den beroemden romanschrijver Sterne, een der oorspronkelijkste navolgers en letterdieven dien Engeland te roemen hebbe. Even als Erasmus wist hy de doctorale bonnet aerdig met de belletjes der zotskap te omhangen. (het personage oom Tobias).
Over het einde van zeilwagen zie Meerman’s uitgaven van H. de Groot’s Vergelyking der gemeenebesten.

Er is ook een vertaling van XIX. gemaakt door J. Vollenhove, die getrouwd was met een kleindochter van Stevin, Catharina Rooseboom (blijkens een plaats uit de dichter Geeraerd Brandt.) (Zie ook Verhaeghe, Voorlezing op Stevin, blz. 66):

Een stuk van Tifis eerst gebouwd, doorsneed de baren;
’t Quam door Jupijns bevel de starren ingevaren:
Een zeilend schip te lande is ’t Konstwerk van Stevyn.
Want zulken wonder wrocht noch Tifis, noch Jupijn.

Continue

Uit: Hugo de Groots Bewys van den waaren Godsdienst. Mitsgaders zyne andere stichtelyke gedichten, en gesangen. Den derden druk. ’s Gravenhage, Johannes Topgerloo, 1683. GBR 1353 G 14. P. 194.

Het onsen Vader:
Op de wyse van den CIV. Psalm.

O Vader ons die in den Hemel woont,
Aen uwen naem sy alle eer betoont.
Uw rijk toecom’, uw wille zy van waerde
In ’t hemelrijk en ook hier op der aerde.
U is bekent ons dagelyksche nood:
Geeft huyden ons ons huydendaeghsche brood.
Vergeeft ons schuld, gelijk wy ook vergeven
Wie dat yet quaeds heeft tegen ons bedreven.
    Leyd ons ook niet in al te swaren strijd,
Maer uit genaed’ ons can het quaed bevrijd.
Rijk, kragt en eer zijn u in d’eeuwigheden.
Laet Amen dan het slot zijn der gebeden.

Continue

Uit: Verscheyde Nederduytsche Gedichten, van Grotius, Hooft, Barlaeus, Huygens, Vondel en anderen. Versamelt door J.V., J.S., T.V.D., B., G.P., C.L.B. [Deel 1]. t’Amsterdam, voor Lodewijck Spillebout, 1651. [Deel 2:] Verscheyde Nederduytsche gedichten, van P. C. Hooft, C. Huygens, C. Barlaeus, Tesselschade, Vondel, Vander Burgh, en anderen. Het tweede deel, verzamelt door J. V. M. [= Geeraert Brandt]. Amsterdam, Lodewyck Spillebout, 1653.
Deel 1, p. 19 - 21 [UBL 1198 F 10].

KLAGHTE
DER
VROUWE van MECHLEN,
OVER
De Min des Princen van Oranje.

Num lachrymas victus dedit, aut miseratus amantem est?
VErslagen droevigh hart, dat in uw jonge jeught
Soo langh genooten hebt met lust des werelts vreught,
Begint, want het is tijdt, u daer van af te wennen,
                                En uwen staet te kennen.
(5) De tranen die ick stort, en al mijn droeve suchten
Zijn van onrechte vreught nu leyder rechte vruchten,
En mijn ellende komt om dat ick, onbesint,
                                Heb al te veel bemint.
Met recht magh ick my dan beklagen van dien dagh,
(10) Doen ick het doelwit eerst van mijne Minne sagh,
Den nacht vervloeck ick oock, dien my in ’t lijden bracht,
                                Als ick het minst bedacht.
Och eertijdts vol geneuchts maar nu seer droevigh leven,
Dat toen my d’eer verliet, my noch is by gebleven,
(15) Hoe raeckt ghy aen uw doodt, de waere medecijn
                                Van soo veel sware pijn.
Dees wijtvermaerde plaets die soo veel vruchten geeft,
Daer nu soo menigh Paer in reyne liefde leeft,
Streckt my maer tot verdriet, en al wat ick aenschouw
                                (20) Vermeerdert slechts mijn rouw.
Wie kan my verr’ van hier in zee een eylandt toonen,
Daer ick magh gaen alleen met mijne droefheyt woonen,
Daer man noch vrouw en komt, en daer ik geen vermaen
                                Van liefde zal verstaen?
(25) Wegh Peerlen, en Gesteent, en al het Hoofs gelaet,
Wegh zijde vol van goudt, die my soo diere staet;
Want naer mijn eers verlies en kan mijn niet vereeren,
                                Als droeve swarte kleeren.
Mijn Heer, wiens grootheyts glans my zo ver heeft bezeten,
(30) Dat ik om uwentwil mijn zelve heb vergeten,
Verwondert u doch niet dat een bedroeft gemoedt
                                Geen liefde meer en voedt.
Ick dacht dat ghy soud zijn soodanigh t’ mijnewaert,
Als ghy tot aen het end des werelts zijt vermaert;
(35) En dat uw Edel hart en lichtgeraeckte sinnen
                                Gestadigh souden minnen.
Die u den krijgh aendoen, en vyandtschap bewijsen,
Die moeten uwe trouw en uw genade prijsen.
Maer wat hebb’ ick misdaen, die deught die hen geschiet
                                (40) Gevoelt mijn liefde niet.
Wanneer daer yemandt is die uw triumphen telt,
Seght dat hy my daer bij als een gevangen stelt:
Maer elck bedanckt hem seer die by u is gekomen,
                                Alleen ick uitgenomen.
(45) Waer zijn de diensten nu die ick te hooren plachte,
Verr’ boven mijnen staet, verr’ buyten uw gedachten,
De woordekens die my gelooven deden ras,
                                Dat ick de liefste was?
Waer zijn de kusjes nu, waer is dat klare licht
(50) Dat tot my straelde staegh van uw ontfonckt gesicht,
’t Gebedt dat ghy my deed om over u t’ ontfermen,
                                ’t Omhelsen, en ’t omarmen?
Gelijck ghy my dus langh gesocht hebt sonder rusten,
Soo ben ick nu te veel voor uw versade lusten;
(55) Jae d’eerste die ghy vindt, het zy wie dat het zy,
                                Die treckt uw hart van my.
Nochtans doet ghy my goet als ick het wel bedocht,
Meer nu ghy my verlaet, als doe ghy my besocht;
Want als men ’t recht bedenckt, uw vrientschap is mijn schade,
                                (60) Uw ongenaed, genade.
Vaer wel dan Prins, vaer wel, ick wil u liefde dragen,
Maer liefde zonder vleck, de reste van mijn dagen.
Ick wens voor my de doodt, en dat noch buiten my,
                                Uw ’t leven vrolijck zy.
(65) Tot dat ghy eene vindt die van u zy geacht,
In liefde my gelijck, maer hooger van geslacht;
Die d’eere magh geschiên van sonder schaemt of vresen
                                Altijdt by u te wesen.
Ghy soete kinderkens uyt mijn onecht gebooren,
(70) Het moeyt my dat ghy staegh mijn droefheydt aen moet hooren,
Besonder als ghy vraeght, wat Moeder is ontmoet,
                                Dat haer soo treuren doet?
Uw Vader is ’t alleen waer over dat ick klaegh,
Om dat hy is te hoogh, of dat ick ben te laegh:
(75) Ghy zijt hem seer gelijck, behalven dat uw oogen
                                Betoonen meer meedoogen.
Jonckvrouwen, die my plaght, als u gelijck te eeren,
Laet ick uw spiegel zijn, om u een les te leeren:
Uw meerder eert altijdt, maer verre van hem wijckt,
                                (80) En soeckt dat u gelijckt.
Denckt hoe dat Icarus dat vliegen heeft betaelt,
Die van de Hemels hooght’ in ’t water is gedaelt,
Door dien het vyer der Son, die hem te nae quam schijnen,
                                Sijn vlercken deed verdwijnen.
(85) Wacht u voor ’t eerst gespreck en ’t heymelijck verkeeren,
Pooght niet alleen het quaet, maer d’oorzaeck self te weeren;
En denckt dat die u mindt, die altijdts allermeest
                                Hier voor uw oneer vreest.

Continue

Uit: Oovergebleeve rym-stukken, of vervolg der versen, van en op de Heeren en Meesters Jan, Huyg, Willem, en Pieter De Groot. Met eenige hier en daar op zyn plaats ingevoegde van de uytgever der zelver. Delft, Andries Voorstad, 1722, p. 130-133.

VERSOEK-SCHRIFT VAN MARIA van REYGERSBERG,
Om LOUVESTEYNS Uytgang.

MYn Heeren, die van ider Landschap zyt gezonden,
Op dat ge haaren wil en meening zoud vermonden
    Doorlees* tog deezen brief, doorlees dien met verstand,
    Welk’ een gevange Vrouw u stellen doet ter hand.
(5) ’t Is niet alleen uw werk des vyands magt te stutten,
Dat zijn gewaapend’ volk’ geen schaa doe, nog geschutten,
    Of niet een kloek gemoet een inbreuk te bestaan,
    Of met een goed beleyt een plaats te tasten aan;
Maar ook is het uw werk voor alle dingen t’ agten
(10) Op uwes volks bestuur, op de bedroefde klagten,
    Op ’t schreyen van den geen, die ongelijk geschied,
    Op haares zugten, welk’ ge ’t spreeken als verbied:
Zie dan regt dit geschrift, maar ziet het met meedoogen,
Niet met een zuur gezigt, of dwers gedraayde oogen,
    (15) En zonder een’gen haat; het komt van Louvesteyn,
    Daar een bedroefde Vrouw zig zelven vind alleyn,
Die ’t pak nu, ’t welk ze pleeg met haaren man te draagen,
Moet draagen zonder hem, om dat z’ hem heeft ontslaagen;
    Die grooten zwaarigheyd en banden moet uytstaan,
    (20) Om dat zy an haar man een goet werk heeft gedaan.
Laat dan mijn droeve stem nu koomen tot uw ooren,
En niet alleen dees muur, maar ook uw hert, doorbooren;
    Ontslaa me van dit slot, belet niet dat een wyf
        Hem, daar haar ziel is by, ook volge met het lyf.
(25) Wat zou ’t u konnen schaan, dat gy me vry zoud laaten:
Wat kan mijn lyden u, wat mijne banden, baaten?
    Wat eer is ’t u, dat gy een Vrouw gevangen houwt,
        Die hem is trouw geweest, wien zy eens had getrouwt.
Hier helpt geen hardigheyd, zie nu, of gy met minnen,
(30) Of gy met zagtigheid iet op mijn man kunt winnen:
    Gy kunt hier eenigsins mee krygen zijnen zoen:
        Geloov’ me, hy zal veel om zulk een huysvrouw doen.
Wil uwen hoogheyd met zagtzinnigheyd bekleeden;
Wil uwes grootheyds lot tot wel te doen besteeden;
    (35) Laat by u booven zugt de roede zijn geagt;
    Laat uwe goetheyd zijn zo groot als uwe magt:
Denk eens, waarom het is, dat ick alhier zou blyven:
Heb ick met mijne hulp uw vyand ooit gaan styven?
    Heb ick ooit teegen u gegeeven een’gen raat?
    (40) Heb ick u ooit gezogt te stooten uyt uw staat?
Og neen, al mijn misdaad, om welk’ ick ben in banden,
Zou zijn, dat ick mijn man verlost heb uyt de handen
    Van haar, die in zijn kruys verblyded’ haaren geest
    Hem houdend’ in een kooy, gelijk als een wild beest.
(45) Het Vrouw-volk van Toskaan’ is nog in groote eeren,
Om dat ze haare mans verlosten in haar kleeren,
    Haar naam, lof, prys met and’rer oover al verbreyt;
    Maar niemand heeft dees’ daad dan ick alleen beschreyt.
Het was een and’re zaak, indien ick uw soldaaten
(50) Met geld had omgezet om vry mijn man te laaten;
    Indien hy met gewelt van ’t huys was vry gerogt,
    En zijnen vryheyd had met imands doot gekogt:
Het was een and’re zaak, had ick hem u benoomen,
Eer dat hy door uw uytspraak vonnis had bekoomen:
    (55) Dit zijnde nu geschied, is ’t vremt dat ick, geport
    Door liefde, zijnen straf een weynig heb verkort?
Een weynig, zeg ick; want hy kon niet langer leeven,
Om dat men hem ’t genot des lugts niet wilde geeven,
    Om dat men hem benam gesprek van vriend en maag,
    (60) Om dat men hem op niews nog quelden alle daag.
Een ding is ’t, dat men my alleen nu voor kan wenden,
Dat mijne man bestaan heeft d’Hoogsten Magt te schenden,
    En dat, wie een misdaad’gen zonder last ontslaat,
        Den schuld, voor welk hy had te boeten, op zig laad:
(65) Maar waar is tog gehoort, dat eenig volk die wetten
Voor vrouwen ofte voor dienstbooden ooit ging zetten;
    Een vrouw verdient geen straf, die hier wat teegen doet;
    Al was dit quaat, haar liefd’ en trouw die maaken ’t goet.
Hier by komt, dat mijn man zegt, dat hy is onschuldig;
(70) (Waarom hy ook zijn kruys gedraagen heeft geduldig,)
    Dat hy nooit heeft in ’t land een Hoogsten Magt gekent;
    Dat Hollands trouwe dienst hem bragt in dees’ ellend’:
Dit zeyd hy en nog meer, bekleet met goede reede;
Waar meede mijn gewiss’ als nog wel is te vreede;
    (75) Te meer, als ick bedenk’ den onverdienden haat,
    Die my om zijnent wil alleen te draagen staat.
Waarom is ’t dan, dat ick u niet en kan beweegen,
Om my te laaten los? ten diend’ niet meer verzweegen:
    Het zwygen helpt tog niet, ick moet het zeggen uyt,
    (80) Wat kan men my meer doen, als dat men my vast sluyt?
Ge hebt mijn man bewaart met muuren en bolwerken,
Niet om zijn misdaads wil, maar om den Staat te sterken,
    En houd me nergens om als nu in banden, dan
    Om zo den hand en tong te binden van mijn man:
(85) Maar, neen, mijn Heeren, neen, of schoon ick hier moet blyven,
’t Zal baaten nogte schaan, ’k wensch, dat hy maar mag schryven,
    Dat hy nu zijnen mond, die langen tijd als toe-
    Geslooten is geweest, vrymoedig oopen doe:
Meent gy, dat ick mijn man om stil te staan, zal quellen,
(90) ’k Wil hem veel liever raan ten werke nu te stellen
    Zijn inct, pen, en papier, waar van hy niet ter smuyk,
    Maar in het oopenbaar weer, heeft een vry gebruyk;
’k Wil ooverreeden hem, niet om zijn leet te wreeken,
Maar om voor ider een volmondig uyt te spreeken
    (95) Het ongelijk, dat ons en and’ren weedervaart;
    Ons beyder eer is my meer dan mijn vryheyd waart.
Meent gy me dan nog met veel dreygens te doen vreezen?
Zo dunkt me, dat ick u wel onbekent moet weezen:
    Ick meende, dat mijn man u had genoeg geëert;
    (100) En, wat van buyten komt, een kloek hert niet en deert.
Moet ick dan nog een tijd mijn droevig lyden draagen,
Moet ick in eenzaamheyd verslyten mijne daagen,
    Ver, liefste, van u af, ver van u, waardste schat
    Dien ick wel heb getoont, hoe waardig ’k heb gehad;
(105) God zal me bystand doen; het heeft me niet verdrooten,
Toen ick vyf maanden lang by u was opgeslooten;
    En dit kruys zal nog zijn verdraag’liker voor my,
    Dewyle dat ick weet, den zaak, waarom ’k nu ly.
Mijn Heeren, die dit leest, en wilt niet qualik duyden,
(110) Dat ick niet zoo getrouw geweest ben aan u luyden,
    Die nooit ick eed en dee, als aan mijn man en hoofd;
    Dees’ had ick voor Gods kerk getrouwigheyd belooft:
Ick heb den dag ter week, dien ik met groote beeden
Van u verkreegen had, wel zoeken te besteeden;
    Zo gy u hier anstoot, wilt in u zelven gaan;
    Denk ’t, wat gy zeggen zoudt, zo ’t an u was gedaan.

Continue

Latijnsche Aen-spraeck van Mr. Hugo de Groot
aen de Kist in de welcke sijne E. uyt de Ghevanckenisse
is ghedraghen den 27. Martij. 1621.
In Neder-lantsch Rijm nae-ghebootst.
Met noch een Liedeken van de Hollandtsche Thuyn,
en ’t Calf, van een ander.
Ghedruckt int Jaer ons Heeren 1621.

KBH Pamflet 3253.

Nae-bootzinghe van Hug. Grotii
Latijnsche Aen-spraeck aen de kist,
inde welcke sijne E. uyt de Ge-
vanckenisse is ghedraghen.

O soete schuyl-plaets! O, voor korten tijdt, nau Huysjen,
Dat mijn bedruckte ziel, besloten in u kluysjen
    Hebt vry ghemaeckt, en soo in open lucht ghestelt
    U lieve last, die nau ghepackt door sterck ghewelt
(5) Van’t strenghe krijchs-volck is allenskens uytghedaghen:
En eynd’lijck als een pandt, ’t gheen sy doch niet en saghen,
Bevolen op een Schip, de Waels af-loopend’ ty:
O Kist, wat danck, wat lof verdient ghy wel van my!
Ghy hebt mijn slaverny verjaeght, en overstreden,
(10) Die ’k seven maenden meer als twee Jaer heb gheleden.
Dat ik des Hemels licht aenschou met vry ghelaet,
Dat my geen Slot meer plaeght, mijn ooren niet meer slaet
Der grendelen gekners, en ’t wreedt gegrauw der Wachten:
Maer mach gherust en vry het bly ghegroet verwachten
(15) Van vrienden, die ghedoopt zijn in gheleertheyts nat:
(Als Puteaen, voor wien Du Thou gheen meerder hadt,
En ’t herssen-rijcke Hooft Tileni) welckers reden
Den onverdroten tijdt my soetjes doen besteden:
Dit al, en soo ’k noch meer ghelucx Verdencken wist
(20) Dat moet ick u alleen danck weten, Lieve Kist.
Doch wild’ ick nae verdienst u lof ten vollen roeren,
Ick hoefde soo veel schrifts, als ghy oyt plaeght te voeren.

Nae-bootzinghe van des selven H. Grotij Dicht,
gheschreven in seecker Stam-Boeck.

Die uyt haers Moeders buyck als uyt een Kercker comen,
Dier ziel int leven van ’s lijfs Kercker werdt bewaert,
En wachten na haer doodt, ’t Ghevanghen-huys, de Aerdt,
Dees moeten noyt te seer voor Boey’ oft Kercker schromen.

Continue

Gedichten van Vondel op het overlijden van Hugo de Groot (1645)

Tekst volgens WB-editie, V, 621-622.

UITVAERT
Van zijn
EXCELLENTIE.
Aen de Wethouders van Delft.
INCONTAMINATIS FULGET HONORIBUS.

Helaes! wie komt mijn hoop vermoorden?
Wat onweêr ruischt ’er uit den Noorden?
    Verzekert flucks ons beste pant:
Verzekert, berght het Hollantsch Wonder.
(5) Hoe haelt de zon haer aenschijn onder!
    O Baltisch meir! ô storm! ô strant!
Helaes! waer is DE GROOT gebleven,
Die voor de schipbreuck van zijn leven,
    Zelfs onder ’t opgeheven zwaert,
(10) ’t Gezicht des Doots braveerde; en stercker
Dan stael, voor eeuwigheit van kercker
    Noch bittren laster was vervaert?
Dit was ’t, Kristyn, dat u verraste,
Toen gij naer uwe Rijckskroon taste,
    (15) En zocht den schoonsten diamant,
U tot cieraet en roem beschoren;
Maer zocht vergeefs; hy bleef verloren:
    Een voorspoock van uw Rijcksgezant!
Hoe luisterden noch stracks uw ooren,
(20) Die onverzaet ’t Orakel hooren,
    Dat, in uw Koningklijck pallais,
U zijn geheimenissen melde:
U in den dagh der Wijsheit stelde,
    En toonde d’eere van den Pais:
(25) Dan zagh men Pais uw hart bewegen;
Zoo dat gy den geschaerden degen
    Scheent op te steecken, op zijn woort,
En met uw heiren af te trecken;
Die nu de Kriste wereld decken,
    (30) En openen den Krijgh de poort.
Flus hoopte Munster’ hem t’ ontfangen;
Nu delft heel Delft met lijckgezangen
    Zijn’ ingeboren in het graf;
Daer d’ afgunst, entlijck afgeronnen,
(35) Zijn dood gebeente rust moet gonnen,
    Die zy den levende noit gaf.
Och krancke troost in zulk een jammer!
Men stell’, gelijk den Rotterdammer,
    Een beelt den wyzen Delvenaer:
(40) Men paer’ die groote nageburen,
Wier Faem alle eeuwen zal verduren.
    Zoo sta de Wijsheit op ’t altaer.

                                    J. V. VONDEL.
t’Amsterdam, Voor Abraham de Wees Boeckverkoper op den Middeldam, 1645.

Op de selve.

Twee kisten bergden HUIG de GROOT,
d’Een levendig: maer d’ander doot.


HUIG DE GROOTS
Verlossing aen Mevrouw
MARIE VAN REIGERSBERGH.

Uit: Joost van den Vondel, Hekeldichten 1707 (1746!)

Gewelt van wallen, dubble gracht,
Ontruste honden, wacht by wacht,
Beslage poorten, ysre boomen,
Geknars van slotwerk, brede stroomen,
    (5) En d’ onvermurwde kastelein.
Verzekerden op Loevestein
Den Grooten Huigen, buiten duchten
Van in der eeuwigheit ’t ontvluchten:
    Ten waer zyn schrandre gemalin
(10) En drukgenoot en kruisheldin,
Een eerlyke uitkomst had gevonden,
En hem van lang verdriet ontbonden.
    Zy sprak: myn lief, myn levens licht,
(De tranen stonden in ’t gezicht)
(15) Zal dees spelonk uw glans versmooren,
En is u deught dit graf beschooren?
    Helaes! maer ’t is vergeefs gesuft.
Hier helpt geen kermen, maer vernuft.
Myn geest zal nu wat groots bezoeken.
(20) Terstont verandert hy in boeken.
    De schiltwacht draeght dien vetten buit
Op hare beê voor boeken uit.
Een vrou belacht al die haer persen,
En laet hen op de tanden knersen.
    (25) Een vrou is duizent mannen ’t erg.
O eeuwige eer van Reigersberg,
De volgende eeuwen zullen spreken,
Hoe ghy den haet hebt uitgestreken:
    Na dat ghe op ’t droef gevangenhuis,
(30) Gelyk Marye neffens ’t kruis,
Uw Bruigom, onder moordenaren
Gerekent, trooste heele jaren.
    Zoo liet de trouwe Michol eer
Haer’ liefsten schat met koorden neêr;
(35) Toen Sauls zwaerden hem bezetten
Gelyk de jagers ’t hart met netten.
    Aldus werd Lynceus ook gered
In zyn belegert bruilofsbedt,
Toen zoo veel ledekanten smoorden
(40) In ’t gruwlyk bloet der mannemoorden.
    Vergun myn luite, datze speel’
Het bergen van ons lantjuweel,
In ’t onweer, dat het roer vermande,
Toen ’t groote schip van Hollant strande.

Dit vers is gemaekt in den jare MDCXXXII. (als het de Heer de Groot in zyn Vaderlant niet kon houden, en twee duizent guldens op zyn lyf gezet waren,) op ’t vertrek van den zelven Heere naer Hamburg: ’t welk de poëet niet dorst te voorschyn brengen. Zie Vondels leven pag. 34.

Vergelijk Vondels prozavertaling van Horatius, Ode III, 16:

AEN MECENAS. Het XVI Gezang.
Dat hy zich in zijne kleenigheit genoeght.

    Een koperen toren, massyve deuren, wreede schiltwachten van waeckende honden verzekerden d’opgeslote Danaê genoegh voor de onverspeelders, die by nacht loopen; hadden Jupiter en Venus Akrisius den angstvalligen wachter der weghgesteecken maeght niet uitgelachen: want zy wist dat de toegang vry en open stondt, voor den in gout veranderden Godt.

Continue